“INAKALA NG ASAWA KO AT NG KANYANG KABIT NA NAPAIKOT NILA AKO. PLANO NILANG NAKAWIN ANG BUONG KUMPANYA KO AT PALAYASIN AKO SA SARILI KONG MANSYON MATAPOS KONG PIRMAHAN ANG MGA DOKUMENTO. NGUNIT ANG HINDI NILA ALAM, BAGO PA NILA AKO TRAYDURIN, NAKAHANDA NA ANG KABAONG NA PAGLILIBINGAN KO SA KANILANG MGA PANGARAP.”
Ang Peke at Ang Ahas
Ako si Victoria, tatlumpu’t limang taong gulang. Ako ang founder at CEO ng isang bilyun-bilyong halaga ng real estate empire sa Pilipinas. Ang asawa kong si Roman ay ang aking Chief Operations Officer, at ang matalik kong kaibigan na si Samantha ay ang aking Chief Financial Officer. Sila ang dalawang taong pinakatinatangkilik at pinagkakatiwalaan ko sa buong mundo.
O ‘yon ang akala ko.
Isang gabi, bumalik ako sa opisina dahil naiwan ko ang aking laptop. Madilim na ang buong gusali. Paglakad ko palapit sa opisina ni Roman, narinig ko ang pamilyar na tawa ni Samantha. Nakabukas nang bahagya ang pinto. Sumilip ako at parang gumuho ang buong mundo ko.
Nakahiga si Samantha sa desk ni Roman, at naghahalikan sila nang mapusok.
“Konting tiis na lang, babe,” malanding bulong ni Samantha habang hinahaplos ang buhok ni Roman. “Bukas, ipapapirma na natin sa tangang si Victoria ang mga papeles. Akala niya ‘Deed of Expansion’ ang pipirmahan niya, pero ang totoo, ‘Deed of Absolute Sale’ ‘yon na naglilipat ng 80% ng shares niya sa pangalan nating dalawa.”
“Napakatanga talaga ng asawa ko,” nakangising sagot ni Roman. “Kapag nakuha na natin ang kumpanya at ang mansyon, ididiborsyo ko na siya at ipapatapon sa kalsada nang walang ni isang kusing. Tayo na ang magiging pinakamayaman sa buong bansa.”
Nanginginig ang buong kalamnan ko. Ang lalaking pinakasalan ko at ang babaeng itinuring kong kapatid, nagplano upang nakawan at wasakin ako. Pinunasan ko ang nag-iisang luhang tumulo sa aking mata. Hindi ako iiyak. Kung gusto nilang maglaro ng apoy, sisiguraduhin kong matutupok sila hanggang buto.
Ang Lasong Dokumento
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina na may pinakamatamis na ngiti. Pinuntahan ako nina Roman at Samantha sa aking desk, may dalang makapal na folder.
“Good morning, Hon!” malambing na bati ni Roman, hinalikan pa ako sa pisngi. Nandidiri ako ngunit pinigilan ko ang aking sarili. “Ito na ‘yung mga papeles para sa expansion natin sa Europe. Kailangan na nating pirmahan para ma-release na ang pondo.”
Inilapag ni Samantha ang folder. “Oo nga, Bestie. Perfect na ang lahat ng computation ko d’yan. Pirma mo na lang ang kulang.”
Kinuha ko ang aking gintong fountain pen. Tiningnan ko silang dalawa sa mata. Nakita ko ang pilit na tinatagong pananabik at kasakiman sa kanilang mga ngiti.
Hindi ko na binasa ang nakasulat. Pinirmahan ko agad ito sa harap nila. “Ayan. Para sa kinabukasan nating lahat,” makahulugan kong sabi.
Halos magtatalon sa tuwa si Samantha nang kunin ang folder. “Thank you, Victoria! Ipapasa ko na ‘to sa legal team natin!” nagmamadali silang lumabas ng opisina ko.
Pagkalabas nila, sumandal ako sa aking swivel chair at tumawa nang mapait. Mga tanga.
Alam kong papalitan nila ang dokumento. Kaya kagabi pa lang, nakipag-usap na ako sa aking personal at pinagkakatiwalaang attorney. Pinalitan namin ang lahat ng system codes at pinakialaman ang mga papeles. Ang inakala nilang ‘Deed of Sale’ na ipinasa nila sa legal, ay pinalitan ng aking abogado ng isang ‘Irrevocable Debt Assumption Agreement’.
Ang Pagdiriwang ng mga Taksil
Isang linggo ang lumipas. Nagpaalam si Roman na may “business trip” siya kasama si Samantha. Ang totoo, nag-arkila sila ng isang mamahaling yate para ipagdiwang ang kanilang tagumpay kasama ang ilang piling kaibigan na alam ang kanilang sikreto.
Inakala nilang legal na nilang pag-aari ang kumpanya ko at inihahanda na nila ang mga papeles para palayasin ako.
Gabi ng kanilang party, nagsasaya sila sa yate. Umiinom ng mamahaling champagne, sumasayaw, at nagyayabang. Nakasuot si Samantha ng isang milyong-pisong diamond necklace.
