BINALAK BUNUTIN NG SAKIM NA MISTER ANG OXYGEN NG KANYANG MAYAMANG ASAWA UPANG MAKAMKAM ANG YAMAN AT SUMAMA SA KABIT—NGUNIT NANG HAWAKAN NIYA ANG PASYENTE, GUMULANTANG SA KANYA NA ANG PINATAY NIYA AY ANG KANYANG SARILING INA!
ANG MAITIM NA PLANO SA LIKOD NG KASAKIMAN
Si Hector ay isang lalaking nagmula sa hirap na sinuwerte nang pakasalan niya si Valerie, ang nag-iisang tagapagmana ng isang malaking shipping company sa Pilipinas. Binigyan ni Valerie si Hector ng marangyang buhay—mamahaling sasakyan, malaking posisyon sa kumpanya, at walang-limitasyong pera. Ngunit sa halip na magpasalamat, naging sakim si Hector.
Nasilaw siya sa kapangyarihan at nagkaroon ng lihim na relasyon kay Cindy, isang dalawampu’t dalawang taong gulang na modelo. Gusto ni Hector na makuha ang buong yaman ni Valerie nang walang kahati, kaya plinano niya ang isang “aksidente.”
Pina-cut niya ang preno ng sasakyan ni Valerie. Bumangga ang kotse nito sa isang poste na naging dahilan upang ma-coma ang kanyang asawa. Ipinasok si Valerie sa pinaka-eksklusibong VIP room ng isang pribadong ospital, nakakabit sa life support at binalot ng benda ang mukha dahil sa matitinding sugat mula sa basag na salamin ng sasakyan.
“Hanggang kailan ba natin hihintayin na mamatay ‘yang asawa mo?” naiinip na reklamo ni Cindy isang gabi habang nakahiga sila ni Hector sa isang mamahaling hotel. “Gusto ko na ng mansyon, Hector. Gusto ko nang mag-shopping sa Paris gamit ang pera niya!”
Niyakap ni Hector ang kanyang kabit at ngumisi nang nakakakilabot. “Huwag kang mag-alala, babe. Sabi ng doktor, fifty-fifty ang lagay niya. At kung hindi pa siya bibigay ngayong linggo… ako na mismo ang tatapos sa kanya. Madali lang pumasok sa VIP room niya kapag madaling araw. Isang bunot lang ng oxygen, sa atin na ang bilyun-bilyong pera.”
ANG LIHIM SA LIKOD NG MGA SARADONG PINTO
Ang hindi alam ni Hector, tatlong araw matapos ang aksidente, palihim na nagising si Valerie mula sa coma. Narinig ni Valerie ang pag-uusap ni Hector at ng isa nitong tauhan sa loob ng kwarto, kung saan inamin ni Hector na siya ang sumira sa preno ng sasakyan.
Durog na durog ang puso ni Valerie, ngunit ginamit niya ang kanyang talino. Kinausap niya ang kanyang pinagkakatiwalaang doktor at ang kanyang head of security na palihim na mag-imbestiga at maglagay ng mga hidden camera sa loob ng kwarto. Inilipat si Valerie sa isang kabilang sikretong kwarto upang magpagaling nang ligtas.
Sa kabilang banda, ang ina ni Hector na si Nanay Rosa—isang napakabait na matanda na laging kinakawawa at sinisigawan ni Hector dahil ikinahihiya niya ang pagiging probinsyana nito—ay inatake sa puso nang mabalitaan ang nangyari kay Valerie. Mahal na mahal ni Nanay Rosa ang kanyang manugang dahil ito lamang ang nagpakita sa kanya ng tunay na pagmamahal at pag-aalaga.
