Ikinahiya Ako Ng Asawa Ko At Hindi Isinama Sa Kanyang Party… Ngunit Hindi Niya Inaasahan Kung Sino Ang Makakasama Kong Dumating Na Yayanig Sa Kanyang Mundo!
(PART 1 )
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang. Limang taon na kaming kasal ni Eric. Upang masuportahan ang pangarap niya na maging isang top executive sa kumpanya, tinalikuran ko ang aking sariling karera at naging isang simpleng maybahay.
Dahil sa pag-iipon ko para sa aming pamilya, hindi na ako nakakabili ng mga bagong damit o nakakapag-ayos ng aking sarili. Para sa akin, sapat nang makita siyang umaasenso.
Isang gabi, magkakaroon ng isang napakalaking 50th Anniversary Gala ang kumpanya ni Eric. Inaasahang dadalo ang lahat ng mga matataas na opisyal at ang misteryosong Chairman ng kumpanya na si Don Rafael.
Natuwa ako at naghanda ng isusuot. Ngunit nang makita ako ni Eric, kumunot ang kanyang noo at tinitigan ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Ano ang isusuot mo? ‘Yan? Isang lumang bestida na kupas na?”
Mapang-insultong tanong ni Eric habang nag-aayos ng kanyang mamahaling necktie.
“Eric, ito lang ang maayos kong damit. Gusto ko sanang suportahan ka ngayong gabi dahil baka ma-promote ka,”
Malumanay kong sagot.
“Huwag na. Dito ka na lang sa bahay. Mga bilyonaryo at executives ang nandoon, Maya. Tingnan mo nga ang sarili mo, mukha kang losyang at katulong! Mapapahiya lang ako kapag ipinakilala kita bilang asawa ko.”
Parang sinaksak ang puso ko sa kanyang mga sinabi. Wala akong nagawa kundi ang maiwang umiiyak sa kwarto habang siya ay umalis patungo sa marangyang party.
Makalipas ang isang oras, napansin kong naiwan ni Eric sa ibabaw ng mesa ang kanyang USB flash drive. Alam kong naglalaman ito ng kanyang mahalagang presentasyon para sa promosyon. Dahil mahal ko siya, nagmadali akong pumunta sa grand hotel kung saan ginaganap ang party upang ihatid ito.
Pagdating ko sa lobby ng hotel, nakita ko si Eric. Nakatayo siya malapit sa entrance, tumatawa habang mahigpit na nakahawak sa baywang ng kanyang maganda at seksing katrabaho na si Vanessa.
Kumabog ang dibdib ko. Pilit kong nilapitan si Eric upang iabot ang USB.
“Eric… naiwan mo ‘yung presentation mo…”
Mahiyain kong sabi.
Nang makita ako ni Eric, nanlaki ang kanyang mga mata. Namula ang kanyang mukha hindi dahil sa tuwa, kundi dahil sa matinding galit at hiya.
“Sino siya, Eric? Yaya mo ba?”
Maarteng tanong ni Vanessa habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa.
“H-Hindi ko siya kilala! Isang baliw yata ‘yan na nakapasok sa hotel!”
Natatarantang palusot ng lalaking pinangakuan ko ng habambuhay. Humarap siya sa mga security guard at sumigaw.
“Guard! Bakit niyo pinapasok ang p.atay-gutom na ‘yan?! Palabasin niyo siya ngayon din! Nakakasira siya sa event namin!”
Walang-awa akong itinulak ng mga gwardya palabas ng glass doors ng hotel. Umiiyak ako sa matinding kahihiyan. Ang asawa kong pinagsilbihan ko ng limang taon ay itinatanggi ako sa harap ng kanyang K.abit!
Nakaupo ako sa isang malamig na bench sa labas ng hotel, humahagulgol.
Ngunit ilang sandali pa, isang napakahabang itim na Rolls Royce ang pumarada sa aking harapan. Bumukas ang pinto, at isang matangkad na lalaking nasa ika-animnapung taong gulang (60s), na nakasuot ng pinakamamahaling suit, ang bumaba.
Tinitigan niya ako. At nang makita niya ang aking mukha, nanlaki ang kanyang mga mata sa matinding gulat.
(PART 2 )
Dahan-dahang lumapit ang matandang lalaki sa akin. Nanginginig ang kanyang mga kamay.
“I-Imposible… ikaw ba ang anak ni Roberto Santos? Ang arkitektong P.umanaw dalawampung taon na ang nakalipas?”
Garalgal at nanginginig na tanong ng matanda.
Napatingin ako sa kanya, naguguluhan.
“O-Opo. Ako po si Maya Santos. P-Paano ninyo nakilala ang tatay ko?”
Nang marinig iyon, napaluha ang matanda. Lumuhod siya sa aking harapan.
“Ako si Don Rafael, ang Chairman ng kumpanyang nagpapa-party sa loob. Dalawampung taon ko nang hinahanap ang pamilya ng tatay mo! Siya ang nagligtas sa buhay ko at nagbigay ng huling puhunan niya noong pabagsak na ang kumpanya ko. Kundi dahil sa tatay mo, wala ako rito ngayon!”
