Tinawag Niya Akong Walang Kwenta At Inabandona Ako Sa Gitna Ng Niyebe Dahil Baog Daw Ako… Ngunit Nang Makapasok Ako Sa Bahay Ng Isang Maimpluwensyang Biyudo, Ang Pagbabalik Ko Ay Tuluyang Wawasak Sa Kayabangan Ng Aking Ex
Ako si Elena, tatlumpung taong gulang. Limang taon na kaming kasal ni Marcus. Sa simula ng aming pagsasama sa Canada kung saan kami naninirahan, inakala kong perpekto ang lahat. Ngunit habang tumatagal na hindi kami magkaanak, lumabas ang tunay at malupit na ugali ni Marcus.
Araw-araw niya akong pinapamukhaan na wala akong kwenta. Pinagbawal niya akong magtrabaho para daw mag-focus sa pagbuo ng pamilya, ngunit nang hindi ito mangyari, ginawa niya akong alila sa sarili naming bahay.
Ang pinakamasakit na gabi ng aking buhay ay nangyari sa kalagitnaan ng matinding winter storm.
ANG GABI SA NIYEBE
Nagluluto ako ng hapunan nang dumating si Marcus na lasing at may kasamang ibang babae. Siya ay si Chloe, isang bata at magandang kasamahan niya sa trabaho. Nang magtanong ako kung bakit niya ito dinala sa bahay namin, sa halip na magpaliwanag, hinablot niya ang aking braso.
“Marcus, nasasaktan ako! Anong ginagawa mo?!” umiiyak kong sigaw.
“Tumahimik ka, Elena! Nakakasawa na ang pagmumukha mo! Limang taon kitang pinakain pero hindi mo man lang ako mabigyan ng anak! Buntis si Chloe, at siya na ang titira rito. Wala kang kwenta! Lumayas ka!” bulyaw niya habang kinakaladkad ako patungo sa pinto.
Binuksan niya ang front door at walang-awang inihagis ako sa labas. Bumagsak ako sa makapal at nagyeyelong niyebe. Nakasuot lamang ako ng manipis na pantulog at isang lumang sweater.
“Marcus, parang awa mo na! Mamamatay ako sa lamig dito! Wala akong mapupuntahan!” humahagulgol na pagmamakaawa ko habang kinakalampag ang nakasarang pinto.
“Hah! Tingnan natin kung hanggang saan aabot ang tigas ng ulo mo. Sigurado akong babalik kang gumagapang at nagmamakaawa na maging katulong namin ni Chloe dito para lang hindi ka mamatay sa gutom!” nakangising sigaw ni Marcus mula sa loob, bago tuluyang pinatay ang ilaw sa balkonahe.
Naiwan ako sa dilim, nanginginig sa matinding ginaw, at tuluyang nawalan ng pag-asa. Naglakad ako nang walang direksyon sa gitna ng snowstorm. Hindi ko alam kung ilang oras ang lumipas. Ang tanging naaalala ko ay ang pagbagsak ng aking katawan at ang pagdidilim ng aking paningin sa harap ng isang napakalaking gate ng isang mansyon.
ANG BIYUDO AT ANG MGA BATA
Nagising ako sa isang malambot na kama, sa loob ng isang mainit at napakagarbong kwarto. Pagmulat ko, nakita ko ang tatlong maliliit na bata na nakadungaw sa akin—isang batang lalaki na nasa walong taong gulang, at dalawang batang babae na marahil ay lima at anim na taong gulang.
“Papa! Gising na po ‘yung magandang angel!” masayang sigaw ng isa sa mga batang babae.
Bumukas ang pinto at pumasok ang isang matangkad at matikas na lalaki. Pamilyar ang kanyang mukha. Siya si Mr. Alexander Sterling, isang napakayaman at maimpluwensyang biyudong negosyante sa siyudad, na madalas kong makita sa balita.
“Ayos ka na ba? Nakita ka ng mga gwardya ko na walang malay sa labas ng gate namin kagabi,” malumanay at nag-aalalang tanong ni Alexander.
Umiyak ako at ikinuwento ko ang lahat ng ginawa ni Marcus. Imbes na husgahan ako, naramdaman ko ang tunay na awa at pagkalinga mula sa kanya at sa kanyang mga anak, na matagal na palang nangungulila sa pagmamahal ng isang ina.
“Hindi ka na babalik sa lalaking ‘yon, Elena. Manatili ka rito. Kailangan ng mga anak ko ng isang taong magmamahal sa kanila, at nakikita ko sa mga mata mo na busilak ang puso mo,” alok ni Alexander.
