IPINAGKASUNDO AKO NG SAKIM KONG TIYUHIN SA ISANG BILYONARYONG KILALA BILANG “HALIMAW” DAHIL SA SOBRANG KATABAAN AT PANGIT NA MUKHA NITO. SA GITNA NG AMING WEDDING RECEPTION, PINAGTAWANAN AT ININSULTO SIYA NG AKING PAMILYA. NGUNIT NANG IPAGTANGGOL KO SIYA, GUMAWA SIYA NG ISANG BAGAY SA HARAP NG LAHAT NA TULUYANG NAGPAGUHO SA KANILANG MUNDO.
Ang Pambayad-Utang na Prinsesa
Ako si Elara, dalawampu’t tatlong taong gulang. Nang mamatay ang aking mga magulang, inagaw ng aking tiyuhin na si Don Carlos ang kumpanya ng aming pamilya. Ngunit dahil sa kanyang pagiging sugarol, nabaon siya sa bilyun-bilyong utang. Upang isalba ang kanyang sarili mula sa pagkakakulong, ipinagbili niya ako.
Ipinagkasundo niya akong ipakasal kay Don Leandro Imperial. Si Leandro ay ang pinakamayaman at pinakakinatatakutang CEO sa buong Asya. Subalit, hindi siya lumalabas sa media dahil sa isang malaking dahilan: kilala siya sa high society bilang isang “Halimaw”. Ayon sa mga chismis, siya ay may bigat na halos apat na raang libra (400 lbs), may mukhang puno ng peklat, at hindi halos makalakad sa sobrang katabaan.
“Magpakasaya ka sa baboy mong asawa, Elara!” natatawang pang-iinsulto ng aking pinsan na si Vanessa bago ang kasal. “Ipagpasalamat mo na lang na mayaman siya, kahit nakakadiri siyang tabihan sa gabi! Hahaha!”
Umiyak ako nang palihim, ngunit tinanggap ko ang aking kapalaran. Para sa kaligtasan ng nakababata kong kapatid na nasa pangangalaga pa rin ni Don Carlos, pumayag akong maging asawa ng tinaguriang halimaw.
Ang Kasal at Ang Halimaw
Nang bumukas ang malalaking pinto ng katedral, naglakad ako patungo sa altar. Doon ko unang nakita ang aking mapapangasawa.
Hindi nga nagkamali ang mga chismis. Napakalaki niya. Ang kanyang custom-made na suit ay halos pumutok sa laki ng kanyang tiyan. Ang kanyang mukha ay balot ng makapal at magulong balbas, may mga artipisyal na peklat, at tila nahihirapan siyang huminga. Pinagpapawisan siya nang malapot.
Narinig ko ang mahihinang tawanan, bulungan, at pandidiri ng mga bisita, lalo na mula sa pamilya ng aking tiyuhin.
Nang makarating ako sa altar, inilalahad niya ang kanyang malaki at nanginginig na kamay. Inasahan niyang pandidirihan ko siya. Ngunit sa halip na umiwas, kinuha ko ang aking panyo at dahan-dahang pinunasan ang pawis sa kanyang noo bago ko hinawakan nang mahigpit ang kanyang kamay.
“Huwag kang kabahan,” malumanay kong bulong sa kanya. Nakita ko ang matinding gulat sa kanyang mga mata, ngunit pinili niyang manahimik.
Ang Pambabastos sa Reception
Ginanap ang grand reception sa isang napakamahal na hotel. Dahil sa sobrang bigat, nahirapang maglakad si Leandro papunta sa aming VIP table. Inalalayan ko siya at umalalay sa kanyang braso kahit pa pinagtitinginan kami ng mga tao.
Habang kami ay kumakain, sadyang lumapit sa amin si Don Carlos at ang kanyang anak na si Vanessa. Pareho silang may hawak na wine glass at halatang may masamang balak.
“Well, well, well. Bagay na bagay talaga kayo,” nakangising sabi ni Don Carlos, sadyang nilalakasan ang boses. “Ang isang patay-gutom na ulila, at ang isang bilyonaryong mantika!”
“Oops, Daddy, baka ma-heart attack ang groom sa sobrang taba!” malakas na halakhak ni Vanessa. Tumingin siya kay Leandro. “Hoy, Don Leandro, dahan-dahan ka naman sa pagkain! Baka masira ang silya mo! Sayang naman ‘yung binayad mong bilyon kay Daddy para lang magka-asawa ng maganda, tapos mamamatay ka lang sa obesity bukas!”
Nagtawanan ang mga kaibigan ni Vanessa. Nakayuko lamang si Leandro, tila tinatanggap ang panghihiya.
Kumulo ang dugo ko. Sa buong buhay ko, nagpaalila ako at nagpakumbaba sa kanila. Ngunit ngayon, hindi na ako makakapayag.
“Tumigil kayo!” malakas at madiin kong bulyaw. Tumahimik ang buong ballroom.
“Elara, anong ginagawa mo? Pinagtatanggol mo ang baboy na ‘yan?!” gulat na tanong ni Vanessa.
“Asawa ko siya!” buong tapang kong sagot. Humarap ako kay Leandro at hinawakan ko ang kanyang kamay. Tinitigan ko ang aking tiyuhin at pinsan nang may matinding galit. “Wala kayong karapatang bastusin ang asawa ko! Oo, ipinagbili niyo ako sa kanya para mabayaran ang mga utang ninyo sa sugal! Pero mas gugustuhin ko pang makasama ang isang lalaking may mabuting puso kaysa sa inyong mga tao na maganda nga ang panlabas, pero nabubulok naman ang mga kaluluwa!”
