Inasahan Ng Lahat Na M.amatay Ang Aking Asawa Sa Ospital… Ngunit Nang Buksan Niya Ang Kanyang Mga Mata, Ibinunyag Niya Ang Lihim Na Sumira Sa Kanyang Sariling Pamilya
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang. Tatlong taon na kaming kasal ng aking asawang si Gabriel. Siya ang CEO ng isang malaking kumpanya ng real estate na minana niya sa kanyang yumaong ama. Dahil galing lamang ako sa isang simpleng pamilya, kailanman ay hindi ako natanggap ng kanyang inang si Doña Beatrice at ng kanyang nakababatang kapatid na si Lorenzo.
Para sa kanila, isa lamang akong “gold digger” na naghihintay na makuha ang yaman ng kanilang pamilya. Ngunit ang totoo, mahal na mahal ko si Gabriel, at siya lamang ang nag-iisang kakampi ko sa loob ng kanilang malaking mansyon.
Isang araw, gumuho ang mundo ko nang biglang bumagsak si Gabriel habang nag-aalmusal. Isinugod namin siya sa ospital, at idineklara ng mga doktor na na-coma siya dahil sa isang matinding organ failure na hindi nila maipaliwanag.
Isang linggo siyang nakahiga sa ICU, puno ng mga tubo at makina. At sa panahong iyon, ipinakita ng kanyang pamilya ang kanilang tunay at nakakakilabot na kulay.
ANG PAMILYANG NAGHIHINTAY
Araw-araw akong umiiyak sa tabi ng kama ni Gabriel. Ngunit sina Doña Beatrice at Lorenzo ay palaging nakangisi kapag kami lang ang nasa kwarto. Ni minsan ay hindi sila lumuha para sa kanya.
Dumating ang araw na pumasok ang head doctor sa aming VIP suite. Malungkot itong umiling.
“I’m sorry, Mrs. Maya, Doña Beatrice. Ginawa na po namin ang lahat, ngunit patuloy na bumabagsak ang vital signs ni Mr. Gabriel. Baka hindi na po siya umabot hanggang bukas ng umaga. Ihanda niyo na po ang inyong mga sarili,” malungkot na balita ng doktor bago ito lumabas ng kwarto.
Napahagulgol ako at napayakap sa walang malay na katawan ng aking asawa.
Ngunit sa halip na makiramay, naramdaman ko ang matapang na paghila ni Doña Beatrice sa aking braso. Itinulak niya ako palayo sa kama.
“Tama na ang drama mo, Maya! Tapos na ang maliligayang araw mo,” matinis at malamig na sabi ng aking biyenan. “Lorenzo, palabasin mo nga ang basurang ‘yan. Gusto kong masolo ang huling sandali ng kapatid mo.”
“Lumabas ka na, Maya. Hindi ka na kailangan dito. Mag-impake ka na rin ng mga gamit mo mamaya dahil palalayasin na kita sa mansyon namin,” nakangising utos ni Lorenzo habang pilit akong itinataboy palabas ng pinto.
Wala akong nagawa kundi ang lumabas. Ngunit hindi ako tuluyang umalis. Dahil sa matinding pagdududa sa kanilang mga kilos, iniwan kong nakabukas nang kaunti ang pinto at nagtago ako sa gilid upang makinig.
ANG PAG-AMIN SA LOOB NG KWARTO
Tahimik akong nakasandal sa pader malapit sa siwang ng pinto. Rinig na rinig ko ang usapan ng mag-ina sa loob. Inasahan kong mag-iiyakan sila at magpapaalam kay Gabriel. Ngunit ang narinig ko ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
“Sa wakas, Ma. Ilang oras na lang at atin na ulit ang buong kumpanya. Hindi na natin kailangang magmakaawa sa kanya para sa pera,” masayang bulong ni Lorenzo.
“Mabuti naman. Masyado kasing madamot ang kapatid mo. Mabuti na lang at nakahanap ka ng magandang klase ng L.ason na hindi agad nade-detect sa dugo,” tumatawang sagot ni Doña Beatrice.
Napasinghap ako at napatakip sa aking bibig. L.ason?! Nilason nila ang sarili nilang kadugo?!
“Ang galing ko, ‘di ba Ma? Unti-unti kong inihalo ‘yon sa kape niya araw-araw nitong nakaraang buwan. Perfect crime. Walang makakaalam na tayo ang P.umatay sa kanya. At kapag nawala na siya, itatapon natin sa kalsada ang asawa niyang hampaslupa,” pagmamayabang ni Lorenzo.
Nanginginig ang buong kalamnan ko sa matinding galit, takot, at pandidiri. Ang sarili niyang ina at kapatid ang may gawa nito sa kanya! Akma na sana akong papasok upang komprontahin sila at ipasok ang mga security guard, nang biglang may isang malamig na boses ang umalingawngaw mula sa loob ng kwarto.
“Sana… hinintay niyo muna akong tuluyang mawalan ng hininga… bago kayo nagdiwang.”
ANG PAGMULAT NG MGA MATA
Natahimik ang buong kwarto. Sumilip ako mula sa pinto.
