“HINDI AKO SINIPOT NG NOBYO KO SA ALTAR UPANG YAKAPIN AT HALIKAN SA ARAW NG AMING KASAL. NAGSIMULANG MAGBULUNGAN ANG MGA BISITA AT TINAWAG SIYANG ‘RUNAWAY GROOM’ NA DUWAG. NGUNIT TILA HUMINTO ANG PAG-IKOT NG MUNDO NG LAHAT AT NAPALITAN NG MATINDING IYAK NANG BIGLANG BUMUKAS ANG MALAKING LED SCREEN SA SIMBAHAN, AT BUMUNGAD ANG ISANG LIVE VIDEO MULA SA OSPITAL…”
Ang Araw ng Pangarap at Ang Paghihintay
Ako si Clara, dalawampu’t pitong taong gulang. Ngayong araw ang pinakapangarap kong kasal sa lalaking pinakamamahal ko, si Gabriel. Isang mabait, mapagmahal, at dedikadong bumbero si Gabriel. Kahit hindi siya kasing-yaman ng pamilya ko, ipinaglaban ko siya laban sa aking mga mapanghusgang kamag-anak.
Nakatayo ako sa harap ng altar ng isang malaki at magarbong simbahan, suot ang aking napakagandang puting gown. Dalawang oras na ang nakalipas mula sa nakatakdang oras ng kasal, ngunit wala pa rin si Gabriel.
Wala siyang text. Walang tawag. Hindi rin ma-contact ang kanyang best man.
Nagsimula nang maging maingay ang simbahan. Ang limang daang bisita ay nagbubulung-bulungan. Ang kaba sa aking dibdib ay unti-unting napapalitan ng matinding takot at panginginig.
Ang Malulupit na Bulungan
Lumapit sa akin ang aking Tita Sylvia, ang kamag-anak kong pinaka-ayaw kay Gabriel. Nakahalukipkip siya at may mapang-asar na ngiti.
“Sinasabi ko na nga ba, Clara,” matinis na sabi ni Tita Sylvia na dinig ng mga taong nasa unahan. “Isa siyang duwag! Runaway groom ang pinili mo! Inisip siguro ng patay-gutom na ‘yon na hindi niya kayang pantayan ang yaman natin kaya tumakbo na siya para hindi mapahiya!”
“Tita, please, baka may nangyari lang sa kanya,” umiiyak kong sagot, mahigpit na hawak ang aking palumpon ng mga bulaklak.
“Nangyari? Naku, tinakasan ka na n’on! Hiniya niya ang buong pamilya natin sa harap ng napakaraming tao!” sigaw pa ng isa kong pinsan.
Nagsimulang magsitayuan ang ilang mga bisita. Iniisip nilang wala nang kasal na magaganap. Pinunasan ko ang mga luha ko. Hindi ako iiwan ni Gabriel. Nangako siya.
Akmang ia-anunsyo na sana ng pari ang pagkakansela ng kasal nang biglang bumukas nang malakas ang pinto ng simbahan sa likuran.
Ang Pag-ilaw ng Screen
Pumasok si Mark, ang best man ni Gabriel. Gusot ang kanyang barong, pawis na pawis, at basang-basa ang kanyang mukha ng luha. Nanginginig siyang tumakbo palapit sa altar, hawak ang kanyang cellphone.
“Mark! Nasaan si Gabriel?!” umiiyak kong tanong.
Hindi makapagsalita si Mark sa sobrang paghagulgol. Ibinigay niya ang isang cable sa audio-visual technician ng simbahan at isinaksak ito sa kanyang telepono.
“P-Panoorin niyo…” nanginginig na utos ni Mark.
Biglang namatay ang mga ilaw sa simbahan. Ang malaking LED screen sa likod ng altar ay umilaw.
Natahimik ang buong simbahan. Ang mga bisitang kanina ay nagtatawanan at nanlalait ay tila naputulan ng dila. Nalaglag ang panga ko. Tila huminto ang pagtibok ng puso ko.
Sa screen, isang live video call ang naka-flash. Ngunit hindi ito mula sa isang kwarto na nag-aayos ang groom. Ito ay mula sa loob ng isang Emergency Room sa ospital.
Ang Bayani sa Altar
Sa video, nakahiga si Gabriel sa isang hospital bed. Nakasuot pa rin siya ng kanyang puting wedding tuxedo, ngunit ito ay punit-punit at basang-basa ng sarili niyang dugo. May oxygen mask sa kanyang bibig, at sandamakmak na tubo ang nakakabit sa kanyang katawan. Tumutunog nang mabilis at mahina ang heart monitor sa kanyang tabi.
