Umuwi Ako Ng Dalawang Araw Nang Maaga… Tinawagan Ko Ang Aking Asawa Upang Tanungin Kung Nasaan Siya. Mahinahon Siyang Sumagot, “Nakahiga Na Ako Sa Kama Natin.” Ang Mas Malala? Nakatayo Ako Sa Loob Ng Aming Kwarto At Walang Laman Ang Kama Sa Harapan Ko!
Ako si Marco, tatlumpu’t limang taong gulang at isang civil engineer. Dahil sa aking trabaho, madalas akong nadedestino sa iba’t ibang probinsya para mangasiwa ng mga malalaking proyekto. Ang asawa kong si Andrea ang naiiwan sa aming bahay, at siya rin ang humahawak ng finances ng aming construction firm.
Buong buo ang tiwala ko sa kanya. Minahal ko siya nang tapat at ibinigay ko ang lahat ng kanyang gusto. Inakala ko na mayroon kaming perpektong pagsasama, hanggang sa isang gabi na tuluyang nagpabago sa aking buhay.
ANG KASINUNGALINGAN SA TELEPONO
Nakatakda sana akong umuwi sa Biyernes, ngunit dahil naging mabilis ang trabaho, natapos ko ang proyekto ng Miyerkules. Nagdesisyon akong umuwi nang maaga at huwag nang magpasabi kay Andrea upang surpresahin siya.
Alas-onse na ng gabi nang makarating ako sa aming subdivision. Tahimik kong binuksan ang main gate at ang pinto ng bahay gamit ang aking sariling mga susi. Madilim sa buong bahay. Inisip ko na baka mahimbing na ang tulog ng aking asawa.
Dahan-dahan akong pumanhik sa ikalawang palapag at pumasok sa aming master bedroom. Binuksan ko ang dim light.
Ngunit walang tao. Walang Andrea. Walang laman ang aming kama. Napakaayos ng bedsheet at tila walang nahiga rito.
Kumunot ang noo ko. Kinuha ko ang aking cellphone at nagdesisyong tawagan siya, iniisip na baka may emergency sa kanyang pamilya o baka bumili lang ng pagkain sa labas.
Ilang ring pa lang ay sinagot na niya ito. Ang boses niya ay mahina, malambing, at parang bagong gising.
“Hello, babe? Napatawag ka? Gabi na diyan sa site ah,”
Huminga ako nang malalim, tinititigan ang walang laman na kama sa aking harapan.
“Oo nga eh, hindi lang ako makatulog. Nasaan ka, mahal? Kumain ka na ba?”
Narinig ko siyang humikab mula sa kabilang linya.
“Nandito lang ako sa bahay, babe. Nakahiga na nga ako sa kama natin, inaantok na ako eh. Miss na miss na kita. Umuwi ka na agad ha,” mahinahon at inosente niyang sagot.
Parang may malamig na yelo na ibinuhos sa aking buong katawan. Naramdaman ko ang mabilis na pagkabog ng aking dibdib. Nakatayo ako sa mismong paanan ng aming kama. Wala siya rito.
Nagsisinungaling siya. Ang babaeng pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko ay nagsisinungaling sa akin nang walang anumang kaba sa boses.
Pinigilan ko ang panginginig ng aking boses at ngumiti nang mapait.
“Ah, ganun ba? Sige, mahal. Matulog ka na nang maayos sa kama natin. Sweet dreams. I love you,” kalmado kong pamaalam.
“I love you too, babe. Goodnight,” sagot niya bago ibinaba ang tawag.
ANG PAGHAHANAP
Gusto ko sanang magwala. Gusto kong sirain ang mga gamit sa kwarto. Ngunit pinanaig ko ang aking utak kaysa sa aking emosyon.
Nasaan siya? At sino ang kasama niya? Hindi ko siya pwedeng komprontahin nang walang ebidensya.
Agad kong binuksan ang laptop ko. Naalala ko na noong nakaraang buwan, ipinakabit ko ng GPS tracker ang kanyang sasakyan para sa kanyang kaligtasan, isang bagay na malamang ay nakalimutan na niya. Binuksan ko ang application.
Nakita ko ang isang kumikislap na pulang tuldok sa mapa. Ang kanyang sasakyan ay nakaparada sa basement ng isang high-end luxury condominium sa kabilang siyudad.
Mas mabilis pa sa alas-kwatro akong bumaba at sumakay muli sa aking sasakyan. Pinuntahan ko ang nasabing condominium. Dahil kilala ako ng ilang gwardya roon (dahil naging kliyente ko dati ang developer ng building), nakapasok ako sa parking area at nakita ko mismo ang sasakyan ni Andrea.
Pumunta ako sa lobby at kinausap ang receptionist na nakaduty. Binigyan ko siya ng malaking tip para lamang ituro kung saang unit umakyat ang asawa ko.
“Sir, umakyat po si Ma’am sa Unit 1504. Ang may-ari po ng unit na ‘yan ay si Mr. Eric Villanueva,” pabulong na sagot ng receptionist.
Eric Villanueva. Ang aking business partner. Ang aking matalik na kaibigan mula pa noong kolehiyo!
Nanikip ang dibdib ko. Halos hindi ako makahinga sa matinding sakit at galit. Ang sarili kong asawa at ang matalik kong kaibigan, matagal na pala akong niloloko habang ako ay nagpapakahirap sa ilalim ng araw!
ANG PAGTUKLAS SA LIHIM NA PLANO
Kinabukasan, hindi ako umuwi sa amin. Nag-check in ako sa isang hotel at kinausap ang aking abogado at ang isang pribadong imbestigador. Ipinasuri ko ang lahat ng financial records ng aming kumpanya, lalo na ang mga accounts na hinahawakan nina Andrea at Eric.
