IKINANDADO NG NOBYA KO ANG ANIM-NA-TAONG-GULANG KONG ANAK SA ISANG MADILIM NA BANYO SA MISMO NAMING KASAL SA ISANG FARM. INAKALA NIYANG HINDI KO ITO MALALAMAN. NGUNIT NANG MABASAG KO ANG PINTO AT MABASA ANG SULAT NA HAWAK NG AKING ANAK, PINATIGIL KO ANG BUONG PARTY AT GUMAWA AKO NG ISANG DESISYON NA TULUYAN SUMIRA SA KANYANG MGA PANGARAP.
Ang Perpektong Kasal sa Bukid
Ako si Elias, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang may-ari ng isang malaki at sikat na hacienda at vineyard, napagpasyahan naming ganapin ang aking kasal sa sarili kong lupain. Biyudo ako, at ang buong mundo ko ay umiikot sa aking kaisa-isang anak na si Luna, anim na taong gulang.
Ang nobya ko ay si Stella. Isang magandang babae mula sa Maynila. Sa harap ko, napakalambing ni Stella kay Luna. Palagi niya itong binibilhan ng mga laruan at pinapangakuan na magiging isang buong pamilya na kami. Dahil gusto kong magkaroon ng ina ang anak ko, inalok ko siya ng kasal.
Napakaganda ng setup ng aming kasal. Puno ng mga ilaw, bulaklak, at mayayamang bisita ang aming farm. Inaasahan kong si Luna ang magiging flower girl at maglalakad sa unahan ni Stella.
Ngunit nang magsimula na ang pagtugtog ng musika at naglakad na si Stella sa aisle, napansin kong wala si Luna.
“Babe, nasaan si Luna?” pabulong kong tanong kay Stella nang makarating siya sa altar.
Ngumiti nang matamis si Stella. “Babe, sumakit daw ang tiyan niya kanina kaya nagpahinga muna sa kwarto niya kasama ang yaya niya. Hayaan na muna natin siyang matulog, okay? This is our special day.”
Naniwala ako noong una. Itinuloy namin ang seremonya hanggang sa makarating kami sa engrandeng reception sa labas ng hardin.
Ang Lihim na Paghahanap
Kahit nagkakasiyahan ang lahat, hindi mapakali ang puso ko bilang isang ama. Palaging nakadikit sa akin si Luna, lalo na sa mga maraming tao dahil mahiyain siya. Nagpaalam ako sandali kay Stella upang silipin ang anak ko sa main house ng hacienda.
Pagdating ko sa kwarto ni Luna, wala siya roon. Hinanap ko rin ang kanyang yaya, ngunit sinabi nitong pinag-day off siya ni Stella kaninang umaga pa dahil marami raw bisita!
Bumilis ang tibok ng puso ko. Pumasok ang kaba sa aking dibdib. Gabi na at napakalawak ng farm. Nasaan ang anak ko?!
Kinuha ko ang flashlight ko at nag-umpisang maghanap sa mga lumang bahagi ng hacienda, malayo sa maingay na party. Hanggang sa mapadaan ako sa isang lumang bodega malapit sa mga kwadra ng kabayo. May isang maliit at madilim na banyo roon na matagal nang hindi ginagamit dahil sira ang ilaw at walang maayos na bentilasyon.
Nakita kong may malaking padlock sa labas ng pinto nito. At mula sa loob, nakarinig ako ng isang mahina at paos na paghikbi.
“Papa… Papa, tulong po…”
Ang Eksena sa Madilim na Banyo
“Luna?!” sigaw ko, patakbong lumapit sa pinto.
Kumuha ako ng isang malaking bato at walang-awa kong hinampas ang kalawangin na padlock hanggang sa masira ito. BLAAAG! Pabigla kong binuksan ang pinto.
Ang eksenang bumungad sa akin sa liwanag ng aking flashlight ay parang isang matalim na kutsilyong ibinaon sa aking lalamunan.
Nakasiksik sa sulok ng malamig at maduming banyo ang anak kong si Luna. Suot niya ang kanyang magandang flower girl dress na ngayon ay puno na ng dumi. Nanginginig siya sa matinding takot at lamig, basang-basa ng sariling luha at pawis.
“Luna! Anak ko!” humagulgol ako, napaluhod sa sahig, at niyakap ko siya nang napakahigpit.
“P-Papa!” umiiyak na yumakap nang mahigpit si Luna sa aking leeg. “P-Papa, takot na takot po ako! Ang dilim-dilim po!”
“Sino ang nagkulong sa’yo rito, anak?!” umiiyak at nanggigigil kong tanong, pinupunasan ang kanyang mukha.
Hindi sumagot si Luna, ngunit nanginginig niyang inangat ang kanyang maliit na kamay. May hawak siyang isang lukot na papel.
Kinuha ko ito. Nang ilawan ko ang papel at basahin ang nakasulat, nanigas ang buo kong katawan. Kumulo ang lahat ng dugo ko at naging yelo ang aking puso.
Isa itong application form para sa isang napakalayo at murang boarding school para sa mga ulila. At sa ibabaw nito, may isang sticky note na may sulat-kamay ni Stella:
“Diyan ka lang sa dilim, salot. Huwag mong sirain ang kasal ko. Basahin mo ‘yan. Bukas na bukas din, itatapon kita sa boarding school na ‘yan at hindi mo na kailanman makikita ang Papa mo. Ako na ang reyna ng haciendang ito.”
