Sa Loob Ng K.ulong-an, Inatake At Binato Ng Pagkain Ng Isang Mapanganib Na Kriminal Ang Isang Matandang Lalaki Dahil Ayaw Nitong Umalis Sa Upuan… Ngunit Ang Nangyari Isang Minuto Ang Makalipas Ay Nanggimbal Sa Lahat!
(PART 1 )
Sa loob ng pinakamahigpit na K.ulong-an sa bansa, ang batas ay idinidikta ng mga pinakamalakas at pinakamalulupit. At walang sinuman ang mas kinatatakutan kaysa kay Brando—ang lider ng pinakamalaking gang sa loob ng selda.
Dahil sa kanyang kalupitan, lahat ng bilanggo ay yumuyuko at umiiwas kapag siya ay naglalakad. Ang mga G.wardya ay hindi rin nanghihimasok sa kanyang mga ginagawa dahil ayaw nilang mapag-initan.
Isang araw, pumasok si Brando sa malaking cafeteria upang mananghalian. Gaya ng nakagawian, inaasahan niyang bakante ang kanyang paboritong mesa sa pinakagitna.
Ngunit nang araw na iyon, may isang taong nakaupo roon.
Isang matandang lalaki. Payat, uugod-ugod, at may malalim na peklat sa kaliwang mata. Tahimik at dahan-dahan lamang itong humihigop ng kanyang mainit na sabaw, na tila ba walang pakialam sa mundo.
Natahimik ang buong cafeteria. Nanlaki ang mga mata ng lahat ng mga bilanggo. Alam nilang kapag nagalit si Brando, may siguradong m.amatay o madadalang duguan sa ospital.
Mabilis na naglakad si Brando patungo sa matanda, kasunod ang kanyang limang malalaking tauhan. Hinarap niya ito at pinalo nang malakas ang mesa.
“Hoy, matandang hukluban! Hindi mo ba alam kung sino ako?! Pwesto ko ‘yan! Tumayo ka diyan kung ayaw mong baliin ko ang mga buto mo!”
Matinis at galit na bulyaw ni Brando na umalingawngaw sa buong cafeteria.
Ngunit hindi man lang lumingon ang matanda. Nagpatuloy lamang ito sa paghigop ng kanyang sabaw.
“Pasensya na, bata. Masakit na ang mga tuhod ko. Hindi ko na kayang lumipat,”
Mahinahon at kalmadong sagot ng matanda, na lalong nagpa-init sa ulo ng mayabang na kriminal.
Dahil sa matinding inis at upang hindi mapahiya sa kanyang mga tauhan, inagaw ni Brando ang mainit na sabaw ng matanda at walang-awang ibinuhos ito sa ulo nito! Pagkatapos, malakas niyang ibinato ang bakal na tray sa mukha ng matanda, dahilan upang tumulo ang D.ugo mula sa noo nito.
“Ayan ang bagay sa’yo! Basurang matanda! Bugbugin niyo ‘yan hanggang sa hindi na makahinga!”
Utos ni Brando sa kanyang mga tauhan.
Inasahan ng lahat ng mga bilanggo na magmamakaawa ang matanda at iiyak sa sakit. Inasahan nilang katapusan na nito.
Ngunit dahan-dahang kinuha ng matanda ang isang maliit na panyo mula sa kanyang bulsa at tahimik na pinunasan ang D.ugo sa kanyang noo.
Tumingala ang matanda, tinitigan si Brando nang may napakalamig na mga mata, at dahan-dahang itinaas ang kanyang kanang kamay upang pumitik sa hangin.
Kung ano ang nangyari isang minuto pagkatapos ng pitik na iyon ay nagpatigil sa paghinga ng lahat ng tao sa loob ng K.ulong-an.
(PART 2 )
Pumitik ang matanda.
Sa isang iglap, tila may sumabog na bomba ng katahimikan. Ang daan-daang bilanggo na kanina ay tahimik na nanonood—kabilang na ang mga kinatatakutang lider ng iba’t ibang gang—ay biglang tumayo nang sabay-sabay.
Ngunit hindi nila sinugod ang matanda.
