Isang Pitong Taong Gulang Na Batang Babae Ang Naglakad Ng 8 Kilometro Habang Hila-hila Ang Kanyang Bagong Silang Na Kambal Na Kapatid Sa Isang Lumang Pulang Kariton… Nang Makarating Siya Sa Ospital, Umiyak Siya At Sinabing: “Tulungan Niyo Po Sila… Tatlong Araw Na Pong Hindi Gumigising Si Mama.”
Ako si Dr. Gabriel, tatlumpu’t limang taong gulang at ang Chief Medical Director ng pinakamalaking pribadong ospital sa siyudad. Araw-araw akong nakakakita ng iba’t ibang uri ng pasyente, ngunit isang mainit na hapon, isang eksena sa labas ng aming emergency room ang tuluyang bumasag sa aking puso.
Kasalukuyan akong naglalakad palabas ng ospital nang magkagulo ang mga tao at security guards malapit sa main gate.
Isang batang babae, marahil ay pitong taong gulang lamang, ang dahan-dahang naglalakad papasok. Sobrang dumi ng kanyang damit, sunog ang balat sa sikat ng araw, at ang kanyang maliliit na paa na walang tsinelas ay may mga S.ugat at nagdu-D.ugo na dahil sa paglakad sa mainit na aspalto.
Ngunit ang mas nakapukaw sa atensyon ng lahat ay ang kanyang hila-hila. Isang luma at kinakalawang na pulang kariton na gawa sa kahoy at sirang gulong.
Nang makarating siya sa mismong pintuan ng ospital, nawalan siya ng lakas at napaluhod sa matigas na semento. Nabitawan niya ang tali ng kariton.
Mabilis akong tumakbo palapit sa kanya at inalalayan siya.
“Bata, ayos ka lang ba? Nasaan ang mga magulang mo?” nag-aalala kong tanong habang kinakapa ang kanyang mainit na noo.
Tumingala siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay mugto, tuyong-tuyo ang mga labi, at halatang ilang araw nang walang sapat na kain at tulog. Inabot niya ang aking scrub suit at humagulgol.
“P-Po… tulungan niyo po sila… t-tatlong araw na pong hindi gumigising si Mama… nagugutom na po ang mga kapatid ko…” garalgal at nanghihinang pakiusap ng batang babae na nagngangalang Maya.
Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Tiningnan ko ang lumang pulang kariton. Binuksan ko ang manipis at maruming kumot na nakatakip rito.
Nalaglag ang panga ko. Napasinghap ang mga nurse na nakapaligid sa amin.
Sa loob ng kariton, mahimbing ngunit mahinang-mahina na ang dalawang bagong silang na kambal! Payat na payat sila at namumutla dahil sa kakulangan ng gatas.
“Diyos ko… Code Blue! Dalhin ang mga bata sa NICU ngayon din! At ihanda ang isang kama para sa batang ito!” natataranta at malakas kong utos sa aking mga staff.
ANG MALAGIM NA NATUKLASAN
Habang inaalagaan sa ospital sina Maya at ang kambal, inutusan ko ang mga P.ulis at mga social workers na puntahan ang address na itinuro ng bata. Walong kilometro ang layo nito mula sa ospital. Nilakad ng isang pitong taong gulang na bata ang ganoon kalayong distansya, hila ang kanyang mga kapatid, para lamang mailigtas sila!
Pagkalipas ng ilang oras, bumalik ang mga awtoridad dala ang pinakamasakit na balita.
Ang ina ni Maya ay natagpuan sa loob ng kanilang tagong barong-barong. P.umanaw na ito dahil sa matinding komplikasyon at pagdurugo tatlong araw matapos ipanganak ang kambal nang mag-isa.
Ngunit may isang bagay na nagpakulo ng aking dugo. May nakuhang isang sulat at isang diary sa tabi ng ina. Nakasulat doon na ang kanyang asawang si Tomas ay inabandona sila dalawang linggo bago siya manganak. Ninakaw ni Tomas ang lahat ng ipon nilang pampa-ospital para ibigay sa kanyang K.abit na si Valerie!
Walanghiyang ama! Iniwan niyang m.amatay ang kanyang asawa at inabandona ang tatlong inosenteng bata para sa kanyang sariling kaligayahan!
Dahil sa matinding awa at galit, nangako ako sa aking sarili na gagawin ko ang lahat para protektahan ang mga batang ito. Ipinost ng pamunuan ng aming ospital ang kwento ni Maya upang humingi ng panalangin at tulong para sa mga naulila.
Sa loob lamang ng isang gabi, nag-viral ang kwento ng “Batang May Pulang Kariton”. Milyun-milyong pisong donasyon mula sa mga bilyonaryo, artista, at mga ordinaryong tao ang pumasok sa inihanda naming bank account para sa kinabukasan nina Maya.
Ngunit ang amoy ng pera ay mabilis na umaakit ng mga linta.
