Bago Ako Maglakad Sa Altar Ay Nawala Ang Aking Nobyo Ngunit Makalipas Ang Tatlong Oras Ay Natagpuan Ko Siya Sa Isang Inabandonang Bodega Kasama Ang Taong Sabi Ng Pamilya Ko Ay Matagal Nang P.atay
(PART 1) Ako si Liana, dalawampu’t anim na taong gulang. Labinlimang taon na ang nakalipas nang masawi ang aking ina sa isang malagim na sunog. Dahil doon, lumaki ako sa ilalim ng malupit na pamamahala ng aking tiyahin, si Donya Carmen, na siyang kumuha ng buong kontrol sa kumpanya ng aming pamilya.
Para kay Donya Carmen, isa lamang akong pabigat. Kaya nang magdesisyon akong magpakasal sa aking nobyong si Marco—isang tahimik ngunit matalinong software engineer—halos isumpa niya ako dahil wala raw akong mapapala sa isang “ordinaryong lalaki”.
Dumating ang araw ng aming kasal. Ginanap ito sa aming malaking ancestral estate. Handa na akong maglakad sa aisle. Ang mga bisita ay naghihintay.
Ngunit lumipas ang isang oras. Dalawang oras. Tatlong oras.
Walang Marco na dumating.
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita. Naiwan akong nakatayo sa harap ng pinto ng simbahan, nanginginig at umiiyak. Lumapit sa akin si Donya Carmen, nakangisi nang nakakapangilabot.
“Sabi ko na sa’yo, Liana,” mapang-insultong bulong ng aking tiyahin. “Iniwan ka na ng lalaking ‘yon! Walang magtitiyaga sa isang babaeng walang kwenta! Tingnan mo, pinahiya mo pa ang buong pamilya natin!”
Hindi ako naniwala. Kilala ko si Marco. Hinding-hindi niya ako iiwan.
Kinuha ko ang aking cellphone at binuksan ang isang secret tracking app na naka-link sa smartwatch ni Marco. Laking gulat ko nang makitang ang lokasyon niya ay hindi sa labas, kundi nasa loob din ng aming estate—partikular sa inabandonang basement sa lumang west wing ng mansyon na matagal nang ipinagbabawal puntahan ni Donya Carmen!
Tumakbo ako, hindi alintana ang bigat ng aking wedding gown. Binagtas ko ang madilim at maalikabok na pasilyo ng west wing. Nang marating ko ang lumang pinto ng basement, dahan-dahan ko itong binuksan.
Ang eksenang tumambad sa akin ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
Nakatayo si Marco sa gitna ng madilim na kwarto. Ngunit hindi siya nag-iisa. Inaalalayan niya ang isang matandang babae na nakaupo sa isang lumang wheelchair. Payat na payat ang babae at nakasuot ng maruming daster.
Nang mag-angat ng tingin ang babae, nalaglag ang bouquet ng mga bulaklak mula sa aking kamay. Plak!
Nanlaki ang mga mata ko. Nagsimulang mangatog ang aking mga tuhod.
Ang babaeng nasa harap ko… ay ang aking ina! Ang inang sinabi ni Donya Carmen na p.atay na sa sunog labinlimang taon na ang nakararaan!
(PART 2) Parang inubusan ng d.ugo ang aking buong katawan.
“M-Mama…?” nanginginig at humahagulgol kong tawag.
Tumulo ang mga luha ng aking ina. Pilit niyang iniabot ang kanyang nanginginig na mga kamay patungo sa akin. Mabilis akong tumakbo at niyakap siya nang napakahigpit. Totoo siya. Mainit ang kanyang mga yakap. Buhay ang aking ina!
“L-Liana, anak ko… patawarin mo ako…” paos at mahinang iyak ng aking ina.
Tumingin ako kay Marco, naguguluhan at umiiyak. “Marco, anong ibig sabihin nito?! Bakit nandito ang Mama ko?!”
