NAGPADALA AKO NG MALAKING HALAGA BUWAN-BUWAN PARA ALAGAAN NG INA KO ANG AKING ASAWA MATAPOS MANGANAK. NGUNIT NANG UMUWI AKO NANG WALA SA ORAS, NAKITA KO ANG ASAWA KONG KUMAKAIN NG MALAMIG NA SABAW AT TIRA-TIRA SA MADILIM NA KUSINA, HABANG NAGPAPAKASARAP SA PARTY ANG PAMILYA KO. AT NANG BUMULONG ANG LIMANG-TAONG-GULANG KONG ANAK KUNG ANONG GINAGAWA NILA SA BAGONG SILANG NA SANGGOL… HINDI AKO NAGDALAWANG-ISIP NA TUMAWAG NG PULIS.
Ang Pikit-Matang Tiwala
Ako si Gabriel, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang isang Regional Director ng isang sikat na kumpanya, kinailangan kong ma-assign sa Dubai para sa isang anim-na-buwang proyekto. Sobrang bigat sa loob ko ang umalis dahil kabuwanan na ng asawa kong si Clara. Mayroon na kaming limang-taong-gulang na anak na babae, si Maya, at ngayon ay inaasahan namin ang aming bunso na si Leo.
Dahil ulila na si Clara, ipinagkatiwala ko siya sa aking inang si Doña Carmela at sa nakababata kong kapatid na si Beatrice. Sila ang pinatira ko sa aming mansyon.
“Wag kang mag-alala, anak. Prisesa ang magiging turing namin kay Clara. Babantayan namin siya at ang mga apo ko 24/7,” matamis na pangako ng aking ina.
Para makasiguro, nag-iiwan ako ng 150,000 pesos buwan-buwan sa account ni Mama. Sapat na iyon para kumuha ng magaling na yaya, private nurse, at masustansyang pagkain para sa nagpapagaling kong asawa. Kampante ako. Tuwing tatawag ako, palaging sinasabi nina Mama at Beatrice na tulog na si Clara kaya hindi ko nakakausap. Naniwala ako.
Ang Malamig na Kusina
Napaaga ng isang buwan ang tapos ng kontrata ko. Dahil gusto kong makita ang gulat sa kanilang mga mata, hindi ko ipinaalam ang pag-uwi ko. Dala-dala ko ang mga mamahaling regalo para sa kanilang lahat.
Alas-otso ng gabi nang makarating ako sa aming mansyon. Pagpasok ko pa lamang sa gate, nakarinig ako ng malakas na musika. Maraming sasakyan sa labas. Nag-o-organisa pala ng isang malaking dinner party sina Mama at Beatrice para sa kanilang mga “amigas” at mga mayayamang kaibigan.
Tahimik akong pumasok sa likod ng bahay upang isurpresa muna si Clara sa kwarto. Ngunit nang mapadaan ako sa “dirty kitchen” sa labas—isang madilim at malamig na bahagi ng bahay kung saan naghuhugas ng maruruming kaldero—tumigil ang pag-ikot ng aking mundo.
Nabitawan ko ang aking mga bagahe.
Sa ibabaw ng lumang silya sa dilim, nakaupo si Clara. Payat na payat siya at mugtong-mugto ang mga mata. Nakasuot siya ng isang manipis at kupas na daster. Nanginginig siya sa lamig habang sumusubo ng kanin mula sa isang plastic na plato. Ang ulam niya? Mga tinik ng isda at malamig na sabaw na inilagay sa isang lumang mangkok na pinagkainan pa yata ng mga bisita sa loob!
“C-Clara…?” nanginginig at garalgal kong tawag.
Napatalon siya sa gulat. Nabitawan niya ang kutsara. Nang makita niya ako, nanlaki ang kanyang mga mata, hindi dahil sa saya, kundi dahil sa matinding takot! Gumapang siya paatras patungo sa pader, umiiyak.
“P-Patawad po! Patawad po, Mama Carmela! H-Hindi na po ako papasok sa loob! D-Dito na lang po ako kakain… parang awa niyo na po, wag niyo po akong paluin…” humahagulgol na pakiusap ng asawa ko, itinatago ang mukha sa kanyang mga braso.
Parang pinasabugan ng granada ang dibdib ko. Bakit siya natatakot?!
Tumakbo ako at niyakap ko siya nang napakahigpit. “Clara! Ako ‘to! Ang asawa mo! Bakit ka natatakot?!”
“G-Gabriel…?” Nang makilala niya ang boses ko, napahagulgol siya nang napakalakas at kumapit sa aking leeg. “B-Babe… tulungan mo ako… ginutom nila ako… g-ginawa nila akong katulong matapos kong manganak…”
Ang Bulong ng Inosente
Kumulo ang lahat ng dugo sa aking katawan. Bubuhatin ko na sana siya papasok para komprontahin ang mga halimaw sa sala, nang biglang may humila sa laylayan ng aking damit.
Si Maya, ang limang-taong-gulang kong anak. Puno ng luha ang kanyang mga mata at nanginginig ang kanyang maliliit na kamay.
“Papa…” bulong ni Maya, tila takot na takot na may makarinig sa kanya. “P-Papa… kunin niyo po si baby Leo…”
Napakunot ang noo ko. “Nasaan ang kapatid mo, anak? Nasa taas ba?”
Umiling si Maya nang mabilis at tuluyang umiyak. “W-Wala po sa taas. Papa… k-kinuha po nina Lola at Tita Beatrice si baby Leo kanina pa pong hapon. P-Pina-inom po nila ng gamot na puti sa bote si baby para daw po makatulog at hindi umiyak kasi maingay daw po sa party nila. T-Tapos po… ikinulong po nila si baby sa loob ng aparador sa maalikabok na bodega para hindi po marinig ang iyak niya…”
Nanigas ang buong katawan ko. Nawala ang hangin sa aking baga.