ANG PAGDATING NG MGA LINTA
Kinabukasan ng hapon, habang binabantayan ko si Maya sa kanyang VIP room, bumukas nang malakas ang pinto.
Pumasok ang isang lalaki na pilit nag-iiyak, kasunod ang isang maganda at maarte na babae. Sila ay sina Tomas at ang kanyang K.abit na si Valerie.
Nang makita ni Maya ang kanyang ama, nagsimula siyang manginig at nagtago sa aking likuran.
“Anak ko! Maya! Diyos ko, anong nangyari sa pamilya natin?!” humahagulgol na pag-arte ni Tomas habang pilit na lumalapit sa kama.
“Kawawa naman ang mga bata, babe. Kunin na natin sila. Tayo na ang magpapalaki sa kanila dahil tayo ang legal na pamilya,” matinis at mapagkunwaring dagdag ni Valerie habang pasimpleng nakatingin sa mga mamahaling gamit sa kwarto.
Humarang ako sa kanila. Tiningnan ko sila mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Sino kayo? At anong karapatan niyong pumasok sa kwarto ng pasyente ko?” malamig kong tanong.
“Ako ang ama nila, Doc! Nabalitaan ko ang nangyari sa asawa ko. Napakasakit! Kaya nandito ako para kunin ang mga anak ko… at syempre, bilang legal na ama, ako ang dapat na humawak ng mga bank accounts at donasyon na ibinigay para sa kanila!” mayabang na sagot ni Tomas, tuluyan nang inilabas ang tunay niyang motibo.
“Oo nga! Malaking pera ‘yon kaya kami na ang magma-manage para sa mga bata,” nakangising sabat ni Valerie.
Ngumiti ako. Isang ngiti na kasing lamig ng yelo.
“Kunin ang mga bata at ang mga donasyon? Inakala niyo ba na tatanga-tanga ako para ibigay sa inyo ang milyun-milyong pera matapos ninyong iwan ang asawa mo upang m.amatay?”
ANG PAGBAGSAK NG MGA T.AKSIL
Nalaglag ang panga ni Tomas. Namutla si Valerie.
“A-Anong pinagsasabi mo, Doc?! W-Wala akong alam sa nangyari sa kanya! Naghanap lang ako ng trabaho sa malayo!” natatarantang palusot ng walang-kwentang ama.
Hindi ako sumagot. Pinitik ko ang aking mga daliri. Bumukas ang pinto ng banyo sa loob ng kwarto, at lumabas ang dalawang P.ulis at isang imbestigador na kanina pa nakikinig sa loob.
Nanlaki ang mga mata ng dalawang T.aksil.
“Mr. Tomas, nakuha namin ang diary ng iyong yumaong asawa. Nakasaad doon kung paano mo ninakaw ang pera nila at kung paano mo sila inabandona habang siya ay naghihirap. Inaresto namin kayo sa kasong Child Abandonment, Endangerment, at pagkakaroon ng pananagutan sa pag-panaw ng inyong asawa,” pormal at matigas na pahayag ng opisyal habang inilalabas ang posas.
“Hindi! Hindi maaari ‘to! P-Pera ko ‘yung mga donasyon! Anak ko sila!” nagwawalang sigaw ni Tomas habang pilit na nagpupumiglas sa mga awtoridad.
“Wag niyo akong idamay diyan! Wala akong kinalaman sa pamilya niya!” tili ni Valerie habang pilit na tinatakasan ang kanyang K.abit, ngunit mabilis din siyang hinawakan ng mga P.ulis bilang kasabwat sa pagnanakaw.
Lumapit ako kay Tomas habang pinoposasan siya.
“Wala kang makukuhang kahit isang kusing. Dahil bago ka pa dumating, opisyal na akong nag-file ng adoption papers para kupkupin si Maya at ang kambal. Ako ang magiging ama nila, at ang lahat ng donasyon ay nasa isang Trust Fund na walang sinuman ang pwedeng gumalaw kundi sila pagtuntong nila sa tamang edad,” madiin kong pabatid.
Nalugmok si Tomas sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa. Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng ospital habang pinagtitinginan nang may matinding galit ng lahat ng mga nurse at pasyente.
Bumalik ako sa kama at niyakap nang mahigpit si Maya. Hindi ko na hahayaang may manakit sa kanila. Lumaki si Maya at ang kambal sa isang tahanang puno ng pagmamahal, yaman, at gabay, malayo sa mga halimaw na nag-akalang maaari nilang pagkakitaan ang buhay ng mga inosente.
MORAL NG KWENTO: Ang pag-abandona sa iyong pamilya sa oras ng kanilang matinding pangangailangan para lamang sa iyong pansariling luho at kasakiman ay ang pinakamalaking kasalanan na laging may katumbas na malupit na karma. Huwag mong isiping mabubulag mo ang batas at ang tadhana. Ang mga inosenteng nagdurusa ay laging binibiyayaan ng mga anghel na magtatanggol sa kanila, habang ang mga taong makasarili ay mabubulok sa impyernong sila mismo ang gumawa.
