LALAKI, INIWAN ANG ASAWA DAHIL PABIGAT DAW ANG 5 NILANG ANAK! BUMALIK MAKARAAN ANG 30 TAON PARA MANINGIL, PERO GUMUHO ANG MUNDO NIYA NANG MAKITA KUNG SINO NA SILA NGAYON!
(PART 1)
Ako si Rosa, animnapu’t limang taong gulang. Tatlumpung taon na ang nakalipas nang maranasan ko ang pinakamadilim na gabi ng aking buhay.
Inabandona ako ng asawa kong si Tomas. Mag-isa akong naiwan sa isang maliit at tumutulong barong-barong, habang yakap-yakap ang aming limang maliliit na anak na umiiyak dahil sa gutom.
Tandang-tanda ko pa ang mga huling salita niya habang inilalagay ang kanyang mga damit sa isang lumang bag.
“Sawa na ako sa kahirapang ito, Rosa! Hindi ko na kayang buhayin ang pamilyang ito. Pabigat lang sa buhay ko ang limang anak mo! Sasama na ako kay Sandra. Mayaman siya at kayang ibigay ang buhay na deserve ko!”
“Tomas, parang awa mo na! Wag mo kaming iwan! Paano na ang mga bata? D.ugo at laman mo sila!”
Umiiyak kong pagmamakaawa habang nakaluhod at nakakapit sa kanyang mga binti.
Ngunit tinadyakan lamang niya ako nang walang awa at naglakad palabas ng pinto para sumama sa kanyang mayamang K.abit.
Mula sa araw na iyon, nangako ako sa sarili ko na itataguyod ko ang aking limang anak kahit magkandakuba ako sa pagtatrabaho. Naglaba ako, nagtinda ng kakanin, at namasukan bilang katulong para lang mapag-aral silang lahat.
Fast forward, tatlumpung taon ang lumipas.
Kasalukuyan kaming nagdidiwang ng aking 65th birthday sa loob ng isang napakalaki at marangyang mansyon. Masaya akong nakaupo sa isang mahabang mesa, pinagmamasdan ang aking mga anak.
Ngunit sa gitna ng aming kasiyahan, biglang pumasok ang aking head security guard.
“Madam Rosa, may isang matandang pulubi po sa labas ng gate. Pilit po siyang nagwawala at sinasabing siya raw po ang asawa ninyo at ama ng mga anak ninyo.”
Napatigil ako sa pag-inom ng tubig. Kumunot ang aking noo. Sumenyas ako sa gwardya na ipasok ang matanda.
Doon, pumasok ang isang lalaking gusgusin, nakasuot ng butas-butas na damit, at amoy-alak. Nang iangat niya ang kanyang mukha, nakilala ko agad kung sino ang lalaking ito. Si Tomas.
Ang lalaking nang-iwan sa amin dahil pabigat daw kami.
Nang makita niya ang karangyaan sa loob ng mansyon, nanlaki ang kanyang mga mata na parang nakakita ng bulto-bultong ginto. Biglang nagbago ang kanyang anyo at ngumisi nang may kayabangan.
“Rosa! Asawa ko! Nabalitaan kong naging bilyonaryo na raw ang mga anak natin! Nandito ako para kunin ang kalahati ng yaman ninyo! Ako ang ama nila, kaya may karapatan ako sa lahat ng pera ninyo!”
Matinis at makapal na mukhang sigaw ni Tomas sa gitna ng sala.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Sa halip, huminga ako nang malalim, sumandal sa aking mamahaling silya, at ngumiti nang napakalamig.
Hindi niya alam na ang mga batang tinawag niyang “pabigat” noon, ay ang mga taong tatapos sa kanyang kayabangan ngayon.
(PART 2 -CONTINUATION)
Naglakad si Tomas papalapit sa akin, akmang yayakapin ako. Ngunit bago pa man siya makalapit, isang matangkad na lalaking nakasuot ng mamahaling Italian suit ang humarang sa kanya. Siya ang panganay kong si Anton.
“Huwag na huwag mong hahawakan ang nanay namin,”
Malamig at nakakapangilabot na boses ni Anton.
“Anton? Anak! Ako ang Papa mo! Ang laki-laki mo na! Balita ko isa ka na raw sa pinakasikat na abugado sa bansa! Hatiin mo na ang yaman niyo at ibigay mo na ang share ko bilang tatay niyo!”
Tuwang-tuwang sabi ni Tomas, pilit na kumakapit sa braso ni Anton.
Marahas na inalis ni Anton ang kamay ng matanda. Sumunod na lumapit ang apat ko pang anak: Si Beatrice na isang sikat na head surgeon, si Carlos na isang real estate tycoon, si Diana na isang CEO ng tech company, at si Eduardo, ang aking bunsong anak na nakasuot ng uniporme.
