Ikinahiya Ko Ang Mahirap Kong Mga Magulang At Itinanggi Ko Sila Sa Harap Ng Mayaman Kong Nobyo… Ngunit Nang Dumating Ang Bilyonaryong Ama Ng Nobyo Ko, Lumuhod Ito Sa Harap Ng Tatay Ko!
(PART 1)
Ako si Stella, dalawampu’t walong taong gulang. Simula pagkabata, palagi kong pangarap na yumaman at makaalis sa aming maliit na bukid sa probinsya.
Kinasusuklaman ko ang pagiging mahirap. Kaya nang makapagtapos ako ng kolehiyo at makapagtrabaho sa Maynila, pinutol ko ang komunikasyon ko sa aking mga magulang na sina Mang Tomas at Aling Rosa.
Nang makilala ko si Richard, ang nag-iisang tagapagmana ng isang sikat na real estate empire, gumawa ako ng isang malaking kasinungalingan. Sinabi ko sa kanya na ako ay isang ulila na galing sa isang mayamang angkan sa Europa. Naniwala siya, at kalaunan ay nag-propose siya sa akin.
Ginanap ang aming grand engagement dinner sa pinakamahal at pinaka-eksklusibong hotel sa buong bansa. Naroon ang lahat ng mga bilyonaryong kaibigan ni Richard.
Habang masaya kaming nagto-toast ng champagne, biglang nagkagulo sa main entrance ng grand hall.
Dalawang matanda ang pilit na pumapasok habang pinipigilan ng mga security guards. Nakasuot ang lalaki ng isang kupas na barong, at ang babae naman ay may suot na lumang bestida at kupas na sapatos. May dala silang isang maliit na bilao ng paborito kong kakanin.
Nang magtama ang aming mga mata, kumabog nang napakalakas ang aking dibdib. Sila ang mga magulang ko!
“Stella! Anak! Nakita namin sa Facebook na ikakasal ka na! P-Pumunta kami rito para batiin ka, anak!”
Umiiyak at masayang sigaw ng aking ina habang pilit na kumakawala sa gwardya.
Nanlaki ang mga mata ni Richard. Tiningnan niya ako nang naguguluhan.
“Babe? Sino ang mga pulubing ‘yan? Bakit kilala nila ang pangalan mo? Akala ko ba P.umanaw na ang mga magulang mo sa Europa?”
Takang-takang tanong ng aking mayamang nobyo.
Namula ang aking mukha hindi dahil sa tuwa, kundi dahil sa matinding hiya at galit. Tiningnan kami ng mga bilyonaryong bisita nang may pandidiri. Masisira ang lahat ng plano ko!
Mabilis akong lumapit sa aking mga magulang. Imbes na yakapin sila, tinitigan ko sila nang may matinding pandidiri.
“Hindi ko kayo kilala! Sino kayo?! Mga p.atay-gutom na nagpapanggap na magulang ko para makahingi ng pera?!”
Matinis at walang-awang bulyaw ko sa mismong mga taong nagbigay sa akin ng buhay.
Napasinghap ang aking ina. Nalaglag ang hawak niyang bilao ng kakanin sa sahig. Tumulo ang mga luha ng aking ama, at tiningnan niya ako nang may matinding pighati.
“S-Stella… anak… kami ‘to… ang Papa at Mama mo…”
Nanginginig na pakiusap ng aking ama habang inaabot ang aking kamay.
“Wala akong mga magulang na basurero! Security! Palabasin ninyo ang mga hampas-lupang ito! Nakakasira sila sa party namin!”
Nanggagalaiti kong utos habang itinutulak ang sarili kong ama.
Kinaladkad ng mga gwardya ang umiiyak kong mga magulang palabas ng pinto. Humarap ako kay Richard at pilit na ngumiti, sinasabing mga b.aliw lang ang mga iyon na nakapasok sa hotel.
Ngunit bago pa man tuluyang mailabas ng mga gwardya ang aking mga magulang, bumukas nang malaki ang double doors ng grand hall.
Dumating si Don Luis, ang bilyonaryong ama ni Richard. Siya ang pinakamakapangyarihang tao sa buong industriya.
Ngunit nang magtama ang paningin ni Don Luis at ng aking gusgusing ama, biglang namutla ang bilyonaryo. Nalaglag ang kanyang mamahaling tungkod sa sahig.
Sa harap ng lahat ng mga bisita, naglakad nang mabilis si Don Luis patungo sa aking ama… at bigla itong lumuhod nang buong paggalang!
(PART 2 )
Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong grand hall. Walang sinuman ang nakahinga nang lumuhod ang pinakamayaman at pinakakinatatakutang bilyonaryo sa harap ng isang lalaking nakasuot ng kupas na barong.
“Papa?! Anong ginagawa ninyo?! Bakit kayo lumuluhod sa pulubing ‘yan?!”
Natataranta at naguguluhang tanong ni Richard, akmang itatayo ang kanyang ama.
Ngunit marahas na iwinaksi ni Don Luis ang kamay ng kanyang anak. Tumingala siya sa aking ama, at ang mga mata ng bilyonaryo ay puno ng matinding takot at respeto.