Nang dalhin si Nanay Rosa sa parehong ospital at nasa kritikal na kondisyon, iniutos ni Valerie sa mga doktor na ilagay ang matanda sa kanyang inisan na VIP room upang mabigyan ito ng pinakamataas na uri ng pag-aalaga gamit ang kanyang pera. Dahil pareho ang kanilang pangangatawan, at natatakpan din ng oxygen mask at mga tubo ang mukha ni Nanay Rosa, walang makakapansin sa pagpapalit mula sa labas ng salamin.
ANG GABI NG WALANG-AWANG PAGPATAY
Alas-tres ng madaling araw. Tahimik ang buong pasilyo ng VIP ward dahil binayaran ni Hector ang guard na umalis muna sa pwesto. Suot ang isang itim na jacket at nakasumbrero, pumasok si Hector sa madilim na kwarto.
Tanging ang tunog lamang ng heart monitor at ang paghinga ng life support machine ang naririnig.
Lumapit si Hector sa gilid ng kama. Tiningnan niya ang pasyente na nakabalot sa kumot, may oxygen mask sa mukha, at mahinang-mahinang humihinga.
Ngumisi si Hector. Wala siyang naramdamang awa.
“Pasensya na, Valerie,” malamig na bulong ni Hector, ang boses ay puno ng kasamaan. “Nagsawa na ako sa pagiging anino mo. Nagsawa na ako sa pagiging mabait na asawa. Gusto ko ng kalayaan, at kasama roon ang bilyun-bilyong yaman na ipapamana mo sa akin kapag namatay ka. Huwag kang mag-alala, gagamitin namin ni Cindy nang maayos ang mga pera mo.”
Inabot ni Hector ang switch ng life support machine. Walang pag-aalinlangan, pinindot niya ito. Pinatay niya rin ang pangunahing oxygen valve na nakakonekta sa pasyente.
Nagsimulang tumunog nang mabilis ang heart monitor. Beep… beep… beep… Nagsimulang mangisay ang pasyente. Pilit nitong inaabot ang leeg, kinakapos ng hininga, at nagpupumiglas. Ngunit sa halip na tumulong, malakas na idiniin ni Hector ang unan sa dibdib ng pasyente upang hindi ito makagalaw.
“Mamatay ka na! Mamatay ka na para matapos na ‘to!” gigil na sigaw ni Hector sa dilim.
Makalipas ang ilang saglit, naging isang mahabang, nakakabinging tunog ang narinig mula sa monitor. BEEEEEEEP.
Nawalan ng buhay ang pasyente. Napangiti si Hector, tagumpay sa kanyang demonyong plano.
ANG PAGBUKAS NG ILAW AT ANG NAKAKAGIMBAL NA KATOTOHANAN
Akmang tatalikod na sana si Hector upang tumakas nang biglang bumukas nang napakaliwanag ang lahat ng ilaw sa loob ng VIP room.
BLAG!
Bumukas nang malakas ang pinto. Pumasok ang limang armadong pulis, kasunod ang hepe ng imbestigasyon. Ngunit ang nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ni Hector ay ang babaeng naglakad papasok na nasa likod ng mga pulis.
Nakatayo si Valerie. May suot na neck brace at nakabalot ng benda ang braso, ngunit buhay na buhay, dilat na dilat, at nanlilisik ang mga mata sa galit habang nakatingin sa kanya.
Nanlaki ang mga mata ni Hector. Parang tinakasan siya ng kaluluwa. Napatingin siya kay Valerie, pagkatapos ay napatingin siya sa kama kung saan nakahiga ang katawang kalalagot lang ng hininga.
“V-Valerie?!” nanginginig na sigaw ni Hector, hindi makapaniwala. “B-Buhay ka?! P-Pero… kung nandiyan ka… sino ang pinatay ko?!”
Lumapit si Valerie, ang kanyang mukha ay basang-basa ng luha, hindi dahil sa asawa, kundi dahil sa walang-awang sinapit ng biyenang itinuring niyang tunay na ina.