Mabilis nilang pinalibutan si Brando at ang kanyang limang tauhan. Bago pa man makakilos si Brando, hinawakan siya ng dalawang pinakamalaking bilanggo at pilit na pinaluhod sa malamig na sahig. Ang kanyang mga tauhan ay walang-awang binugbog at iginapos.
“A-Anong nangyari?! Bitawan niyo ako! Ako ang boss dito!”
Nanginginig at nagwawalang sigaw ni Brando, pilit na nagpupumiglas.
Biglang bumukas ang pinto ng cafeteria. Pumasok ang Chief Warden ng K.ulong-an, pinagpapawisan at namumutla. Nagmamadali itong tumakbo, hindi patungo kay Brando, kundi patungo sa matandang nagpupunas ng D.ugo sa noo.
Lumuhod ang Chief Warden sa harapan ng matanda at yumuko nang buong paggalang.
“Don Roberto! H-Humihingi po ako ng tawad! Hindi po namin nabantayan ang basurang ito! S-Saan po namin siya dadalhin?”
Nanginginig na tanong ng Chief Warden, sapat para marinig ng buong cafeteria.
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Brando. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa. Don Roberto?!
Ang lalaking inatake niya ay walang iba kundi si Don Roberto—ang pinakamakapangyarihang “Ninong” o Mafia Boss sa buong bansa. Siya ang lalaking nagpatayo ng mismong K.ulong-an na ito, at kusang pumasok sa selda upang pagbayaran ang isang lumang pangako sa kanyang yumaong asawa. Sa madaling salita, pag-aari ni Don Roberto ang buong pasilidad, ang mga G.wardya, at maging ang lahat ng bilanggo sa loob!
Dahan-dahang tumayo si Don Roberto. Ang kanyang boses ay kasing lamig ng yelo.
“Sa loob ng sampung taon ko rito, payapa akong kumakain sa mesang ito. Akala mo ba, Brando, dahil kinatatakutan ka ng mga mahihina ay ikaw na ang hari?”
Gumapang si Brando papalapit sa sapatos ni Don Roberto. Ang kanyang kayabangan kanina ay napalitan ng matinding hagulgol at pagmamakaawa.
“D-Don Roberto… P-Panginoon! Patawarin niyo po ako! B.ulag po ako! H-Hindi ko po alam na kayo ‘yan! Parang awa niyo na po, huwag niyo po akong p.atayin!”
Umiiyak na pakiusap ng kriminal habang humahalik sa sapatos ng matanda.
Tinitigan lamang siya ni Don Roberto nang may matinding pandidiri.
“Wala akong p.apatayin ngayong araw. Ngunit matututo kang rumespeto.”
Humarap si Don Roberto sa Warden.
“Ilagay ninyo siya sa pinakamalalim na solitary confinement. Walang kama, walang ilaw. Tubig at lumang tinapay lang ang ibigay ninyo sa kanya araw-araw. At kapag may nagtangkang kumausap sa kanya, isusunod ko kayo.”
“Opo, Don Roberto!”
Sabay-sabay na sagot ng Warden at ng lahat ng mga bilanggo.
Nagwawala at sumisigaw sa matinding takot si Brando habang walang-awa siyang kinakaladkad ng mga G.wardya patungo sa madilim na selda sa ilalim ng lupa. Nawala sa isang iglap ang lahat ng kanyang kapangyarihan at kayabangan.
Mula sa araw na iyon, walang sinuman ang naglakas-loob na mag-ingay o mambastos kapag pumapasok na sa cafeteria ang tahimik na matanda. Napatunayan ni Brando, sa pinakamasakit at pinakamalagim na paraan, na mayroong mga halimaw na nagtatago sa anyo ng isang mahinang matanda.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman husgahan at apihin ang isang tao base sa kanyang panlabas na anyo, edad, o kahinaan. Ang kayabangan at kalupitan sa kapwa ay laging may katapat na mas malakas na puwersa. Minsan, ang mga taong pinakatahimik at pinakakalmado ang may pinakamataas na kapangyarihan at pinakamalupit na parusa sa oras na abusuhin mo ang kanilang pagtitimpi.