Hinawakan ni Marco ang aking balikat. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding galit, hindi sa akin, kundi sa pamilyang nagtago ng lihim na ito.
“Tatlong buwan ko na itong palihim na iniimbestigahan, Liana,” seryosong paliwanag ni Marco. “Hindi ako isang simpleng engineer. Isa akong cybersecurity investigator. Natuklasan ko sa mga files ng kumpanya ninyo na palihim na naglilipat ng pondo si Donya Carmen para bayaran ang mga pribadong doktor na nag-aalaga sa isang lihim na pasyente sa basement na ito. Ikinulong niya ang Mama mo rito sa loob ng labinlimang taon para solong makuha ang kumpanya at ang yaman ninyo!”
Napasinghap ako. Ang sarili kong tiyahin, ikinulong ang kapatid niya sa dilim na parang hayop para lang sa pera! Kaya pala ipinagbawal niya sa lahat na lumapit sa west wing!
Bago pa man ako makapagsalita, bumukas nang malakas ang pinto ng basement.
Pumasok si Donya Carmen, kasama ang dalawa niyang malalaking guwardiya. Namumula siya sa galit.
“Kaya pala nawawala ang groom mo, dito lang pala nagpunta para mangialam!” matinis na bulyaw ni Donya Carmen. “Guards! Itali niyo ang lalaking ‘yan! At ikaw Liana, dahil nalaman mo na rin ang totoo, dito ka na rin mabubulok kasama ng b.aliw mong ina!”
Ngumisi si Marco nang nakakapangilabot. Hinarap niya si Donya Carmen.
“Inakala mo ba talagang papasok ako sa teritoryo mo nang walang backup, Carmen?” malamig na tanong ni Marco.
Kinuha niya ang isang maliit na remote sa kanyang bulsa at pinindot ito. Sa isang iglap, umalingawngaw ang malalakas na sirena sa labas ng mansyon!
Napakunot ang noo ni Donya Carmen. Mula sa likuran niya, pumasok ang isang pangkat ng mga armadong P.ulis at mga ahente ng NBI na kanina pa pala nakapwesto sa paligid ng estate, naghihintay lang ng signal ni Marco.
“H-Huwag kayong lalapit!” nagpapanik na tili ni Donya Carmen, pilit na umaatras, ngunit mabilis siyang pinosasan ng mga awtoridad.
“Carmen Imperial,” matigas na anunsyo ng kapitan. “Inaaresto ka namin para sa Serious Illegal Detention, Frustrated M.urder, at Grand Estafa.”
“HINDI! BITIWAN NIYO AKO! AKO ANG MAY-ARI NG MANSYONG ITO!” nagwawalang hagulgol ng aking demonyong tiyahin habang walang-awang kinakaladkad palabas ng madilim na basement.
Pinanood ng lahat ng aming mga bisita sa labas kung paano isakay sa p.atrol car ang matapobre kong tiyahin. Nawalan siya ng dangal, yaman, at kalayaan sa isang iglap lamang.
Samantala, inalalayan namin ni Marco ang aking ina palabas sa liwanag. Bagaman hindi natuloy ang aking kasal sa araw na iyon, natanggap ko naman ang pinakamagandang regalo sa buong buhay ko—ang kalayaan at ang pagbabalik ng aking pamilya. Napatunayan ko na ang tunay na pag-ibig ay hindi lang nakikita sa altar, kundi sa kahandaan ng isang lalaki na ibuwis ang lahat upang iligtas ka mula sa mga demonyong sumisira sa iyong buhay.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman maging sakim sa yaman hanggang sa umabot sa puntong sasaktan at ikukulong mo ang iyong sariling kadugo. Ang mga kasuklam-suklam na lihim na ibinabaon sa dilim ay palaging isisiwalat ng liwanag at panahon. Sa huli, ang karma ay maniningil nang may pinakamalupit at walang-awang kaparusahan na wawasak sa lahat ng iyong nin.akaw.