Nalula si Tomas sa tagumpay ng mga batang minsan niyang itinuring na basura.
“T-Teka, bakit ganyan kayo makatingin sa akin? Pamilya tayo! D.ugo ko ang nananalaytay sa inyo!”
Nanginginig na palusot ni Tomas nang mapansin ang matinding poot sa mga mata ng aking mga anak.
“Pamilya? Pamilya ba ang tawag sa taong iniwan kami para mamatay sa gutom sa isang barong-barong?”
Matapang na sagot ni Diana.
“At tungkol sa hinihingi mong yaman? Wala kang makukuha kahit isang kusing. Dalawampu’t limang taon na ang nakalipas nang ma-aprubahan ang annulment ninyo ni Mama dahil sa abandonment. At kaming lima? Pinalitan namin ang aming mga apelyido. Legal kaming mga anak ni Rosa, at wala kaming amang nagngangalang Tomas.”
Dagdag ni Anton habang inilalabas ang isang dokumento mula sa kanyang bulsa at ibinabato ito sa paanan ni Tomas.
Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang matanda. Namutla siya sa matinding gulat at kahihiyan.
“M-Mga walang utang na loob! Kundi dahil sa akin, wala kayo sa mundong ito! Ididemanda ko kayo! Kukunin ko ang yaman ninyo sa korte!”
Nagwawalang sigaw ni Tomas.
Sa sandaling iyon, humakbang paharap ang bunso kong si Eduardo. Bilang isang mataas na opisyal ng mga p.ulis, tinitigan niya si Tomas nang may matinding awtoridad.
“Ididemanda mo kami? Baka gusto mong unahin natin ang kaso mo. Tomas, alam namin na iniwan ka na ng mayamang K.abit mo matapos mong lustayin ang pera niya. At alam din namin na may dalawa kang standing warrant of arrest dahil sa kasong Estafa at matinding pagn.anakaw.”
Nanlaki ang mga mata ni Tomas. Napalunok siya at nangatog ang kanyang mga tuhod.
Kinuha ni Eduardo ang posas mula sa kanyang sinturon at malakas na pinatunog ito.
“Gusto mo bang arestuhin kita ngayon din at ipasok sa K.ulong para pagbayaran ang mga utang mo, o lalayas ka sa pamamahay namin nang tahimik at hindi na muling magpapakita kahit kailan?”
Tuluyang bumagsak si Tomas sa sahig. Lumuhod siya, humahagulgol nang malakas habang nagmamakaawa sa aking harapan.
“Rosa! Mga anak! Parang awa niyo na! P.atay-gutom na ako! Wala na akong matirhan! Patawarin niyo na ako!”
Tumayo ako mula sa aking silya. Nilapitan ko siya at tiningnan mula sa itaas nang may matinding awa, ngunit walang bahid ng pagmamahal.
“Pinatawad na kita, Tomas. Dahil kung hindi ka umalis noon, baka hindi kami nagsikap nang ganito upang umasenso. Pero hindi ibig sabihin na pinatawad na kita ay tatanggapin pa kita sa buhay namin. Ang mga pabigat noon, ay hindi mo na maaabot ngayon.”
Sumenyas ako sa aking mga security guards.
“Kaladkarin ninyo siya palabas ng gate. At huwag ninyo na siyang papasukin kailanman.”
Walang nagawa si Tomas kundi ang umiyak at sumigaw habang kinakaladkad siya palabas ng aming mansyon, pabalik sa malamig at madilim na kalsada kung saan siya nararapat. Naiwan siya upang pagbayaran ang lahat ng kanyang mga maling desisyon at kasakiman.
Habang ako, hinalikan ako ng aking limang matatagumpay na anak. Nagdiwang kami ng aking kaarawan nang puno ng pagmamahal at kapayapaan, dahil pinatunayan namin na walang makakapigil sa isang inang handang isakripisyo ang lahat para sa kanyang mga anak.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ituring na pabigat ang iyong mga anak, dahil sila ang pinakamalaking biyaya na ibinigay sa iyo ng Diyos. Ang mga responsibilidad na tinatakasan mo ngayon ay sisingilin sa iyo ng karma sa oras na matanda ka na at wala nang lakas. Ang pag-abandona sa iyong pamilya para sa pansamantalang luho at pera ay palaging nagtatapos sa matinding pagsisisi. Habang ang taong nagsakripisyo at nagtiis ng hirap ay palaging binibiyayaan ng tadhana ng isang buhay na puno ng tagumpay at walang-hanggang pagmamahal.
