“MATAPOS MA-APRUBAHAN ANG AMING DIBORSYO, HUMALAKHAK ANG ASWA KO AT SINABING, ‘WALA KANG MAKUKUHANG KAHIT ISANG SENTIMO! KINUHA KO ANG PINAKAMAGALING NA ABOGADO SA BUONG SIYUDAD!’ SUMABAT ANG KANYANG INA NA MAY PANG-IINSULTO: ‘KAAWA-AWANG BABAE—HINDI MAN LANG KAMI MABIGYAN NG TAGAPAGMANA.’ HINDI AKO NAKIPAGTALO. SA HALIP, TAHIMIK KONG INIABOT SA KANYA ANG KOPYA NG AMING PRENUPTIAL AGREEMENT…”
Ang Mayabang na Panalo
Ako si Cassandra, tatlumpung taong gulang. Limang taon akong naging asawa ni Marco. Sa loob ng limang taong iyon, nagpakumbaba ako, naging isang tahimik na maybahay, at hinayaan siyang mamuno sa kumpanyang ipinamana sa akin ng aking yumaong ama. Inakala niya na siya ang tunay na hari, at ako ay isa lamang mahinang babae na umaasa sa kanya.
Ngayong hapon, pormal nang naaprubahan ang aming diborsyo sa loob ng opisina ng kanyang mamahaling abogado. Ang dahilan ng hiwalayan? Nahuli ko siyang may kabit—ang kanyang sekretarya na ngayon ay apat na buwang buntis.
Nakatayo si Marco sa kabilang dulo ng mahabang conference table. Nakangisi siya nang malapad, akala mo’y nanalo sa lotto. Sa kanyang tabi ay ang kanyang ina, si Donya Leticia, na nakatingin sa akin nang may matinding pandidiri. At sa kanyang likuran ay si Attorney Silva, ang tinaguriang pinakamagaling at pinakamahal na abogado sa buong siyudad.
“Tapos na ang laro, Cassandra,” nakahalukipkip na sabi ni Marco, nag-uumapaw sa kayabangan. “Wala kang makukuhang kahit isang sentimo mula sa kumpanya at sa mga properties ko! Kinuha ko ang pinakamagaling na abogado sa buong siyudad! Babalik ka sa kalsada nang walang dala!”
Ang Insulto ng Biyenan
Humalakhak si Donya Leticia at tiningnan ako mula ulo hanggang paa.
“Mabuti nga sa’yo! Kaawa-awang babae,” panlalait ng aking biyenan, ang boses ay matinis at puno ng lason. “Limang taon kayong nagsama, hindi mo man lang mabigyan ng tagapagmana ang anak ko! Isa kang baog na pabigat! Mabuti pa ang bago niyang nobya, nagdadalang-tao na! Hindi ka na kailangan ng pamilya namin!”
Tinitigan ko silang dalawa. Ang anumang natitirang pagmamahal o lungkot sa aking puso ay matagal nang namatay. Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw. Hindi rin ako nakipagtalo.
Dahan-dahan kong binuksan ang aking itim na designer bag. Kinuha ko ang isang makapal na brown folder at inilapag ito sa ibabaw ng makintab na mesa. Itinulak ko ito palapit kay Marco nang napakakalmado.
“Ano ‘yan? Nagmamakaawa ka na ba?” nakangising tanong ni Marco.
“Basahin mo,” malamig kong sagot. “O mas mabuti, ipabasa mo sa ‘pinakamagaling na abogado sa siyudad’.”
Ang Tahimik na Ganti
Kumunot ang noo ni Marco. Kinuha niya ang folder at inilabas ang dokumento. Isa itong kopya ng aming Prenuptial Agreement na pinirmahan namin isang araw bago kami ikasal.
“Prenup? Hah! Nakalimutan mo na ba, Cassandra?” tumatawang sagot ni Marco. “Nang pirmahan natin ito, nakasaad dito na ang lahat ng kikitain ng kumpanya pagkatapos nating makasal ay paghahatian natin ng 50/50! At dahil ako ang nagpatakbo ng kumpanya, sa akin ang malaking bahagi!”
“Basahin mo ang Clause 7, Paragraph B,” utos ko, sumandal sa aking upuan at humalukipkip. “Attorney Silva, tulungan mo ang kliyente mo.”
