“KUKUNIN NAMIN ANG BATA AT IPAPALAYAS KA NAMIN SA OSPITAL NA ITO,” MATARAY NA BATA NG AKING BIYENAN HABANG SAPILITANG INAAGAW ANG BAGONG SILANG KONG SANGGOL MULA SA AKING MGA BISIG. NAKANGISI ANG ASAWA KO AT ANG KANYANG KABIT. INAKALA NILANG ISA LAMANG AKONG WALANG-KWENTANG ULILA… NGUNIT NANG PUMASOK ANG HEAD DOCTOR HAWAK ANG ISANG RESULTA NG DNA TEST, ANG NGITI SA KANILANG MGA MUKIHA AY BIGLANG NAGLAHO AT NAPALITAN NG MATINDING TAKOT.
Ang Mapait na Pagsilang
Ako si Elena, dalawampu’t anim na taong gulang. Tatlong taon na kaming kasal ni Marco. Dahil lumaki ako sa ampunan at walang kilalang pamilya, palagi akong minamaliit ng biyenan kong si Donya Matilda. Tinawag niya akong “patay-gutom” at “asong-kalye.” Tiniis ko ang lahat ng pang-aapi nila dahil akala ko ay mahal ako ni Marco at poprotektahan niya ako.
Ngayong araw, pagkatapos ng labing-apat na oras na matinding sakit at pag-le-labor, matagumpay kong iniluwal ang aming panganay na anak na lalaki.
Pawis na pawis ako at halos wala nang lakas. Inilapag ng nurse ang aking umiiyak na sanggol sa aking dibdib. Gumaan ang pakiramdam ko. Napangiti ako habang hinahalikan ang noo ng aking anak.
Ngunit ang kaligayahang iyon ay tumagal lamang ng ilang segundo.
Bumukas nang malakas ang pinto ng delivery room. Pumasok si Donya Matilda. Walang pasabi, sapilitan niyang inagaw ang anak ko mula sa aking mga bisig!
“Ma! Anong ginagawa niyo?! Ibalik niyo sa akin ang anak ko!” umiiyak at nahihirapan kong sigaw, pilit na inaabot ang sanggol.
Ang Pagtataksil sa Loob ng Delivery Room
“Tumahimik ka, patay-gutom!” matinis na bulyaw ni Donya Matilda, nandidiring tiningnan ako. “Ang tulad mong basura ay hindi karapat-dapat maging ina ng apo ko! Marumi ang dugo mo!”
Pumasok din sa kwarto si Marco, ngunit hindi siya nag-iisa. Nakakapit sa kanyang braso ang isang magandang babae na nakasuot ng mamahaling damit—si Stella, ang anak ng isang mayamang pulitiko na matagal nang gusto ng biyenan ko para kay Marco.
“M-Marco… anong ibig sabihin nito?” nanginginig kong tanong, umaagos ang mga luha ko.
Ngumisi si Marco. “Salamat sa pagiging incubator ng anak ko, Elena. Dahil hindi magawang magbuntis ni Stella, ginamit ko lang ang matris mo para magkaroon ako ng tagapagmana. Ngayon, kami na ni Stella ang tatayong mga magulang ng batang ito.”
“Oo nga,” malanding sabat ni Stella, hinaplos ang pisngi ng sanggol na hawak ng biyenan ko. “Kami ang magpaparehistro sa birth certificate niya. Ako ang kikilalanin niyang ina. Pwede ka nang lumayas sa ospital na ‘to. Ipinaprepara ko na ang mga gwardya para itapon ka sa labas.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Parang pinupunit ang kaluluwa ko. Ginamit nila ako! Ninanakaw nila ang sarili kong dugo at laman! Humagulgol ako nang napakalakas at nagpumiglas upang bumangon, ngunit mahina pa ang aking katawan.
Ang Pagpasok ng Doktor
“Umalis na tayo rito, Marco. Nakakadiri ang amoy ng babaeng ‘yan,” nakangiting yaya ni Donya Matilda habang inaayos ang pagkakarga sa anak ko.
Akmang tatalikod na sila patungo sa pinto nang biglang bumukas ito.
Pumasok ang Head Director ng buong ospital, si Dr. Valderama. Pawis na pawis siya at namumutla. Sa likuran niya ay may anim na matitipunong bodyguards na nakasuot ng itim na suit. Hawak ng doktor ang isang folder na may gintong selyo.
Nakangiting sinalubong siya ni Donya Matilda. “Oh, Dr. Valderama! Kukunin na namin ang apo ko. Dala mo na ba ang pekeng birth certificate na ibinayad ko sa’yo? Ilagay mo ang pangalan ni Stella bilang ina.”
Ngunit hindi ngumiti si Dr. Valderama. Tiningnan niya si Donya Matilda nang may matinding takot, pagkatapos ay itinuon niya ang kanyang atensyon sa folder na hawak niya.
