NAG-ISA AKONG PUMUNTA SA OSPITAL SA GITNA NG BAGYO UPANG MANGANAK. WALA AKONG PERA AT WALA AKONG KASAMA. NGUNIT NANG LUMABAS ANG SANGGOL, ANG MATAPOBRE AT KINATATAKUTANG DOKTORA NA NAGPAANAK SA AKIN AY BIGLANG BUMAGSAK SA SAHIG AT HUMAGULGOL NANG NAPAKALAKAS SA HARAP NG LAHAT.
Ang Gabi ng Bagyo at Pag-iisa
Madilim, napakalamig, at bumubuhos ang napakalakas na ulan. Sa labas ng Imperial Medical Center, ang pinakaprestihiyoso at pinakamahal na ospital sa Maynila, isang babae ang nagkukumahog na naglalakad. Ako iyon, si Clara, dalawampu’t tatlong taong gulang. Basang-basa ako ng ulan, walang payong, at namimilipit sa sobrang sakit ng aking malaking tiyan.
Kabuwanan ko na. Pumutok na ang aking panubigan, at mag-isa akong nag-commute dahil wala akong pamilya o asawang aalalay sa akin. Ang asawa kong si Troy ay namatay sa isang car accident walong buwan na ang nakalipas.
Pagpasok ko sa emergency room, halos mawalan na ako ng malay sa matinding sakit at pagod. “T-Tulong po… manganganak na po ako…” garalgal kong pakiusap bago ako tuluyang napaupo sa malamig na sahig ng ospital.
Mabilis akong inasikaso ng mga nars at inihiga sa isang stretcher. Dahil sa tindi ng aking kondisyon at sa panganib ng aking pagbubuntis, agad akong isinugod sa delivery room.
Ang Malamig na Doktora
Sa loob ng delivery room, ang naka-duty na Head Obstetrician ay si Dr. Victoria Imperial. Isa siyang bilyonarya at ang mismong may-ari ng ospital. Kilala siya sa pagiging napakagaling na doktor, ngunit napakasungit at walang-puso. Lahat ng empleyado ay takot sa kanya.
“Doktora, critical po ang patient! Masyado pong mataas ang blood pressure at nanghihina na po siya!” nagpapanik na ulat ng isang nars.
Kumunot ang noo ni Dr. Victoria. Mabilis niyang isinuot ang kanyang surgical mask at gloves. “Prepare for emergency delivery. Huwag kayong mag-panic, gawin niyo ang trabaho niyo!” malamig niyang utos.
Hindi na tiningnan ni Dr. Victoria ang aking mukha dahil natatakpan ito ng aking basang buhok at pawis. Para sa kanya, isa lamang akong ordinaryong charity patient na kailangan niyang tapusin.
Ang Pagsilang sa Gitna ng Sakit
“Umirà ka! Push! Isa pa!” sigaw ng mga nars sa akin.
Umiiyak ako, ubos na ang lakas, ngunit patuloy akong lumalaban para sa aking anak. “A-Ahhh! T-Troy… tulungan mo ako…” humihikbing bulong ko sa gitna ng matinding sakit, binabanggit ang pangalan ng lalaking pinakamamahal ko.
Hindi ito narinig ni Dr. Victoria dahil sa ingay ng mga makina. Matapos ang halos isang oras ng matinding paghihirap at pag-agaw sa buhay, isang malakas na iyak ng sanggol ang umalingawngaw sa buong delivery room.
“Waaaaah! Waaaaah!”
Nakahinga nang maluwag ang mga nars. Isang malusog na batang lalaki. Tuluyan akong nawalan ng malay dahil sa matinding pagod, ngunit ligtas na ang aking kalagayan.
Kinuha ni Dr. Victoria ang umiiyak na sanggol upang linisin ito. Habang pinupunasan niya ang dugo at likido sa maliit na katawan ng bata, isang kakaibang pakiramdam ang biglang bumalot sa kanyang dibdib. Pamilyar ang mukha ng bata.
Nang linisin niya ang kanang balikat ng sanggol, nanlaki ang mga mata ng matapang at malamig na doktora. Parang huminto ang pagtibok ng kanyang puso. Nawala ang hangin sa kanyang baga.
Sa kanang balikat ng sanggol, may isang napakalinaw at natatanging balat (birthmark) na hugis gaseng buwan (crescent moon).
Imposibleng magkamali siya. Imposible! Ang birthmark na iyon ay isang bihirang genetic mark sa pamilya ng mga Imperial. Ganyan na ganyan ang balat ng kanyang yumaong asawa… at ganyan na ganyan din ang balat ng yumaong anak niyang si Troy!
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Nanginginig ang mga kamay ni Dr. Victoria. Ibinigay niya ang sanggol sa nars at mabilis na lumapit sa akin na nakahiga sa delivery bed at walang malay.
Dahan-dahan, gamit ang kanyang nanginginig na mga daliri, hinawi niya ang basang buhok na tumatakip sa aking mukha.
Nang makita niya nang buo ang mukha ko, nabitawan ni Dr. Victoria ang kanyang surgical mask. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Nanlambot ang kanyang mga tuhod at napahawak siya sa gilid ng kama upang hindi matumba.
