Ipinagpalit Ako Ng Asawa Ko Sa Mayamang Babae At Pinapirma Ng Annulment Papers Sa Harap Ng Buong Pamilya—Ngunit Ang Pirma Kong Iyon Pala Ang Tatapos Sa Kayabangan Nila
Napakalamig ng hangin sa loob ng mansyon ng aking mga biyenan. Nakaupo ako sa isang sulok, tahimik na pinagmamasdan ang pamilya ng asawa kong si Troy.
Masaya silang nagtatawanan at nag-iinuman ng wine. Ngunit hindi ako ang dahilan ng kanilang selebrasyon.
Sa mismong harapan ko, nakaupo si Troy habang nakahawak sa kamay ng isang magandang babae. Siya si Stella, ang anak ng isang mayamang negosyante.
Nang magtama ang paningin namin ni Troy, wala akong nakitang hiya sa kanyang mga mata. Kayabangan at pagmamataas lamang.
Tumayo si Troy. Kinuha niya ang isang brown envelope mula sa kanyang bag at inilapag ito sa aking harapan. Kumalat ang mga papel sa ibabaw ng mesa.
“Pirmahan mo na ‘yan, Lira. Annulment papers natin,” malamig na utos ni Troy.
Tumigil sa pag-uusap ang kanyang pamilya. Tiningnan nila ako nang may halong tuwa at panunuya.
“Huwag ka nang magmatigas, Lira. Tanggapin mo na lang na mas makakatulong si Stella sa paglago ng kumpanya ni Troy,” nakangising sabi ng kapatid ni Troy na si Anna.
“Oo nga naman. Kailangan ng anak ko ng asawang may maipagmamalaking yaman at koneksyon,” dagdag pa ng biyenan kong si Mama Rosa.
Tahimik kong pinulot ang mga papel. Binasa ko ang nakasulat. Hinihingi ni Troy ang kalayaan niya upang makapagpakasal kay Stella.
Gusto niyang angkinin ang buong kumpanya na inakala niyang siya ang nagtayo sa loob ng pitong taon.
Tumawa nang mahina si Stella habang humihigop ng wine.
“Kung kailangan mo ng pera pang-simula, Lira, bibigyan kita. Umalis ka lang sa buhay ni Troy nang tahimik,” nakangiting pang-aasar ni Stella.
Inasahan nilang lahat na iiyak ako. Inasahan nilang magmamakaawa ako at gagawa ng iskandalo dahil sa sobrang sakit ng kanyang ginawa.
Ngunit huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang ballpen mula sa aking bag.
Tumingin ako kay Troy at binigyan siya ng isang napakatamis at kalmadong ngiti.
“Sana ay maging masaya ka sa pinili mo, Troy,” mahinahon kong sabi.
Walang pag-aalinlangang pinirmahan ko ang annulment papers at inilapag ito sa mesa. Tumalikod ako at naglakad palabas ng mansyon nang taas-noo, habang naririnig ko ang malakas nilang palakpakan.
Akala ni Troy ay panalo na siya nang makuha niya ang kalayaan niya kasama ang kanyang mayamang nobya.
Ngunit may isang napakalaking detalye sa aming negosyo na nakalimutan niya… at kinabukasan, ang ngiti sa kanilang mga labi ay mapapalitan ng matinding pagkabigla.
(PART 2 )
Kinabukasan, maagang pumasok si Troy sa opisina ng aming kumpanya. Plano niyang kumuha ng malaking pondo mula sa kaban ng negosyo upang ipambili ng mamahaling regalo para kay Stella.
Ngunit pagdating niya sa bangko, isang nakakagulat na balita ang sumalubong sa kanya.
“Sir Troy, I’m sorry po, pero wala po kayong awtorisasyon para galawin ang pondo ng kumpanya. Na-revoke na po ang access ninyo kagabi,” pormal na pabatid ng bank manager.
Nagalit si Troy at mabilis na dumiretso sa head office ng kumpanya.
Pagpasok niya sa board room, naabutan niya ang aming corporate lawyer na si Atty. Mendoza. At sa pinakagitnang upuan, ang upuan ng CEO, ay nakaupo ako.
Nanlaki ang mga mata ni Troy.
“Lira?! Anong ginagawa mo sa opisina ko?! At bakit hindi ko magalaw ang pera sa bangko?!” malakas na tanong ni Troy.
Ngumiti ako at sumandal sa aking silya.
“Opisina mo? Baka nakakalimutan mo, Troy. Ako ang bumuo ng kumpanyang ito gamit ang mana ko mula sa yumaong kong lolo,” kalmado kong sagot.
“Mag-asawa tayo nang itayo ito! Ako ang nagpatakbo nito kaya akin ang kalahati niyan!” sagot niya nang may inis.
Umiling si Atty. Mendoza at naglabas ng isang makapal na folder.
“Mr. Troy, noong nagsisimula pa lamang ang kumpanya, pinapirma kayo ni Madam Lira ng isang Employment Agreement. Nakasaad doon na isa lamang po kayong ‘Hired Managing Director’. Ang kumpanya ay nakapangalan bilang Sole Proprietorship sa kanyang maiden name,” paliwanag ng abogado.
Namutla si Troy. Napaatras siya nang marinig ang totoo.
Dahil sa labis na tiwala at katamaran niyang magbasa ng mga kontrata noon, hindi niya alam na empleyado lang pala siya sa negosyong pinagmamalaki niya.
“At dahil pinirmahan mo na ang annulment papers natin kagabi, pinutol mo na ang anumang legal na koneksyon mo sa akin,” nakangisi kong patuloy. “Wala kang nakuhang yaman, Troy. Wala kang shares.”
“H-Hindi… hindi pwede ‘to! Paano ang mga plano namin ni Stella?!” nanginginig na tanong ni Troy.
“Hindi ko na problema ‘yon,” sagot ko nang may dignidad. “Atty. Mendoza, ibigay mo na sa kanya ang termination letter niya. Tanggal ka na sa trabaho, Troy. Pakiusap, kunin mo na ang mga gamit mo at umalis ka na nang maayos sa building ko.”
Walang nagawa si Troy kundi ang tanggapin ang malamig na katotohanan. Lumabas siya ng gusali na nakayuko at walang maipagmalaki.
Nang makarating ang balita kay Stella at sa pamilya nito na wala palang sariling pera at kumpanya si Troy, mabilis nila itong iniwan. Ayaw ng mayamang pamilya ni Stella sa isang lalaking walang maibubuga.
Pati ang pamilya ni Troy ay nahirapan dahil wala na silang nakukuhang malaking tulong pinansyal mula sa akin.
Samantala, mas lalo kong pinalago ang aking kumpanya. Naging masaya ako at malaya. Napatunayan ko na minsan, ang pinakamagandang ganti ay hindi ang pagsigaw o pag-iyak, kundi ang tahimik na pagbangon at pagbawi sa mga bagay na nararapat para sa iyo.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ipagpapalit at babalewalain ang taong kasama mo noong ikaw ay nagsisimula pa lamang. Ang kayabangan at katayuan sa buhay ay madaling mawala. Hindi lahat ng tahimik at kalmado ay mahina; madalas, ang mga taong may dignidad at hindi nagpapakita ng galit ang may pinakamatalinong paraan para bawiin ang lahat ng kinuha mo sa kanila.