“D-Donya Matilda,” nanginginig na boses ng doktor. “Hindi po ito birth certificate. I-Ito po ay isang mandatory VIP Genetic Screening result na isinagawa namin sa dugo ng bata at ng ina…”
“Genetic screening? Para saan? Wala akong pakialam diyan!” inis na sagot ni Marco.
“K-Kailangan niyo pong makinig,” patuloy ng doktor, lumunok nang malalim. “Ayon sa resulta, ang DNA ng batang ito at ang DNA ni Misis Elena ay nagpapakita ng 99.99% direct match… sa pinakamalaking shareholder at tunay na nagmamay-ari ng ospital na ito at ng buong Imperial Empire… Si Don Arturo Imperial!”
Ang Katotohanan na Nagpaguho sa Kanila
Namatay ang ngiti sa mga labi nina Donya Matilda, Marco, at Stella. Tila huminto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng kwartong iyon.
Nalaglag ang mamahaling bag ni Stella. BLAG!
“A-Ano?!” nanginginig na tili ni Donya Matilda, halos mabitawan ang anak ko kaya mabilis itong inagaw ng doktor upang ibalik sa aking mga bisig.
“I-Imposible! Isa siyang ulila! Isa siyang patay-gutom na napulot lang sa kalsada!” natatarantang sigaw ni Marco, nawalan ng kulay ang kanyang mukha na parang nakakita ng multo.
Saktong pagkasabi ni Marco noon, pumasok ang isang matandang lalaking may hawak na gintong tungkod. Nag-uumapaw siya sa awtoridad at kapangyarihan. Si Don Arturo Imperial—ang kinatatakutang bilyonaryo sa buong bansa.
Umiiyak na lumuhod ang bilyonaryo sa tabi ng aking kama. Hinawakan niya ang aking nanginginig na kamay at tiningnan ang hugis-bituing balat sa aking pulso.
“A-Anak ko… Prinsesa ko,” humahagulgol na bulong ni Don Arturo. “Dalawampu’t anim na taon kitang hinanap mula nang ma-kidnap ka. Patawarin mo ako kung ngayon lang kita nahanap.”
Nalaglag ang panga ko. “P-Papa…?”
Ang Hatol ng Hari
Nang marinig ni Don Arturo ang pagtawag ko sa kanya, hinalikan niya ang aking noo at ang noo ng aking anak. Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumayo. Ang kanyang luha ng kaligayahan ay mabilis na napalitan ng mga matang nag-aapoy sa galit.
Hinarap niya sina Marco, Donya Matilda, at Stella, na ngayon ay nanginginig at halos matumba sa matinding terror.
“K-Kukunin niyo ang apo ko?” malamig ngunit nakakabinging tanong ni Don Arturo. “Itatapon niyo sa labas ang kaisa-isang tagapagmana ng Imperial Empire?!”
“D-Don Arturo! I-Isang malaking pagkakamali! B-Biro lang po namin ‘yon!” umiiyak na gumapang si Marco palapit sa aking kama. “E-Elena, babe! Asawa mo ako! Pamilya tayo! Sabihin mo sa Papa mo na mahal na mahal kita!”
“Wag mo siyang kakausapin!” bulyaw ng aking ama, dahilan upang mapadapa si Marco sa sahig.
“M-Ma’am Elena, patawarin niyo po kami! N-Nabulag lang kami!” umiiyak na lumuhod si Donya Matilda, sinasabunutan ang sariling buhok dahil sa matinding pagsisisi. “Hindi namin alam na anak kayo ng bilyonaryo!”
“Kaya kung mahirap ako, itutuloy niyo ang pagnanakaw sa anak ko?!” galit kong isinigaw, yakap-yakap ang aking sanggol na ngayon ay ligtas na. Tinitigan ko sila nang walang kahit anong awa. “Pinalabas niyo ang tunay ninyong demonyong ugali. Ngayon, danasin niyo ang impyerno.”
Humarap si Don Arturo sa kanyang mga abogado at sa pulisya na kanina pa naghihintay sa labas.
“Arestuhin ang tatlong basurang ‘yan para sa kasong Kidnapping at Attempted Child Trafficking,” walang-awang utos ng aking ama. “I-freeze ang lahat ng kumpanya ng mga pamilya nila. Bago mag-umaga, gusto kong makita silang bankrupt at nakakulong.”
Sumisigaw at nagmamakaawa sina Marco, Stella, at Donya Matilda habang walang-awang pinoposasan at kinakaladkad sila palabas ng ospital. Pinanood ko lamang sila na nag-aaway at sinisisi ang isa’t isa.
Inakala nilang kaya nilang tapak-tapakan ang isang inang nag-iisa at walang kalaban-laban. Ngunit hindi nila alam, ang inang tinangka nilang saktan ay ang mismong reynang may hawak na ngayon sa kanilang buong kinabukasan.