“C-Clara…?” garalgal at pabulong na utal ng bilyonaryang doktora.
Kilalang-kilala niya ako. Walong buwan na ang nakalipas, siya mismo ang nagtapon ng isang malaking sobre ng pera sa mukha ko. Ako noon ay isang simpleng waitress na naging kasintahan ng anak niyang si Troy.
“Layuan mo ang anak ko! Patay-gutom ka! Hindi ka nababagay sa pamilya namin!” iyan ang mga salitang isinigaw ni Dr. Victoria noon sa akin. Pinagbantaan niyang sisirain ang buhay ko kung hindi ako lalayo. Dahil sa takot at hiya, umiyak ako, nakipaghiwalay kay Troy nang walang paliwanag, at nagtago.
Nang malaman ni Troy na itinaboy ng kanyang ina ang babaeng pinakamamahal niya, nagalit ito. Nagmaneho siya nang mabilis sa gitna ng ulan upang hanapin ako… at doon siya naaksidente at namatay.
Sinisi ni Dr. Victoria ang sarili niya sa pagkamatay ng kanyang anak. Ngunit ang hindi niya alam… noong umalis ako, dinadala ko na pala sa aking sinapupunan ang bunga ng pagmamahalan namin ni Troy!
Ang Luha ng Pagsisisi
Bumagsak ang matigas at kinatatakutang bilyonarya sa malamig na sahig ng delivery room. Wala siyang pakialam sa mga nars na gulat na gulat na nakatingin sa kanya.
Humagulgol si Dr. Victoria nang napakalakas, isang iyak na nagmumula sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa. Isang iyak ng matinding pagsisisi, pighati, at kagalakan.
“Diyos ko… Patawarin niyo po ako…” umiiyak na sigaw ni Dr. Victoria habang nakaluhod sa sahig, tinatakpan ang kanyang mukha. “Anak ko… apo ko… Patawarin mo ako, Troy!”
Inakala niya na kinuha na ng Diyos ang lahat sa kanya dahil sa kanyang pagiging mapagmataas. Inakala niya na habambuhay na siyang mag-iisa sa kanyang malamig at malaking mansyon dala ang kunsensya ng pagkamatay ng sariling anak. Ngunit ngayon, sa mismong ospital niya, ibinalik sa kanya ang isang piraso ng buhay ng kanyang anak. Ang sanggol ay ang dugo at laman ni Troy!
Mabilis siyang tumayo, umiiyak na nilapitan ang nars, at kinuha ang sanggol. Niyakap niya nang napakahigpit ang kanyang apo. Hinalikan niya ito nang paulit-ulit habang patuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha. “Nandito na si Lola… hindi ko na kayo iiwan… hinding-hindi na.”
Ang Bagong Simula
Kinabukasan, nagising ako sa isang napakalaki at napakagandang VIP Suite ng ospital. Nagtaka ako dahil wala akong pambayad dito.
Nang lumingon ako, nakita ko si Dr. Victoria na nakaupo sa tabi ng aking kama. Ang dating matapobre at malamig na bilyonarya ay may hawak na mainit na sabaw, at ang mga mata nito ay mugto sa pag-iyak. Sa kanyang mga bisig, maingat niyang idinuyan ang aking sanggol.
Nataranta ako. “D-Dr. Victoria… w-wag niyo pong kunin ang anak ko! P-Parang awa niyo na po!” umiiyak na pakiusap ko, inaaakalang aagawin ang aking bata.
Ibinaba ni Dr. Victoria ang sabaw. Dahan-dahan siyang lumuhod sa tabi ng kama ko, hinawakan ang kamay ko, at humagulgol.
“Clara, anak… patawarin mo ako,” umiiyak na pagmamakaawa ng matanda. “Patawarin mo ako sa lahat ng kasamaang ginawa ko sa’yo. Ako ang naging dahilan kung bakit kayo naghiwalay ni Troy… ako ang may kasalanan ng lahat. Patawad kung hinayaan kitang mag-isa at maghirap habang dala-dala mo ang apo ko.”
Hindi ako makapaniwala. Ang babaeng naging halimaw sa buhay ko ay nakaluhod ngayon at humihingi ng tawad.
Niyakap ako ni Dr. Victoria. Sabay kaming umiyak, pinagsasaluhan ang sakit ng pagkawala ni Troy at ang himala ng bagong buhay na nasa aming mga bisig.
Simula noong araw na iyon, hindi na ako bumalik sa aking maliit na inuupahang kwarto. Dinala ako ni Dr. Victoria sa mansyon ng mga Imperial. Ipinangalan sa akin at sa aking anak ang kalahati ng yaman ng bilyonarya. Natutunan ng matanda na ang tunay na kayamanan ay hindi ang kumpanya o pera sa bangko, kundi ang pamilyang handang magmahal sa kabila ng iyong mga pagkakamali. Ang batang ipinanganak sa gitna ng bagyo ay ang mismong nagdala ng sikat ng araw na tumunaw sa yelong puso ng isang bilyonarya.