“D-Don Tomas… P-Panginoon! K-Kayo po ba iyan? P-Patawarin ninyo ang aking mga tauhan sa hindi pagkilala sa inyo!”
Nanginginig na bulong ni Don Luis na umalingawngaw sa buong bulwagan.
Parang huminto ang pag-ikot ng aking mundo. Don Tomas?! Panginoon?!
Dahan-dahang pinunasan ng aking ama ang kanyang mga luha. Tumayo siya nang matuwid. Ang kanyang dating nakayukong postura bilang isang simpleng magsasaka ay biglang napalitan ng isang aura ng napakalaking kapangyarihan at awtoridad.
“Tumayo ka, Luis. Hindi ko inaasahan na ganito pala ang pag-uugali ng mga taong nakapaligid sa anak ko.”
Malamig at dumadagundong na boses ng aking ama.
Nanlaki ang mga mata ko. Nanghina ang aking mga tuhod at napakapit ako sa mesa.
“M-Ma… P-Pa… A-Anong ibig sabihin nito…?”
Utal-utal kong tanong, nanginginig ang buong katawan.
Tumayo si Don Luis at hinarap kami ni Richard nang may nanlilisik na mga mata.
“Mga mangmang! Ang lalaking tinatawag ninyong pulubi ay si Don Tomas Santos! Siya ang ‘Silent Chairman’ at ang tunay na may-ari ng lahat ng lupain kung saan nakatayo ang ating mga hotel at negosyo! Siyamnapung porsyento (90%) ng yaman ng kumpanya natin ay pag-aari niya!”
Sigaw ni Don Luis na nagpayanig sa aking buong pagkatao.
“N-Napakayaman mo po pala, Papa?! P-Pero bakit… bakit tayo nakatira sa maliit na kubo sa probinsya?!”
Humahagulgol kong tanong habang pilit na lumalapit sa kanya.
Tinitigan ako ng aking ama nang may matinding kalungkutan at pandidiri.
“Dahil gusto kong malaman kung lalaki kang may malinis na puso sa kabila ng kasimplehan ng buhay, Stella. Pinili naming manirahan sa bukid ng Mama mo para ituro sa iyo ang pagpapakumbaba.”
Paliwanag ng aking ama habang umiiling.
“Plano ko sanang ibigay sa iyo ang buong kumpanya at ang sampung bilyong pisong inheritance fund mo ngayong gabi bilang surpresa sa iyong kasal. Ngunit, ipinakita mo kung gaano kabulok ang iyong kaluluwa.”
Napasinghap ang lahat ng mga bilyonaryong bisita. Sampung bilyong piso! At itinapon ko lang iyon dahil sa aking kayabangan!
“P-Papa! Mama! Patawarin niyo ako! Hindi ko sinasadya! M-Mahal na mahal ko kayo!”
Umiiyak akong lumuhod sa sahig, pilit na inaabot ang mga sapatos ng aking mga magulang.
Umatras ang aking ama at hindi nagpakita ng kahit anong awa.
“Sabi mo kanina, hindi mo kami kilala. Sabi mo, wala kang mga magulang na basurero. Pwes, simula ngayon, wala na rin kaming anak na halimaw na katulad mo.”
Bumaling ang aking ama kay Don Luis.
“Luis, i-freeze ang lahat ng pondo. I-cancel ang lahat ng kontrata. At siguraduhin mong wala kahit isang kusing ang mapupunta sa babaeng iyan.”
“Masusunod po, Don Tomas!”
Mabilis na sagot ni Don Luis.
Hinarap ni Richard ang kanyang ama. Nang mapagtanto niya na wala pala akong mamanahin at ako ang magiging dahilan ng pagbagsak ng kumpanya nila, mabilis niyang hinubad ang engagement ring niya at ibinato ito sa aking harapan.
“Wala na tayong kasal, Stella! Isa kang manloloko at masamang anak! Ayoko nang makita ang pagmumukha mo!”
Sigaw ni Richard.
Umiiyak akong nagmamakaawa, ngunit walang-awa akong kinaladkad ng mga security guards palabas ng sarili kong engagement party—eksakto sa kung paano ko ipinakaladkad ang aking mga magulang kanina.
Naiwan akong naglalakad sa madilim at malamig na kalsada, suot ang aking mamahaling damit na puno ng putik, habang ang aking mga magulang ay sumakay sa kanilang private helicopter. Dahil sa aking matinding kayabangan at pagtanggi sa aking pamilya, nawala sa akin ang lahat-lahat, at nabuhay ako sa matinding pagsisisi hanggang sa huling hininga ko.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman ikahiya at itanggi ang iyong mga magulang, gaano man sila kahirap o kasimple, dahil sila ang nagbigay sa iyo ng buhay. Ang pagmamahal ng isang magulang ay hindi nasusukat sa materyal na bagay. Ang mga taong mapagmataas, mukhang pera, at walang utang na loob sa kanilang pinanggalingan ay palaging sisingilin ng tadhana sa pinakamasakit at pinakakahiya-hiyang paraan. Laging tandaan na ang tunay na yaman ay ang pagkakaroon ng malinis na puso at pagpapahalaga sa pamilya.