Nanlaki ang mga mata ni Doña Beatrice at Lorenzo. Nakita nilang dahan-dahang tinanggal ni Gabriel ang oxygen mask sa kanyang mukha. Iminulat niya ang kanyang mga mata, hindi na blangko, kundi puno ng matalim at nag-aapoy na galit habang nakatingin sa kanyang ina at kapatid.
Dahan-dahan siyang umupo sa kama.
“G-Gabriel?! P-Paanong… sabi ng doktor—” natatarantang sigaw ni Lorenzo, namumutla at nanginginig ang mga tuhod na tila nakakita ng multo.
“Sabi ng doktor na M.amatay na ako?” nakangising putol ni Gabriel sa sasabihin ng kanyang kapatid. “Alam ko. Dahil ako ang nag-utos sa kanya na sabihin iyon sa inyo.”
Pumasok ako sa loob ng kwarto, umiiyak ngunit nakangiti dahil buhay at gising ang aking asawa. Tiningnan ako ni Gabriel nang may pagmamahal bago niya ibinalik ang malamig na tingin sa kanyang pamilya.
“Tatlong araw na akong gising,” malamig na pabatid ni Gabriel. “Nang magising ako, sinabi sa akin ng doktor na may natagpuan silang kakaibang toxin sa katawan ko na naging dahilan ng organ failure ko. Nagduda agad ako dahil kayo lang naman ang palaging nagpupumilit na ipagtimpla ako ng kape tuwing umaga.”
Nalaglag ang panga ni Doña Beatrice. Napahawak siya sa kanyang dibdib, halos hindi makahinga sa matinding kaba.
“G-Gabriel, anak… nagkakamali ka! H-Hindi totoo ang mga narinig mo! Nagbibiruan lang kami ng kapatid mo!” humahagulgol na palusot ng kanyang ina habang pilit na inaabot ang kamay niya.
Iniwas ni Gabriel ang kanyang kamay nang may matinding pandidiri.
“Wag mo akong hahawakan! Narinig ko ang lahat! Nakipagsabwatan ako sa doktor upang magpanggap na na-coma at M.amatay na, para marinig ko mismo mula sa inyong mga bibig ang katotohanan!” galit na galit na bulyaw ng aking asawa.
Kinuha ni Gabriel ang kanyang cellphone na nakatago sa ilalim ng kanyang unan.
“At para makasigurado, naka-record ang buong pag-uusap ninyo kanina.”
ANG PAGBAGSAK NG PAMILYA
Bago pa man makatakbo si Lorenzo palabas ng kwarto, bumukas nang maluwag ang pinto ng VIP suite. Pumasok ang tatlong pulis kasama ang head doctor ng ospital. Kanina pa pala sila nag-aabang sa kabilang kwarto at nakikinig din sa pamamagitan ng konektadong earpiece ni Gabriel.
“Doña Beatrice, Lorenzo… inaresto namin kayo sa kasong Frustrated Murder. Narito rin ang resulta ng toxicology report bilang karagdagang ebidensya laban sa inyo,” pormal at matigas na pahayag ng opisyal ng pulisya.
“Hindi! Hindi maaari! Gabriel, parang awa mo na, anak! D.ugo at laman mo kami! Pamilya tayo!” nagwawalang iyak ni Doña Beatrice habang pinoposasan siya ng mga pulis.
“Kuya, please! Wag mo ‘tong gawin sa akin! Ayokong ma-K.ulong!” pagmamakaawa ni Lorenzo, napaluhod sa malamig na sahig ng ospital.
Tiningnan sila ni Gabriel nang walang kahit anong bakas ng awa.
“Ang tunay na pamilya ay hindi L.alason sa sarili nilang kadugo para lang sa pera. Inakala niyo na mapapatay niyo ako at maitatapon niyo ang asawa ko sa kalsada. Ngayon, pagbayaran niyo ang kasakiman niyo sa likod ng rehas.”
Kinakaladkad ng mga pulis ang mag-ina palabas ng ospital habang patuloy silang nagsisigawan at umiiyak. Pinanood sila ng lahat ng mga nurse at doktor nang may matinding pandidiri.
Nang mawala na sila sa paningin namin, niyakap ko nang mahigpit si Gabriel at umiyak ako sa kanyang dibdib. Humingi siya ng tawad dahil kinailangan niyang itago sa akin ang plano ng ilang araw para maging makatotohanan ang lahat at hindi ako mapahamak.
Nang tuluyang gumaling si Gabriel, itinuloy niya ang pag-alis sa lahat ng karapatan ng kanyang ina at kapatid sa kumpanya. Nabubulok na ngayon sina Doña Beatrice at Lorenzo sa loob ng selda, walang pera, walang yaman, at pinagsisisihan ang araw na sinubukan nilang sirain ang buhay ng taong nagpapakain sa kanila.
MORAL NG KWENTO: Ang kasakiman sa pera at yaman ay maaaring bumulag kahit sa sariling pamilya. Ngunit huwag mong aakalain na ang kasamaan ay laging mananalo. Ang katotohanan ay palaging lilitaw sa mga paraang hindi mo inaasahan. Kapag nagplano kang manira ng buhay ng ibang tao, asahan mong ang sariling patibong mo ang siya mismong wawasak at sasakal sa iyo.