Lumapit ang abogado at sinilip ang pahinang itinuturo ko. Nang mabasa ni Attorney Silva ang nakasulat, biglang nanlaki ang kanyang mga mata. Nalaglag ang kanyang panga at nawalan ng kulay ang kanyang mukha. Nagsimulang manginig ang kamay ng abogado.
“A-Attorney? Anong problema?” nagtatakang tanong ni Marco, nawawala ang ngiti sa labi.
“M-Mr. Marco…” nauutal na sagot ni Attorney Silva, pinagpapawisan ng malamig. “B-Bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol sa kondisyong ito?!”
Ang Nilalaman ng Kontrata
“Anong kondisyon?!” inis na inagaw ni Marco ang papel at binasa ito nang malakas.
“Clause 7, Paragraph B: In the event of dissolution of marriage due to infidelity, adultery, or the husband bearing a child out of wedlock, the 50/50 division of assets shall become null and void.”
Napatigil si Marco. Parang may bumara sa kanyang lalamunan.
“Ituloy mo, Marco,” nakangiti kong utos.
Nanginginig ang boses ni Marco nang ipagpatuloy niya ang pagbabasa. “Under such circumstances, 100% of all marital assets, properties, corporate shares, and bank accounts shall revert solely to the wife, Cassandra. Furthermore, the husband agrees to forfeit any claims and shall automatically assume 100% of all corporate debts incurred during his tenure as acting president…”
Nalaglag ang dokumento mula sa kamay ni Marco. Nanigas siya sa kinatatayuan niya, halos lumuwa ang mga mata.
“I-Ibig sabihin…” bulong ni Donya Leticia, napahawak sa kanyang dibdib dahil sa kaba.
“Ibig sabihin, Leticia,” malamig kong paliwanag, tumayo ako at naglakad palapit sa kanila. “Dahil napatunayan sa korte na may kabit ang anak mo at nagbuntis ito, nawala ang lahat ng karapatan niya sa yaman ko. Wala siyang makukuhang bahay. Wala siyang makukuhang sasakyan. Wala siyang kumpanya.”
Ang Pagbagsak ng mga Taksil
“At higit sa lahat,” dugtong ko, tinitigan nang matalim si Marco. “Lahat ng bilyun-bilyong utang na ginawa mo para sa mga walang-kwentang investment projects mo at para sa pagbili ng mga alahas ng kabit mo… ikaw ang magbabayad nang mag-isa. Bankrupt ka na, Marco. Lubog ka pa sa utang.”
“H-Hindi! Ilegal ito! Attorney Silva, gumawa ka ng paraan!” nagwawalang sigaw ni Marco, sinabunutan ang sarili niyang buhok.
Umiling si Attorney Silva habang isinasara ang kanyang briefcase. “Ironclad ang prenup na ito, Mr. Marco. Walang butas. At dahil bankrupt ka na at may malaking utang, hindi mo na kayang bayaran ang professional fee ko. I am officially withdrawing as your legal counsel.”
“A-Ano?! Attorney, wag mo kaming iwan!” umiiyak na pakiusap ni Donya Leticia, pilit na pinipigilan ang pag-alis ng abogado, ngunit mabilis itong lumabas ng pinto.
Bumagsak ang mga tuhod ni Marco sa sahig. Ang kayabangan niya kanina ay naging matinding desperasyon. “C-Cassandra… b-babe… p-patawarin mo ako… W-Wala na akong pupuntahan! Paano na ang pamilya ko?!”
Lumuhod ako nang bahagya para magpantay ang aming mga mukha. Tinitigan ko ang lalakeng nanloko sa akin nang walang kahit anong awa sa aking mga mata.
“Humingi ka ng tulong sa babaeng nagbigay sa’yo ng tagapagmana,” nakangisi kong bulong. “Dahil simula ngayon, pati ang brief na suot mo ay kukunin ng bangko pambayad sa akin.”
Tumayo ako at marangal na naglakad palabas ng opisina. Habang naglalakad ako sa pasilyo, dinig na dinig ko ang paghagulgol ni Marco at ang matinis na iyak ng kanyang ina. Inakala nilang mapapaikot nila ako dahil ako ay tahimik. Ngunit hindi nila alam, sa laro ng mga hari at reyna, ang pinakatahimik na piraso ang madalas na nagbibigay ng checkmate.