“Aba’t sumasagot ka na, ha?!” akmang sasampalin ako ni Don Carlos.
Ngunit bago pa man dumapo ang kamay niya sa mukha ko, isang mabilis at napakalakas na kamay ang sumalo sa kanyang braso!
Ang Paghuhubad ng Maskara
Natigilan ang lahat. Ang kamay na sumalo kay Don Carlos ay pag-aari ni Leandro!
Napakalakas ng hawak niya kaya napadaing sa sakit ang aking tiyuhin. “A-Aray! Bitawan mo ako, baboy!”
Ngumiti si Leandro. Ngunit hindi ito ngiti ng isang mahina at kaawa-awang lalaki. Isa itong ngiti ng isang predator na handang umatake.
“Tama na ang pagpapanggap,” malalim at dumadagundong na boses ni Leandro. Ang kanyang boses ay nag-iba—mula sa garalgal at nahihirapang tinig, naging napakalakas at puno ng awtoridad!
Sa harap ng daan-daang bisita, media, at ng aking nagugulat na pamilya, dahan-dahang hinawakan ni Leandro ang ilalim ng kanyang panga. May hinila siyang isang manipis na linya.
RIIIIP!
Pinunit niya ang isang napakanipis, Hollywood-grade silicone mask mula sa kanyang mukha! Nalaglag ang mga pekeng peklat at ang makapal na balbas! Pagkatapos, mabilis niyang binuksan ang zipper sa likod ng kanyang malaking suit, at hinubad ang isang napakabigat na “fat suit” na gawa sa silicone at foam!
Bumagsak sa sahig ang mabigat na balatkayo. THUD.
Napasinghap ang buong ballroom. Napatakip ako ng bibig. Nalaglag ang panga nina Don Carlos at Vanessa.
Ang lalaking lumabas mula sa artipisyal na taba ay hindi isang halimaw. Ang nakatayo ngayon sa aking harapan ay isang napakatangkad, matipuno, at mukhang Greek god na lalaki. Ang kanyang mukha ay perpekto, may matapang na panga, at malalalim na mga mata. Suot niya ang isang fitted na itim na polo sa ilalim na nagpapabakat ng kanyang matipunong dibdib at abs!
“I-Imposible…” nanginginig na utal ni Vanessa, namumutla at napatitig sa sobrang kakisigan ng lalaki.
“S-Sino ka?!” nagpapanik na tanong ni Don Carlos, nanginginig ang mga binti.
Ang Parusa sa mga Sakim
“Ako ang lalaking tinawag ninyong baboy at halimaw,” malamig na sagot ni Leandro, ang kanyang mga mata ay kasing-talim ng patalim. “Nagpanggap akong ganyan kataba at kapangit dahil gusto kong malaman kung sino sa mga ipinagkakasundo sa akin ang may purong puso. Dalawampung babae na ang umatras at nandiri sa akin. Si Elara lamang ang nag-iisang babaeng nagtanggol sa akin sa kabila ng aking hitsura.”
Hinarap niya ang aking tiyuhin. “At kayo? Kayo ang totoong mga halimaw.”
“M-Mr. Imperial! P-Patawarin niyo po kami! B-Bini-biro lang namin kayo!” umiiyak at nanginginig na pagmamakaawa ni Don Carlos, tuluyang lumuhod sa sahig sa matinding takot.
“Gusto kong bilhin at bayaran ang utang niyo kaya ko pinakasalan si Elara,” malamig na hatol ni Leandro. Kinuha niya ang kanyang cellphone. “Pero dahil napatunayan kong ibinenta niyo lang pala siya gaya ng isang bagay, kinakansela ko ang tulong ko. Mr. Fernandez, bilhin niyo ang lahat ng utang ni Don Carlos. Bukas ng umaga, gusto kong makita silang pinapalayas sa kanilang mansyon at lahat ng ari-arian nila ay kumpiskado na.”
“HINDI! Leandro! Parang awa mo na!” nagwawalang tili ni Vanessa, pilit na inaabot ang braso ng asawa ko. “Ako na lang ang pakasalan mo! Ako ang tunay na prinsesa!”
“Security,” utos ni Leandro nang walang emosyon. “Palayasin ang dalawang basurang ito sa party ko.”
Kinakaladkad ng mga gwardya sina Don Carlos at Vanessa palabas ng hotel habang sila ay umiiyak at nagmamakaawa. Pinagtawanan sila ng mga bilyonaryong bisita na kanina ay nakikitawa sa kanila.
Nang kami na lamang ang naiwan, lumingon sa akin si Leandro. Ang malamig niyang mga mata ay naging napakalambing. Kinuha niya ang aking kamay at hinalikan ito.
“Patawarin mo ako sa aking pagbabalatkayo, Elara,” bulong niya, nakangiti nang matamis. “Ligtas ka na ngayon. At ipinapangako ko, bilang tunay mong asawa, ibibigay ko sa’yo ang buong mundo dahil ikaw lang ang babaeng nakakita sa aking halaga noong inakala ng lahat na ako’y isang halimaw.”
Niyakap ko siya nang mahigpit, umiiyak sa matinding kaligayahan. Sa gabing iyon, natutunan kong ang tunay na kagandahan ay hindi nakikita sa pisikal na anyo, at ang pag-ibig na ibinigay nang walang paghuhusga ay palaging may kapalit na pinakamagandang gantimpala.