“G-Gabriel… Diyos ko!” napasigaw ako at napaluhod sa harap ng altar, humahagulgol. Nagsimulang umiyak ang mga tao sa loob ng simbahan. Ang mga kamag-anak kong nanlait sa kanya ay napahawak sa kanilang mga bibig sa matinding pagkagimbal at hiya.
Tinanggal nang bahagya ni Gabriel ang kanyang oxygen mask. Kahit nahihirapan, pinilit niyang ngumiti nang makita niya ako sa screen.
“C-Clara… mahal ko…” basag at paos na boses ni Gabriel na umalingawngaw sa mga speakers ng simbahan.
“A-Anong nangyari?! Mark, anong nangyari sa kanya?!” umiiyak kong sigaw kay Mark.
“S-Sa byahe namin papunta rito…” humihikbing paliwanag ng best man. “M-May isang school bus na nawalan ng preno at muntik nang mahulog sa bangin… I-Ibinangga ni Gabriel ‘yung sasakyan namin para harangan ‘yung bus… Iniligtas niya ang tatlumpung bata, Clara… pero naipit siya.”
Mas lalong lumakas ang iyak sa buong simbahan. Si Tita Sylvia na tumawag sa kanya na duwag ay napaluhod din at umiyak sa matinding pagsisisi. Ang lalakeng tinawag nilang ‘runaway groom’ ay hindi tumakbo palayo sa akin—tumakbo siya patungo sa kamatayan upang magligtas ng ibang buhay.
Ang Huling Vows
“B-Babe… wag kang umiyak,” bulong ni Gabriel sa video, pilit na inaabot ang camera ng cellphone. “A-Ang ganda-ganda mo sa gown mo… S-Sorry… hindi kita mayayakap ngayon…”
“Gabriel, papunta na ako diyan! Hintayin mo ako! Wag mo akong iwan!” nagwawala kong iyak, akmang tatayo para tumakbo palabas ng simbahan.
“W-Wag na, Clara… h-hindi na aabot,” mahinang sagot niya. Umubo siya ng dugo, at nag-panic ang mga nurse sa likod niya, pero pinigilan sila ni Gabriel. “F-Father… pwede po bang… ituloy natin ang kasal?”
Umiiyak na lumapit ang pari sa screen. Nanginginig ang kamay ng pari hawak ang mikropono. “O-Oo, anak. Itutuloy natin.”
Kahit nasa bingit ng kamatayan, itinaas ni Gabriel ang kanyang duguang kamay. Nakadikit ako sa screen, hinahawakan ang mukha niya sa monitor.
“Gabriel, tinatanggap mo ba si Clara bilang iyong legal na asawa, hanggang kamatayan?” umiiyak na tanong ng pari.
Tumulo ang luha mula sa mga mata ni Gabriel. “O-Oo, Father… kahit sa kabilang buhay… siya lang ang mamahalin ko.”
“C-Clara, tinatanggap mo ba si Gabriel?”
“Opo! Opo, Father! Mahal na mahal ko siya!” humagulgol kong sagot, nakayakap sa malamig na screen.
Ang Yakap sa Langit
“I now pronounce you… husband and wife,” anunsyo ng pari.
Ngumiti si Gabriel ng pinakamatamis at pinakamasayang ngiti. Tinitigan niya ako sa huling pagkakataon. “I love you, Mrs. Clara Santos… Ako na ang maghihintay sa’yo… sa susunod nating altar…”
Pagkatapos niyang bitiwan ang mga salitang iyon, dahan-dahang pumikit ang kanyang mga mata. Bumagsak ang kanyang kamay.
At sa buong simbahan, umalingawngaw ang isang mahaba at tuluy-tuloy na tunog mula sa ospital. Tiiiiiiiiiiing.
Nag-flatline ang heart monitor.
Nag-panic ang mga doktor sa video, sinusubukang i-revive si Gabriel, hanggang sa bumagsak ang cellphone at namatay ang video call.
Napasigaw ako nang napakalakas, isang iyak na pumunit sa kaluluwa ng bawat taong naroon. Ang buong simbahan ay napuno ng matinding paghagulgol. Walang mata ang hindi lumuha. Walang pusong hindi nadurog.
Hindi man niya ako nayakap nang pisikal sa aming kasal, ang pagmamahal at kabayanihang ipinakita niya sa kanyang mga huling hininga ay magsisilbing isang yakap na mananatili sa aking puso hanggang sa araw na magkita kami muli.
