NAGPADALA AKO NG 1.5 MILYONG PISO KADA BUWAN UPANG ALAGAAN NG INA KO ANG AKING ASAWA MATAPOS ITONG MANGANAK. NGUNIT NANG UMUWI AKO NANG WALA SA ORAS, NADATNAN KO ANG ASAWA KO SA MADILIM NA KUSINA, NANGINGINIG NA KUMAKAIN NG PANIS NA KANIN AT MGA ULO NG ISDA. AT ANG NADISKUBRE KONG DAHILAN SA LIKOD NITO AY ISANG NAKAKAKILABOT NA PLANO NA TULUYANG NAGPADUROG SA PUSO KO.
Ang Pangarap na Pag-aalaga
Ako si Gabriel, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang isang Chief Financial Officer ng isang international firm sa London, kumikita ako ng milyun-milyon. Ngunit ang pinakamahalagang yaman ko ay ang asawa kong si Elara. Si Elara ay isang ulila, walang ibang pamilya kundi ako. Nang malaman naming buntis siya sa aming panganay, nangako ako na ibibigay ko sa kanya ang buhay ng isang reyna.
Dahil kinailangan kong pumunta sa London para sa isang mahalagang anim-na-buwang proyekto, ipinagkatiwala ko si Elara sa aking inang si Doña Consuelo at kapatid kong si Margarita sa aming mansyon sa Maynila.
“Wag kang mag-alala, anak. Kami na ang bahala sa asawa mo. Kukuha ako ng mga pinakamagagaling na private nurses at chef para sa kanya,” matamis na pangako ng aking ina bago ako umalis.
Upang masigurado iyon, nag-set up ako ng auto-transfer ng 1.5 Milyong Piso buwan-buwan sa account ng ina ko. Gusto kong siguruhin na ang pinakamahal na gatas, organic na pagkain, at pinakamagandang pangangalaga ang makukuha ng mag-ina ko.
Ang Nakakagimbal na Pag-uwi
Isang buwan matapos manganak ni Elara, napaaga ang tapos ng aking proyekto. Sobra akong nananabik na makita ang aking mag-ina kaya hindi na ako nagpasabi. Umuwi ako nang lihim, may bitbit na mga mamahaling alahas at laruan.
Pagdating ko sa aming mansyon bandang alas-siyete ng gabi, napansin kong tahimik ang bahay. Nakaparada sa labas ang dalawang bagong sports car na hindi ko pamilyar. Pumasok ako sa main door gamit ang aking susi.
Wala ang mga katulong. Wala ring private nurse.
Aakyat na sana ako sa master bedroom nang makarinig ako ng mahinang kaluskos mula sa ‘dirty kitchen’ o lababo sa labas ng bahay. Sumilip ako sa madilim na pasilyo. Ang eksenang bumungad sa akin ay parang isang matalim na patalim na pumunit sa aking kaluluwa.
Ang Alipin sa Dilim
Doon, nakaupo sa malamig na semento ang asawa kong si Elara. Napakapayat niya, tila buto’t balat, at ang kanyang buhok ay magulo at mahaba. Nakasuot siya ng isang maruming daster. Nanginginig ang kanyang mga balikat habang mabilis na sumusubo mula sa isang basag na plastic na plato.
Nang titigan ko kung ano ang kinakain niya, halos mamanhid ang buong katawan ko. Isa itong panis na kanin na umaamoy na sa asim, hinaluan ng mga tira-tirang tinik at ulo ng isda! Ito ang pagkaing itinatapon na sa basurahan!
“E-Elara…?” garalgal at nanginginig kong tawag.
Nabitawan niya ang plato. Nang lumingon siya at makita ako, hindi siya tumakbo para yumakap. Sa halip, nanlaki ang kanyang mga mata sa matinding takot. Gumapang siya paatras patungo sa sulok, itinatago ang kanyang ulo sa kanyang mga braso.
“P-Patawad po! Patawad po, Gabriel! H-Hindi na po ako magtatanong kung nasaan ang baby ko… k-kakainin ko na po itong tira-tira… p-parang awa niyo na, wag niyo po akong saktan…” umiiyak at nanginginig na makaawa niya.
Parang sumabog ang utak ko. Bakit siya natatakot sa akin?! Nasaan ang anak namin?!
Tumakbo ako at niyakap ko siya nang mahigpit. “Elara! Ako ‘to! Asawa mo! Bakit ka natatakot sa akin?!”
“S-Sabi ni Mama Consuelo… i-inutos mo raw na ikulong ako rito kasi pangit ako at b-baliw… k-kinuha niyo ang anak ko…” humahagulgol na sagot ni Elara, tuluyan nang nawawalan ng katinuan dahil sa matinding trauma.
Ang Lihim ng mga Halimaw
Kumulo ang lahat ng dugo sa aking katawan. Binuhat ko ang umiiyak kong asawa at dinala sa isang malinis na kwarto sa ibaba.
Kailangan kong malaman ang totoo. Kumuha ako ng isang baseball bat mula sa storage room at tahimik na umakyat sa ikalawang palapag kung saan nanggagaling ang mahinang musika at tawanan.
Mula sa siwang ng pinto ng opisina sa itaas, nakita ko sina Doña Consuelo at Margarita. Nakasuot sila ng mga mamahaling diyamante at umiinom ng champagne. Kaibabaw ng mesa nila ay mga dokumento at mga bundle ng pera. May kausap silang isang lalaki—ang pekeng abogado ng pamilya.