Tinanggap ko ang alok. Sa loob ng tatlong taon, naging yaya at ina ako sa tatlong bata. Binigyan ko sila ng kalinga, at sa paglipas ng panahon, natagpuan namin ni Alexander ang pag-ibig sa isa’t isa. Ikinasal kami, at naging isang ganap na katuwang ako sa kanyang malalaking negosyo.
Higit sa lahat, nagbunga ang aming pagmamahalan. Buntis ako sa aming unang anak. Hindi ako baog. Si Marcus ang may problema!
ANG PAGBABALIK
Lumipas ang tatlong taon. Hindi ako kailanman naghanap kay Marcus, ngunit alam kong hindi pa tapos ang karma para sa kanya.
Isang araw, inimbitahan si Alexander bilang pangunahing guest speaker at investor sa isang malaking corporate gala. Kasama ako bilang kanyang asawa at Vice Chairman ng kumpanya. Nakasuot ako ng isang napaka-eleganteng pulang gown na lalong nagpalitaw sa aking limang-buwang pagbubuntis.
Pagpasok namin sa grand ballroom, lahat ay yumuko at bumati. Ngunit nang maglakad kami patungo sa VIP table, isang pamilyar at natatarantang boses ang tumawag sa pangalan ko.
“E-Elena?!”
Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses. Si Marcus. Nakasuot siya ng isang murang suit, mukhang pagod at problemado. Isa pala siya sa mga mid-level managers na nag-aabang ng investment mula sa kumpanya ni Alexander.
Nalaglag ang panga ni Marcus nang makita niya ako. Tiningnan niya ang mamahaling alahas ko, ang aking asawang bilyonaryo na nakahawak sa baywang ko, at ang aking malaking tiyan.
“A-Anong ginagawa mo rito? At… b-buntis ka?! Imposible! S-Sino ang kasama mong matandang ‘yan?!” magaspang at natatarantang tanong niya, hindi nakilala si Alexander dahil sa pagkapraning.
Tiningnan siya nang malamig ni Alexander.
“Ang lalaking tinatawag mong matanda ay ang may-ari ng kumpanyang hinihingian mo ng investment ngayon, Mr. Marcus. At ang babaeng binabastos mo ay ang aking asawa at Chairman ng board,” pormal at dumadagundong na pahayag ni Alexander na umalingawngaw sa buong hall.
Namutla si Marcus. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod.
“M-Mr. Sterling?! P-Pasensya na po! H-Hindi ko po alam! E-Elena, babe, b-bumalik ka sa akin! Nagsisisi na ako! Iniwan na ako ni Chloe at ninakaw niya ang lahat ng pera ko! B-Buntis pala siya sa ibang lalaki at hindi sa akin!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Marcus habang pilit na umaabot sa aking mga paa, hindi na alintana ang mga bilyonaryong nakatingin sa kanya nang may pandidiri.
Ngumiti ako. Isang ngiti na kasing lamig ng niyebe kung saan niya ako itinapon.
“Tatlong taon na ang nakakalipas, inihagis mo ako sa labas dahil akala mo wala akong kwenta at baog ako. Ngayon, tingnan mo kung sino ang walang kwenta at gumagapang sa harapan ko,” madiin kong sagot.
Binalingan ko ang head ng event.
“Tanggalin ninyo ang kumpanya ng lalaking ito sa listahan ng ating investments. At security, paki-eskort ang taong ito palabas. Amoy kalsada siya, nakakasira ng ambiance.”
“Hindi! Elena, parang awa mo na! Mamamatay ako sa gutom! Wala na akong trabaho!” nagwawalang iyak ni Marcus habang kinakaladkad siya ng apat na gwardya palabas ng ballroom.
Pinanood ko ang kanyang tuluyang pagbagsak habang nakasandal sa mainit at ligtas na bisig ng aking asawa. Nakuha ko ang pamilyang matagal ko nang pinangarap, habang ang lalaking nagtapon sa akin ay naiwang nag-iisa at nagdurusa sa lamig ng kanyang sariling kayabangan.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ituring na walang kwenta at itapon ang taong nagmamahal sa iyo dahil lamang sa inaakala mong pagkukulang niya. Ang halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa mga bagay na hindi niya kayang ibigay, kundi sa kabutihan ng kanyang puso. Kapag naging malupit ka at inabuso mo ang iyong asawa, asahan mong igaganti siya ng tadhana—ibabangon siya sa pinakamataas na pedestal, habang ikaw ay luluhod at magmamakaawa sa mismong paanan ng taong mininsan mong minaliit.