“Cheers para sa bagong CEO at tunay na may-ari ng imperyo!” sigaw ni Roman, itinaas ang baso niya at hinalikan si Samantha sa harap ng lahat. “Bukas na bukas, nasa kalsada na ang pabigat kong asawa!”
Pumalakpak ang kanilang mga bisita. Ngunit ang kanilang kasiyahan ay naputol nang biglang umalingawngaw ang sirena ng mga pulis. Dalawang police speedboat ang mabilis na pumalibot sa kanilang yate.
Bumukas ang pinto ng yate at naglakad ako papasok, suot ang isang napaka-eleganteng itim na gown, napapalibutan ng aking mga matitipuno at armadong bodyguards.
Ang Pagdalo ng Tunay na Reyna
Nalaglag ang mga baso ng wine. Tumigil ang musika. Nanlaki ang mga mata ni Roman at namutla si Samantha.
“V-Victoria? Anong ginagawa mo rito?!” nanginginig na sigaw ni Roman. “At bakit may mga pulis?! Umalis ka rito, pag-aari na namin ang lahat! Isa ka na lang pulubi!”
“Ganoon ba?” kalmado kong tanong, naglakad palapit sa kanila. “Ayon sa anong dokumento? ‘Yung pinirmahan ko noong nakaraang linggo?”
“Oo! Tanga ka kasi at hindi mo binasa!” tumatawang panlalait ni Samantha, lumapit kay Roman at kumapit sa braso nito. “Na-transfer na sa amin ang 80% ng yaman mo! Kaya lumayas ka na bago ko ipakaladkad ‘yang pagmumukha mo!”
Kinuha ko ang isang maliit na remote control at pinindot ito. Bumaba ang isang malaking projector screen sa deck ng yate at lumabas ang kopya ng dokumentong pinirmahan namin.
“Bakit hindi ninyo basahin nang malakas ang tunay na dokumentong na-proseso sa gobyerno?” nakangiti kong utos.
Tumingala si Roman. Kumunot ang noo niya, at dahan-dahang binasa ang nakasulat. “Irrevocable Debt… Assumption Agreement. Ang mga nakapirma sa ibaba… Roman at Samantha… ay kusang-loob na inaako ang lahat ng utang at bad loans ng mga bumagsak na subsidiary companies ng Victoria Empire… na umaabot sa halagang…”
Napatigil si Roman. Nawalan siya ng hininga.
“Basahin mo!” tili ni Samantha, pinaghahampas si Roman sa kaba.
“U-Umaabot sa halagang… T-Two Billion Pesos,” nanginginig na patuloy ni Roman, napaluhod sa sahig ng yate.
Ang Huling Halakhak
“Diyos ko…” napahawak si Samantha sa kanyang dibdib, halos himatayin.
“Surprise,” malamig kong bati. “Inakala niyo bang mapapaikot niyo ako sa sarili kong laro? Noong pinirmahan ko ‘yung folder niyo, pinalitan na ng abogado ko ang mga nakapaloob na files bago niyo pa ito i-notaryo. Sa kagustuhan niyong makuha agad ang yaman ko nang hindi nagbabasa nang maayos bago mag-submit sa korte, KUSANG-LOOB NIYONG INAKO ANG LAHAT NG UTANG KO.”
“Hindi! Isa itong panloloko!” nagwawalang sigaw ni Roman.
“Ah, at may isa pa,” dugtong ko. Humarap ako sa hepe ng pulisya na kasama ko. “Officer, ilabas niyo ang warrant.”
Lumapit ang mga pulis hawak ang posas. “Roman at Samantha, inaresto namin kayo para sa kasong Corporate Fraud, Forgery, at Grand Estafa. Bukod pa rito, kinuha na ng bangko ang yate na ito, ang mga sasakyan ninyo, at ang lahat ng pera sa bank accounts ninyo pambayad sa 2 Bilyong pisong utang ninyo.”
“HINDI! Victoria, asawa mo ako! Patawarin mo ako! Nabulag lang ako ng babaeng ‘yan!” humahagulgol na gumapang si Roman palapit sa aking mga paa, pilit na hinahalikan ang sapatos ko.
“Sinungaling ka, Roman! Ikaw ang nagplano nito!” sigaw ni Samantha, sinabunutan si Roman habang pilit silang pinaghihiwalay ng mga pulis.
Tiningnan ko ang dalawang taksil na nakadapa sa sahig, umiiyak, at nagtuturuan habang kinakabitan ng malamig na posas. Wala akong naramdamang awa, kundi matinding kaluwagan.
“Enjoy niyo ang honeymoon niyo sa selda,” malamig kong pamamaalam. Tumalikod ako at naglakad pabalik sa aking speedboat habang umaalingawngaw ang kanilang kaawa-awang pagmamakaawa sa gitna ng malamig na dagat.
Ang inakala nilang plano para ibaon ako sa lupa ay ang mismong pala na ginamit nila para hukayin ang sarili nilang libingan. Ang Reyna ay mananatiling Reyna, at ang mga ahas ay mananatili sa hawla.