Ang Pagsabog ng Bulkan
Parang pinasabugan ng granada ang utak ko.
Ang babaeng kakasumpa lang sa harap ng altar na mamahalin ako… ay kinulong ang anim-na-taong-gulang kong anak sa isang madilim na banyo sa mismong araw ng aming kasal?! Pinlano niyang itapon ang buhay ng anak ko para masolo ang yaman ko?!
“Papa… wag niyo po akong ipatapon…” humihikbing makaawa ni Luna.
“Hindi, anak. Hinding-hindi kita iiwan,” bulong ko. Binuhat ko si Luna sa aking mga bisig. Binalot ko siya ng aking mamahaling suit jacket.
Naglakad ako pabalik sa reception. Bawat hakbang ko ay tila nagpapayanig sa lupa. Wala akong pakialam sa mga bisita. Wala akong pakialam sa kahihiyan.
Pagdating ko sa hardin, masayang sumasayaw si Stella sa gitna ng dance floor kasama ang kanyang mga kaibigan, may hawak na champagne glass at tuwang-tuwa sa buhay.
“STELLA!”
Ang dumadagundong at umaalingawngaw kong bulyaw ay nagpatigil sa musika. Tumigil sa pagsayaw ang lahat. Napalingon ang daan-daang bisita sa akin.
Nang makita ni Stella na buhat-buhat ko ang umiiyak at madungis na si Luna, nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. Nalaglag ang baso ng alak mula sa kanyang kamay. CRASH!
“E-Elias…? B-Babe…?!” nanginginig at utal-utal na tili ni Stella. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Palipat-lipat ang tingin niya sa akin at kay Luna. “B-Bakit andito ‘yang bata?! A-Akala ko natutulog siya—”
“TUMAHIMIK KA, HALIMAW!” sigaw ko. Naglakad ako papunta sa gitna ng dance floor. Hinarawi ng mga nagugulat na bisita ang daan para sa akin.
“B-Babe, let me explain! M-Mali ang iniisip mo!” nagpapanik na lumapit si Stella, pilit na inaabot ang braso ko.
“WAG MONG HAWAKAN ANG ANAK KO!” marahas kong itinabig ang kamay niya.
Inilabas ko ang lukot na papel mula sa aking bulsa at walang-awa kong inihagis ito sa kanyang pagmumukha!
“Basahin mo ‘yan sa harap ng mga bisita mo!” nanggigigil kong sigaw. “Kinulong mo ang anak ko sa madilim na banyo sa mismong kasal natin?! Tinawag mo siyang salot?! At pinaplano mo siyang itapon sa boarding school para masolo mo ang pera ko?!”
Ang Pagguho ng mga Pangarap
Napasinghap ang lahat ng mga bisita. Ang mga kaibigan ni Stella ay napatakip ng bibig sa matinding pandidiri. Ang mga magulang ni Stella ay namutla sa kahihiyan.
“Elias, b-babe, please! P-Parang awa mo na, wag dito! Nakakahiya!” umiiyak na lumuhod si Stella sa sahig, pilit na niyayakap ang aking mga binti. “N-Na-stress lang ako sa kasal natin! Patawarin mo ako! Asawa mo na ako!”
Tinitigan ko siya nang may matinding pagkasuklam. “Wala pa tayong marriage contract na napipirmahan, Stella. At hinding-hindi ko pipirmahan iyon.”
Humarap ako sa mga bisita. “Mga kaibigan, pamilya… tapos na ang party! Walang kasal na naganap ngayon! At sa pamilya ng babaeng ito, bigyan ko kayo ng limang minuto para hakutin ang inyong anak at lumayas sa hacienda ko!”
“HINDI! Elias! Mahal kita! Pamilya tayo!” nagwawalang tili ni Stella, pinupunit ang kanyang sariling wedding gown sa matinding desperasyon. “Gusto ko lang namang masolo ka! Wag mo akong iwan!”
“Security,” malamig kong utos sa aking mga gwardya. “Kaladkarin niyo palabas ang babaeng ‘yan. Kapag nakita ko pa ang pagmumukha niya rito, ipapakulong ko siya for child abuse at illegal detention.”
Nagsisigaw at nagmakaawa si Stella habang walang-awang kinakaladkad siya ng mga gwardya palabas ng aking farm, panonoodin ng mga nandidiring bisita na ngayon ay mabilis na ring nag-uuwian. Ang kanyang pangarap na maging reyna ng aking yaman ay tuluyang nawasak sa isang iglap.
Binalikan ko ang aking anak na ngayon ay nakasubsob sa aking leeg, ligtas na sa aking mga bisig. Dinala ko siya sa loob ng bahay, pinaliguan ng maligamgam na tubig, at kinantahan hanggang sa makatulog.
Natutunan ko sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na halimaw ay madalas na nagtatago sa likod ng isang napakagandang mukha at isang puting wedding gown. Ngunit para sa isang ama, walang sinuman—kahit gaano pa niya ito kamahal—ang maaaring manakit sa kanyang anak at makaasa ng kapatawaran.
