Nagsalita Siya Nang Malakas At Puno Ng Kumpyansa, Inakalang Hindi Ko Maiintindihan Ang Kanyang Mga Salita… Ngunit Makalipas Ang Isang Segundo, Natahimik Ang Buong Silid Dahil Nang I-angat Ko Ang Aking Ulo, Ang Tingin Ko Ay Nagpanginig Maging Sa Kanyang Mga Kasamahan
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang at isang baguhang translator sa Apex Global Solutions, isang kumpanyang nakikipag-ugnayan sa mga international investors. Laki ako sa probinsya at dahil bago lamang ako sa industriya, madalas kong maranasan ang pangmamaliit mula sa aking mga katrabaho, lalo na mula sa aming Senior Manager na si Mr. Vargas.
Para kay Mr. Vargas, isa lamang akong “probinsyanang pinasuwerte” na nakapasok sa kumpanya dahil nagkukulang sila ng staff. Palagi siyang nakasuot ng mga mamahaling suit at tila iniisip niya na siya ang pinakamatalinong tao sa buong gusali.
Ngunit may isang bagay siyang hindi alam tungkol sa akin. Sa kabila ng aking simpleng hitsura, bihasa ako sa anim na iba’t ibang lenggwahe. Hindi lamang ito natutunan sa eskwelahan; lumaki akong nakikinig at nag-aaral mula sa aking lolo na isang dating diplomat sa Europa.
Isang araw, nagkaroon kami ng pinakamahalagang meeting ng taon.
ANG MEETING SA MGA BILYONARYO
Ang aming kumpanya ay nakikipag-ayos para sa isang bilyong-pisong kontrata kasama ang isang grupo ng mga investors mula sa Russia. Napakahalaga ng meeting na ito. Ang buong Board of Directors ay naroon, kasama ang CEO ng aming kumpanya na si Mr. Sterling.
Dahil wala ang main translator ng kumpanya, isinama ako ni Mr. Vargas bilang back-up. Habang nag-uusap ang mga executives, tahimik lamang akong nakaupo sa gilid ng mahabang conference table, nag-aayos ng mga dokumento. Nakasuot ako ng simpleng blouse at palda, tahimik at mukhang walang alam.
Nang mag-break saglit ang meeting para magkape, nagkumpulan sina Mr. Vargas at ang dalawa pa niyang kapwa manager sa kabilang dulo ng mesa. Akala nila ay hindi ko sila naririnig, ngunit mas lalong akala nila ay hindi ko naiintindihan ang wikang ginagamit nila.
Nagsimulang magsalita si Mr. Vargas sa matatas na wikang Ruso (Russian).
Siya ay mayabang, nagsasalita nang malakas at puno ng kumpiyansa.
“Tingnan niyo ang babaeng ‘yan,” sabi ni Mr. Vargas sa Ruso, habang nakaturo sa akin at tumatawa kasama ang kanyang mga kasamahan. “Ni hindi yata nakakaintindi ng English ‘yan, Ruso pa kaya? Kinuha ko lang ‘yan dito para may magdala ng mga kape natin at magmukha tayong may secretary. Walang kwenta. Isa pa, bukas na bukas, ipapatanggal ko na ‘yan sa trabaho. Nakakasira ng imahe ng kumpanya natin ang mga mukhang katulong.”
Nagtawanan ang kanyang mga kasamahan. Inakala nila na napakatalino nila dahil ginagamit nila ang banyagang wika upang insultuhin ako sa mismong harapan ko, nang walang sinuman sa mga ordinaryong empleyado ang nakakaintindi.
Narinig ko ang bawat salita. Bawat insulto. Bawat pagmamaliit.
Inakala mo ba, Mr. Vargas, na porket nakasuot ako ng simpleng damit ay mangmang na ako? Inakala mo ba na ligtas ka sa iyong mga kasinungalingan dahil sa wikang ginagamit mo? Pwes, maghanda ka.
ANG PAG-ANGAT NG ULO
Hindi ako umiyak. Hindi ako nagwala. Patuloy lamang ako sa pag-aayos ng mga papel sa aking harapan.
Bumalik na ang CEO at ang mga Russian investors sa mesa. Nag-umpisa na muli ang seryosong usapan. Si Mr. Vargas ang naatasang mag-translate ng mga sinasabi ng mga investors patungo sa English para maintindihan ng aming CEO.
Nagsalita ang lead investor mula sa Russia, si Mr. Ivanov, tungkol sa isang napakahalagang kondisyon ng kontrata.
Ngunit nang mag-translate si Mr. Vargas, napansin ko ang isang napakalaking pagkakamali. Sinadya niyang ibahin ang presyo at ang porsyento ng hatian! Pinalabas niya na pabor sa kumpanya ang deal, ngunit ang totoo, may nakatagong clause na magpapabagsak sa amin at magbibigay ng malaking komisyon nang palihim kay Mr. Vargas!