Laking gulat ko nang makita ng accountant ang mga pekeng resibo at ghost projects. Nililimas nina Andrea at Eric ang pondo ng kumpanya! Naglipat sila ng halos apatnapung milyong piso (40 Million PHP) sa isang offshore account na nakapangalan sa kanila. Balak nilang iwan akong baon sa utang at tumakas palabas ng bansa.
Inakala niyo ba na tatanga-tanga ako? Inakala niyo ba na kayang-kaya niyo akong nakawan at lokohin nang patalikod? Ipapalasap ko sa inyo ang impyernong ginawa ninyo.
Sa tulong ng aking mga koneksyon at abogado, lihim naming na-freeze ang lahat ng kanilang bank accounts. Lihim din kaming nakipag-ugnayan sa kapulisan para ihanda ang entrapment.
ANG SURPRESA SA OPISINA
Biyernes ng umaga. Ito ang orihinal na araw ng aking pag-uwi. Nagkunwari akong bagong dating mula sa probinsya. Pumunta ako nang diretso sa opisina namin kung saan nagpapanggap na nagtatrabaho sina Andrea at Eric.
Nang makita ako ni Andrea, patakbo siyang lumapit at niyakap ako nang mahigpit.
“Babe! Namiss kita! Kamusta ang byahe mo?” malambing at mapagkunwaring bati ng aking T.aksil na asawa.
“Pre! Welcome back! Successful ba ang project natin?” masayang bati naman ni Eric, nakikipag-kamay pa na parang walang kasalanan.
Ngumiti ako. Isang malamig at nakakakilabot na ngiti.
“Oo, Eric. Napaka-successful. In fact, may inihanda akong surpresa para sa inyong dalawa dahil sa sipag ninyo sa likod ko,” malakas kong sabi upang marinig ng lahat ng empleyado.
Kumunot ang noo ni Andrea.
“Surpresa? Para saan, babe?”
Kinuha ko ang remote ng TV sa conference room at pinindot ito. Sa halip na mga graph ng negosyo, bumulaga sa screen ang malinaw na CCTV footage ng hallway ng condo ni Eric, kung saan makikitang magkahawak-kamay silang pumasok sa Unit 1504 noong Miyerkules ng gabi.
Sumunod na lumabas ang mga screenshots ng mga bank transfers ng apatnapung milyong piso na ninakaw nila mula sa kumpanya.
Natahimik ang buong opisina. Nanlaki ang mga mata ni Andrea at bigla siyang namutla. Nalaglag ang panga ni Eric, hindi makapagsalita sa matinding gulat.
“Naalala mo noong Miyerkules ng gabi, Andrea? Tinawagan kita at sabi mo nakahiga ka na sa kama natin? Ang hindi mo alam, nakatayo ako sa loob ng kwarto natin at nakatingin sa walang laman na kama habang nagsisinungaling ka,” malamig ngunit madiin kong pahayag na nagpataas ng balahibo ng lahat ng nakikinig.
“M-Marco… babe… let me explain… H-Hindi ‘yan totoo!” nanginginig na palusot ng aking asawa habang pilit na inaabot ang braso ko.
Umatras ako nang may matinding pandidiri.
“Eric, pre, m-misunderstanding lang ‘to! Mga personal na investments ‘yung nasa account!” natatarantang sagot ng matalik kong kaibigan, basang-basa ng pawis ang noo.
“Misunderstanding? Tingnan natin kung paano niyo ipapaliwanag ‘yan sa mga pulis,” sagot ko.
Eksaktong pagkasabi ko noon, bumukas ang pinto ng opisina at pumasok ang tatlong imbestigador at dalawang pulis.
“Mr. Eric Villanueva at Mrs. Andrea, inaresto namin kayo sa kasong Qualified Theft, Corporate Fraud, at Embezzlement. Nakansela na rin ang mga passport ninyo kaya hindi na kayo makakatakas,” pormal na pahayag ng opisyal habang nilalapitan ang dalawa.
Nag-iyakan at naghiyawan ang dalawang T.aksil.
“Marco! Parang awa mo na! Asawa mo ako! Wag mong gawin ‘to sa akin! Patawarin mo ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Andrea habang pinoposasan siya ng mga pulis.
“Asawa? P.inatay mo na ang asawa mo noong gabing piliin mong humiga sa ibang kama. Ngayon, pagbayaran niyo ang kasakiman ninyo sa loob ng selda,” walang-awa kong huling salita.
Pinanood ng lahat ng aming mga empleyado kung paano kinakaladkad palabas ng opisina ang aking asawa at ang matalik kong kaibigan, parehong umiiyak at nakayuko sa matinding kahihiyan.
Nabawi ko ang lahat ng perang ninakaw nila at nakuha ko ang aking annulment nang walang kahirap-hirap. Pareho silang nahatulan ng mahabang taon ng pagkakakulong, habang ako ay nagpatuloy sa pag-asenso, malaya at mas matalino sa pagkilala ng mga tunay na taong dapat pagkatiwalaan.
MORAL NG KWENTO: Ang kasinungalingan at pagtataksil ay maaaring maitago pansamantala, ngunit kailanman ay hindi ito mababaon nang tuluyan. Huwag mong abusuhin ang tiwala ng isang taong tahimik na nagtatrabaho para sa inyong kinabukasan. Kapag ang isang mabuting tao ay nagising sa katotohanan ng iyong panlilinlang, ang kanyang pagpaplano ay mas matalim pa sa anumang patalim, at ang karma ay sisingil nang walang anumang natitirang awa.