“Tingnan mo kung sino ang tinanggalan mo ng oxygen, Hector,” nanginginig sa galit at hinagpis na utos ni Valerie. “Tingnan mo ang demonyo mong ginawa!”
Nanginginig ang buong katawan ni Hector. Dahan-dahan niyang inabot ang mukha ng pasyente sa kama. Nanginginig niyang tinanggal ang oxygen mask.
Nang makita niya ang mukha ng duguang pasyente na binawian ng buhay dahil sa kawalan ng hangin… isang napakalakas, at nakakabaliw na sigaw ang lumabas mula sa bibig ni Hector.
“INAY!!!”
Napaluhod si Hector sa sahig, humahagulgol, sinasabunutan ang sarili habang yakap-yakap ang malamig na bangkay ng kanyang sariling ina. Ang inang palaging nagtitiis sa mga paninigaw niya. Ang inang walang ibang ginawa kundi ipagdasal ang kabutihan niya. Siya mismo ang pumatay gamit ang sarili niyang mga kamay.
“M-Ma… Inay… gumising po kayo! Patawarin niyo ako! Hindi ko sinasadya! Inay!” nagwawalang iyak ni Hector, parang nababaliw na tinatapik ang mukha ng ina.
“Inatake siya sa puso kahapon dahil sa sobrang pag-aalala sa ‘kin na pinagplanuhan mong patayin!” sigaw ni Valerie. “Inilagay ko siya rito para mabigyan ng pinakamagandang pag-aalaga! Wala akong ideya na papasukin mo ang kwartong ito at tatapusin ang buhay ng mismong nagluwal sa’yo dahil lang sa pera ko!”
ANG MATINDING PARUSA AT KARMA
Hinuli agad ng mga pulis si Hector. Hindi na siya pumalag. Nawala na siya sa katinuan. Habang kinakaladkad siya palabas, patuloy siyang sumisigaw ng “Inay, patawad!” habang ang mga tao sa pasilyo ng ospital ay nandidiri sa ginawa niya.
Ginamit ang mga hidden camera footage bilang ebidensya ng kanyang intensyong pagpatay at pag-amin sa pagsira ng sasakyan ni Valerie. Kinasuhan siya ng Parricide at Attempted Murder. Si Cindy, ang kanyang kabit, ay inaresto rin matapos matuklasan na kasabwat siya sa pagpaplano. Nang malaman ni Cindy na makukulong siya, isinisi niya ang lahat kay Hector, at doon nagtapos ang kanilang “pag-iibigan.”
Ilang buwan ang lumipas, nakakulong si Hector sa isang masikip at madilim na selda. Araw at gabi, hindi siya makatulog. Sa tuwing pipikit siya, naririnig niya ang tunog ng heart monitor at nakikita niya ang mukha ng kanyang ina na nagpupumiglas habang tinatanggalan niya ng hangin. Nabaliw siya sa tindi ng konsensya.
Samantala, tuluyan nang nakabawi si Valerie. Nagpatayo siya ng isang malaking foundation para sa mga inabandonang matatanda at ipinangalan ito kay Nanay Rosa, bilang pag-aalala sa nag-iisang tao mula sa nakaraan niya na nagpakita ng tunay na pagmamahal.
MORAL NG KWENTO:
Ang kasakiman sa pera at pagnanasa sa makamundong luho ay bumubulag sa tao at nagiging dahilan upang gawin niya ang pinakamasasamang krimen. Walang lihim na hindi nabubunyag, at walang kasamaang hindi pinagbabayaran. Minsan, ang patibong na inihahanda mo para sa ikapapahamak ng iba ay siya ring mismong hukay na lulunok sa iyo. Ang karma ay hindi lamang nagpaparusa—dinudurog nito ang iyong kaluluwa gamit ang sarili mong mga kasalanan. Wala nang mas sasakit pa sa kunsensya ng pagtalikod at paglapastangan sa mga taong nagmamahal sa iyo nang totoo.