Pinainom ng sleeping pills ang isang-buwang sanggol at ikinulong sa maalikabok na bodega?!
“Diyos ko! Ang anak ko!” nagwawalang tili ni Clara, sinusubukang tumayo ngunit sobrang hina niya.
Ang Pagsabog ng Ama
Hindi na ako nag-isip. Iniwan ko sandali si Clara kay Maya at tumakbo ako nang kasing-bilis ng kidlat patungo sa bodega sa ilalim ng hagdanan. Madilim at walang bentilasyon doon. Sinira ko ang padlock ng pinto gamit ang fire extinguisher. BLAAAG!
Binuksan ko ang isang malaking aparador. Doon, sa ibabaw ng mga lumang karton, nakita ko ang aking sanggol. Maputlang-maputla si Leo at tila hirap na hirap huminga dahil sa alikabok at sa gamot na ipinainom sa kanya.
“Anak! Leo!” umiiyak kong kinuha ang sanggol at idinikit sa aking dibdib. Mainit na mainit ang bata. Nag-aapoy siya sa lagnat!
Lahat ng awa at pagmamahal ko sa aking ina at kapatid ay tuluyang namatay at naging isang nakamamatay na poot. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang hepe ng pulisya at mga paramedics.
“Padalhan niyo ako ng ambulansya at isang SWAT team sa mansyon ko. Ngayon din. Ipapaaresto ko ang ina at kapatid ko,” malamig at nanginginig kong utos.
Habang hinihintay ang ambulansya, binuhat ko ang aking sanggol at naglakad ako patungo sa grand sala kung saan masayang nagtatawanan at umiinom ng wine ang mga demonyo.
Ang Pagguho ng Kayabangan
CRASH!
Sinipa ko nang buong lakas ang isang malaking glass table. Nabasag ito at nagtalsikan ang mga alak at pagkain. Napasigaw sa matinding gulat ang mga bisita. Tumigil ang musika.
“A-Anong?!” napatayo si Doña Carmela. Nang makita niya akong nakatayo sa pinto habang buhat-buhat ang maputlang sanggol at umuusok ang mga mata sa galit, nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. “G-Gabriel?! Anak?! K-Kailan ka pa dumating?!”
“Kuya?!” nanginginig na utal ni Beatrice, nabitawan ang hawak na baso.
“MGA DEMONYO KAYO!” dumadagundong na bulyaw ko na nagpayanig sa buong bahay. Hinarap ko ang mga bisita nila. “Lumabas kayong lahat sa bahay ko ngayon din!”
Nagtakbuhan palabas ang mga bisita sa matinding takot. Nang kami na lamang ang naiwan, naglakad ako palapit kina Doña Carmela at Beatrice.
“A-Anak… let me explain! M-Mali ang iniisip mo! M-Masyado lang kasing maingay ‘yung bata kaya itinago muna namin sa tahimik na lugar—”
“SA BODEGA?! PINAINOM NIYO NG SLEEPING PILLS ANG SANGGOL?!” sigaw ko. Dinuro ko ang mukha ng aking ina. “150,000 pesos buwan-buwan ang ipinapadala ko sa inyo para alagaan ang mag-ina ko! Tapos pinapakain niyo ng tirang sabaw sa labas ang asawa ko at papatayin niyo ang anak ko?!”
“K-Kuya, parang awa mo na! N-Nagawa lang namin ‘yon kasi ayaw naming maabala ang mga bisita—”
PAAAAK!
Hindi ko na napigilan. Isang malakas na sampal ang ibinagsak ko sa mukha ni Beatrice na nagpatumba sa kanya sa sahig!
“HAYOP KAYO! Wala na akong pamilya sa inyo!”
Saktong dumating ang mga ambulansya at ang mga armadong pulis. Mabilis na inasikaso ng mga paramedics sina Clara at ang sanggol.
Hinarap ko ang mga pulis. “Arestuhin niyo silang dalawa. Child Abuse, Serious Physical Injuries, Illegal Detention, at Attempted Murder.”
“HINDI! Gabriel! Anak! Parang awa mo na, wag mo kaming ipakulong! Nanay mo ako! Ako ang nagpalaki sa’yo!” humahagulgol at nagwawalang tili ni Doña Carmela habang pinoposasan siya ng mga awtoridad.
“Kuya! Please! Ayokong makulong! Patawarin mo kami!” iyak ni Beatrice.
Tinitigan ko sila nang walang ni isang patak ng awa. “Mabulok kayo sa selda. I-f-freeze ko rin ang lahat ng bank accounts ninyo para wala kayong pang-piyansa.”
Kinakaladkad sila ng mga pulis palabas ng mansyon habang pinapanood ng mga nagugulat na kapitbahay. Naiwan silang walang yaman, walang dignidad, at walang pamilya.
Sumunod ako sa ospital at binantayan ko ang aking mag-ina nang walang patid. Sa tulong ng mga doktor, nailigtas si Baby Leo at unti-unting nanumbalik ang kalusugan ng aking asawa. Nangako ako sa harap ng Diyos na kailanman ay hindi ko na sila iiwan. Natutunan ko na minsan, ang pinakamapanganib na mga halimaw ay hindi nagtatago sa labas; madalas, sila ang mga taong may kadugo natin na nabubulag sa pera at kayabangan. At bilang isang ama, handa akong sunugin ang buong mundo maprotektahan lamang ang mga inosenteng nagmamahal sa akin.