Napasinghap ako. Ang lalaking nasa harapan ko ay ang bilyonaryong may-ari ng kumpanyang pinapasukan ng asawa ko!
Nakita ni Don Rafael ang mga luha sa aking mata at ang aking kupas na damit. Pinaliwanag ko sa kanya ang ginawa sa akin ng sarili kong asawa. Nag-alab ang galit sa mga mata ng Chairman.
“Ikinahiya ka ng isang hamak na empleyado ko?! Hindi maaari. Sumama ka sa akin, Maya. Ibibigay natin sa kanya ang gabing hindi niya kailanman malilimutan.”
Dinala ako ni Don Rafael sa isang eksklusibong VIP boutique sa itaas ng hotel. Sa loob ng isang oras, inasikaso ako ng mga pinakamagagaling na makeup artists at isinuot sa akin ang isang milyong pisong halaga ng gown at mga brilyante.
Nang tumingin ako sa salamin, hindi ko makilala ang sarili ko. Hindi na ako ang “losyang” na asawa. Ako ay isang napakagandang reyna.
SA LOOB NG GRAND HALL…
Kasalukuyang nagtatawanan si Eric at Vanessa kasama ang mga board members. Lahat ay naghihintay sa pagdating ng pinakamataas na boss.
Biglang tumunog ang trumpeta at bumukas nang malaki ang double doors.
“Ladies and gentlemen, the Chairman of the Board, Don Rafael!”
Anunsyo ng emcee.
Pumasok si Don Rafael, at sa kanyang braso ay nakakawit ang aking kamay. Nakataas ang aking noo, kumikinang sa ganda at yaman.
Natahimik ang buong bulwagan. Lahat ay namangha. Ngunit nang makita ako ni Eric, nalaglag ang kanyang panga at nabitawan niya ang kanyang wine glass. Basag ito sa sahig. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“M-Maya…?! A-Anong… paano…?!”
Nanginginig at halos hindi makahingang bulong ni Eric.
Lumakad kami ni Don Rafael patungo sa gitna ng entablado. Kinuha ng Chairman ang mikropono at tiningnan nang matalim si Eric.
“Ngayong gabi, gusto kong ipakilala sa inyo ang babaeng magmamana ng kalahati ng aking kumpanya. Siya si Maya Santos. Ang anak ng lalaking nagligtas sa aking buhay,”
Dumadagundong na anunsyo ni Don Rafael. Napasinghap ang lahat.
“Ngunit, nakakalungkot isipin na isa sa mga empleyado ko dito ang walang-awang nagtapon sa kanya sa labas ng hotel kanina. Isang lalaking ikinahiya ang sarili niyang asawa para lang magpakasarap sa kanyang K.abit!”
Tinuro ni Don Rafael si Eric. Nanlaki ang mga mata ng lahat ng executives at pinagtinginan si Eric nang may matinding pandidiri.
“Eric, you are fired! Effective immediately! At sisiguraduhin kong walang kumpanya sa buong bansa ang tatanggap sa isang basurang tulad mo!”
Nanghina ang mga tuhod ni Eric. Bumagsak siya sa sahig sa harap ng daan-daang tao.
“Chairman! M-Maya! Babe, parang awa mo na! B-Biro lang yung kanina! M-Mahal na mahal kita!”
Humahagulgol na pagmamakaawa ng T.aksil kong asawa habang gumagapang patungo sa akin.
Nang makita ni Vanessa na wala na palang trabaho at nasira na ang pangalan ni Eric, mabilis itong tumakbo palayo, iniiwan ang lalaking pinagmalaki niya kanina.
Tinitigan ko si Eric mula sa itaas, isang ngiting kasing lamig ng yelo ang nasa aking mga labi.
“Sabi mo kanina, hindi mo ako kilala, ‘di ba? Pwes, hinding-hindi mo na talaga ako makikilala pa. Hintayin mo ang annulment papers natin bukas.”
Tumalikod ako kasama si Don Rafael habang kinakaladkad ng mga security guard si Eric palabas ng hotel—eksakto sa kung paano niya ako ipinakaladkad kanina.
Mula sa araw na iyon, naranasan ko ang buhay ng isang tunay na prinsesa bilang tagapagmana ni Don Rafael. Habang si Eric? Nabaon siya sa utang at tuluyang nasira ang kinabukasan dahil sa sarili niyang kayabangan at katangahan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ikahiya at maliitin ang taong nagsakripisyo at nagtiis ng hirap para sa ikabubuti mo. Ang panlabas na anyo ay nagbabago, ngunit ang ginto at tapat na puso ay bihira lang matagpuan. Ang mga taong mapagmataas at walang utang na loob ay laging sisingilin ng tadhana sa pinakamasakit at pinakakahiya-hiyang paraan. Iingatan ng karma ang mga taong mabubuti, at ibabagsak nito ang mga taong makasarili.