“Napakagaling mo talaga, Ma!” natatawang sabi ng kapatid kong si Margarita. “Isipin mo, 1.5 million a month! Nakabili na tayo ng dalawang bagong sasakyan at nakapag-shopping pa tayo araw-araw!”
“Siyempre!” mapagmataas na sagot ni Doña Consuelo. “Bakit ko naman pag-aaksayahan ng pera ang ulilang patay-gutom na asawa ni Gabriel? Attorney, kailan ba natin siya pwedeng ipasok sa mental hospital?”
“Next week po, Doña Consuelo,” sagot ng abogado. “Dahil sa mga hallucinogens at pampabaliw na inihahalo ninyo sa tubig na pinapainom sa kanya araw-araw, madali na siyang i-declare na ‘mentally unfit’ at may matinding postpartum psychosis.”
“Perfect!” tumawa nang malakas si Doña Consuelo. “Kapag na-declare na siyang baliw, ilalabas natin si Baby Liam mula sa inupahan kong lihim na nursery. Ako ang magiging sole legal guardian ng bata! Kapahamakan ng asawa niya, tagumpay natin! Kontrolado ko na habambuhay ang yaman ng tanga kong anak!”
Ang Pagyanig ng Mansyon
BLAAAG! Gamit ang hawak kong baseball bat, walang-awa kong hinampas ang pinto kaya ito ay nawasak. Umalingawngaw ang kalampag ng kahoy sa buong kwarto.
Napasigaw sa gulat sina Doña Consuelo at Margarita. Nang makita nila akong nakatayo sa pinto, umuusok sa galit, namumula ang mga mata, at hawak ang baseball bat, nawala ang lahat ng kulay sa kanilang mga mukha. Nabitawan ni Doña Consuelo ang kanyang champagne glass. CRASH!
“G-Gabriel?! A-Anak?!” nanginginig na utal ng aking ina. Nanghina ang kanyang mga binti. “K-Kailan ka pa dumating?! A-Ah… n-nag-uusap lang kami tungkol sa business—”
“TUMAHIMIK KAYONG MGA DEMONYO!” dumadagundong na bulyaw ko na yumanig sa buong mansyon.
Lumapit ako at walang-pag-aalinlangang winasak ko ang salamin ng mesa gamit ang baseball bat! Nagtalsikan ang mga dokumento at pera. Napasigaw sa takot si Margarita at napaupo sa sahig.
“Kuya! Parang awa mo na, huminahon ka!” umiiyak na sigaw ng kapatid ko.
“HUMINAHON?!” bulyaw ko. “Ipinagkatiwala ko sa inyo ang asawa ko! Pera ko ang ginagamit niyo para magpakasarap, habang ang asawa ko ay pinapakain niyo ng panis at pilit na pinapabaliw?! At ninakaw niyo ang anak ko?!”
“A-Anak… intindihin mo, pamilya mo kami! Kadugo mo kami! Ginawa lang namin ‘to para sa pera natin! Hindi bagay sa’yo ang babaeng ‘yon!” pilit na katwiran ng ina ko.
Tinitigan ko siya nang may matinding pandidiri. Kinuha ko ang aking cellphone at agad na tinawagan ang kaibigan kong heneral ng pulisya.
“General, magpadala kayo ng SWAT team sa mansyon ko ngayon din. Gusto kong ipaaresto ang ina at kapatid ko para sa Kidnapping, Serious Illegal Detention, Attempted Murder, at Grand Estafa.”
“HINDI! Gabriel! Anak, parang awa mo na! Makukulong kami!” humahagulgol na lumuhod si Doña Consuelo at pilit na niyakap ang sapatos ko.
Sinipa ko siya palayo. “Wala na akong ina. Wala akong pamilyang halimaw!”
Hinarap ko ang nanginginig na abogado. “At ikaw, sabihin mo sa akin ngayon din kung nasaan ang anak ko, kundi ipapabugbog kita hanggang sa makalimutan mo ang pangalan mo!”
Ang Hustisya ng Isang Ama
Dahil sa takot, itinuro ng abogado ang isang pribadong pasilidad kung saan itinago ang aking anak na si Baby Liam.
Pagdating ng mga pulis, pinosasan sina Doña Consuelo, Margarita, at ang abogado. Nagsisigaw sila at nagmamakaawa habang kinakaladkad palabas ng mansyon sa harap ng mga nagugulat na kapitbahay. Binawi ko ang lahat ng ari-arian, ni-freeze ang mga bank accounts, at siniguradong wala silang pambayad sa piyansa.
Nang makuha ko ang aking anak na si Baby Liam, dinala ko sila ni Elara sa pinakamagandang ospital sa bansa. Binantayan ko ang asawa ko araw-gabi habang nililinis ng mga doktor ang mga lason sa kanyang katawan. Sa paglipas ng mga buwan, sa tulong ng tamang pag-aaruga, pagmamahal, at presensya ko, unti-unting nanumbalik ang sigla, ganda, at katinuan ng asawa ko.
Kailanman ay hindi ko na sila iniwan pa. Napatunayan ko na ang pera ay nagiging sumpa kapag napasakamay ng mga taong sakim, kahit pa sila ay sarili mong dugo’t laman. Ang tunay na pamilya ay hindi yaong mga kasama mo sa karangyaan, kundi ang inosenteng asawa na handang magtiis ng gutom at hirap, maprotektahan lamang ang inyong pagmamahalan.