Tumango ang aming CEO.
“That sounds like a fair deal, Mr. Vargas. Let’s proceed,” sabi ng CEO na akmang kukunin na ang bolpen upang pumirma.
Nakangisi si Mr. Vargas, abot-tenga ang ngiti sa nalalapit niyang panlilinlang.
Ngunit bago pa man dumampi ang bolpen sa papel, itinigil ko ang aking ginagawa. Dahan-dahan kong inangat ang aking ulo mula sa mga dokumento.
Tiningnan ko nang diretso si Mr. Vargas. Ang aking mga mata ay nag-aapoy, ngunit ang aking mukha ay kasing lamig ng yelo.
At sa sandaling iyon, ibinuka ko ang aking mga labi. At nagsalita ako, hindi sa Tagalog, hindi sa English… kundi sa perpekto, pormal, at walang-bahid na wikang Ruso.
“Huwag kang pumirma, Mr. Sterling. Nagsisinungaling si Mr. Vargas. Ang sinabi ni Mr. Ivanov ay kukunin nila ang 60% ng shares, at mayroong palihim na kasunduan na bibigyan nila si Mr. Vargas ng limang milyong dolyar bilang kickback sa labas ng kumpanya natin,” malakas, malinaw, at madiin kong pahayag sa Ruso, na sinundan ko agad ng eksaktong translation sa English para marinig ng lahat ng board members.
ANG KATAHIMIKAN SA SILID
Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo sa loob ng conference room. Natahimik ang buong silid.
Nalaglag ang panga ni Mr. Vargas. Nanlaki ang kanyang mga mata na parang luluwa mula sa kanyang mukha. Nawala ang lahat ng dugo sa kanyang pisngi. Ang mga kasamahan niya na kanina ay nakikitawa sa kanya ay biglang nanigas, nanginginig sa matinding takot at gulat dahil nalaman nilang naiintindihan ko ang lahat ng sinabi nila!
“Y-You… y-you speak Russian?!” nauutal at halos hindi makahingang tanong ni Mr. Vargas, basang-basa ng pawis ang noo.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Oo, Mr. Vargas. Naiintindihan ko ang Ruso. Naiintindihan ko rin kung paano niyo pinagtawanan ang pagiging ‘mukhang katulong’ ko kanina. Ngunit mas naiintindihan ko kung paano niyo subukang nakawan ang kumpanyang nagpapakain sa inyo,” malamig kong sagot.
Napatayo ang aming CEO na si Mr. Sterling. Tiningnan niya si Mr. Ivanov na ngayon ay namumula na rin sa hiya dahil nabuking ang kanilang palihim na kasunduan.
“Mr. Ivanov, totoo ba ito?!” dumadagundong na tanong ng CEO.
Hindi makasagot ang Russian investor. Yumuko lamang ito.
Humarap ang CEO kay Mr. Vargas na ngayon ay pilit nang umaatras.
“S-Sir! M-Misunderstanding lang po ‘yan! N-Nagsisinungaling lang po ‘yang babaeng ‘yan dahil galit siya sa akin!” humahagulgol na palusot ng aroganteng manager.
“Shut up, Vargas! Tinangka mong ibenta ang kumpanya natin! Security!” sigaw ng CEO.
Pumasok ang mga gwardya. Kinakaladkad si Mr. Vargas palabas ng conference room habang siya ay nagwawala, umiiyak, at nagmamakaawa. Ang mga kasamahan niyang kasabwat sa panlalait sa akin ay mabilis ding inimbestigahan at tinanggal sa trabaho. Kinansela ng CEO ang kontrata sa mga Russian investors at pinalayas sila sa building.
Nang maging maayos ang lahat, lumapit sa akin ang CEO. Imbes na magalit sa aking panghihimasok, ngumiti siya nang may matinding paggalang.
“Clara, iniligtas mo ang kumpanya ko ngayong araw. Mula ngayon, hindi ka na isang simpleng assistant. Ikaw na ang magiging Head of International Relations natin,” pormal at masayang anunsyo ni Mr. Sterling.
Ngumiti ako. Ang mga taong umalipusta at nag-akalang wala akong naiintindihan ay nabubulok na ngayon sa kawalan ng trabaho, habang ako na tinawag nilang ‘katulong’ ay umupo sa posisyon na kailanman ay hindi nila maaabot.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong husgahan ang kakayahan at katalinuhan ng isang tao base lamang sa kanyang simpleng anyo. Ang mga taong tahimik ay kadalasang nag-iimbak ng pinakamalalim na kaalaman at lakas. Kapag ginamit mo ang iyong kayabangan upang manghamak ng kapwa at magplano ng masama, asahan mong sa isang iglap, ang iyong sariling mga salita at gawa ang maghuhukay ng iyong pinakamatinding pagbagsak.
