Inagaw Ng Aking Asawa Ang Operating Room Ng Aming Maysakit Na Anak Para Sa Kanyang K.abit… Ngunit Hindi Niya Alam Na Sa Umaga Ring Iyon Ay Nilagdaan Niya Ang Kanyang Sariling Katapusan
Ako si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang. Dalawang taon na ang nakalipas nang ma-diagnose ang aming pitong taong gulang na anak na si Maya ng isang malubhang sakit sa puso. Bilang isang ina, ibinigay ko ang lahat ng aking oras at atensyon para alagaan siya.
Ang aking asawa na si Roman ay ang Chief Medical Director ng isa sa pinakamalaking pribadong ospital sa bansa. Inakala ko na bilang isang ama at isang doktor, gagawin niya ang lahat para sa aming anak. Ngunit nitong mga nakaraang buwan, naging malamig siya at laging sinasabing abala siya sa trabaho.
Pinili kong unawain siya, hanggang sa dumating ang araw na hindi ko kailanman makakalimutan.
ANG INAGAW NA OPERATING ROOM
Araw ng operasyon ni Maya. Ito ang pinakamahalagang araw para sa amin dahil ang operasyong ito ang tanging magliligtas sa kanyang buhay. Nakahanda na ang pinakamagaling na pediatric surgeon at ang nag-iisang VIP Operating Room na may kumpletong makabagong kagamitan para sa kaso ng aking anak.
Ngunit habang naghihintay ako sa labas, laking gulat ko nang makita kong inilalabas ng mga nurse ang higaan ni Maya pabalik sa ICU. Umiiyak ang aking anak dahil sa takot at pagkalito.
“Nurse! Anong nangyayari?! Bakit niyo siya inilalabas? Naka-schedule na siya para sa bypass ngayon!” natataranta kong tanong.
Yumuko ang head nurse, halatang takot at kinakabahan.
“S-Sorry po, Ma’am Clara. May biglaang utos po kasi si Dr. Roman. I-hold daw po muna ang operasyon ni Maya dahil gagamitin ang VIP Operating Room para sa isang napaka-urgent na pasyente niya,” nauutal na paliwanag ng nurse.
Napakunot ang noo ko. Urgent? Ano pa ba ang mas urgent sa sarili niyang anak na naghihingalo?
ANG MALAGIM NA KATOTOHANAN
Sa halip na magwala sa pasilyo, mabilis akong naglakad patungo sa VIP Operating Room. Pagsilip ko sa maliit na bintana ng pinto, nakita ko si Roman na nakasuot ng scrub suit. May hinahawakan siyang kamay ng isang babaeng nakahiga sa operating table.
Ang babae ay si Valerie, isang sikat na modelo at socialite na kilala sa aming siyudad. Pumasok ako nang tahimik sa viewing deck sa itaas kung saan naririnig ang usapan nila sa loob sa pamamagitan ng intercom.
“Babe, salamat talaga ha. Kung hindi ko ipapaayos agad itong ilong ko at ang mga implants ko, masisira ang career ko sa fashion show bukas,” malambing na sabi ni Valerie habang hinahaplos ang pisngi ng aking asawa.
“Anything for you, Valerie. Ikaw pa ba? Wag kang mag-alala, inutusan ko na ang mga nurse na ibalik sa ICU ang asawa ko at ang bata. Hindi naman siguro P.apatayin ng sakit niya ‘yung bata kung maghihintay siya ng ilang oras. Mas importante ang career mo at ang kaligayahan natin,” nakangising sagot ni Roman, bago hinalikan sa labi ang babae.
Parang may malamig na patalim na bumaon sa aking dibdib. Ang aking anak… ang kaisa-isa naming anak na naghihingalo, ay pinaatras niya mula sa life-saving surgery para lang sa isang walang kwentang retoke ng kanyang K.abit?!
Gusto kong bumaba, basagin ang salamin, at S.ampalin silang dalawa hanggang sa mamanhid ang aking mga kamay. Ngunit hindi ko ginawa. Huminga ako nang malalim. Pinunasan ko ang aking mga luha.
Inakala mo ba Roman na hawak mo ang buhay ng anak ko? Inakala mo ba na kaya mong maghari-harian sa ospital na ito nang walang kapalit? Ngayong araw, ipapakita ko sa iyo kung sino ang tunay na may hawak ng iyong kapalaran.
Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking head legal counsel.
ANG SIKRETO NG BOARD OF DIRECTORS
Hindi alam ni Roman ang isang malaking sikreto. Ang ospital na ipinagmamalaki niya ay pag-aari ng isang bilyonaryong kumpanya na matagal nang pinamamahalaan ng aking yumaong ama. Bago P.umanaw si Papa, iniwan niya sa akin ang 80% ng shares ng buong ospital.
Nanahimik ako at nagpanggap na isang simpleng maybahay dahil gusto kong subukan ang katapatan ni Roman. Ipinaupo ko siya bilang Chief Medical Director gamit ang aking lihim na impluwensya sa Board of Directors.
Ngunit kaninang umaga, dahil sa mga hinala ko sa kanyang pagiging T.aksil at pagwaldas ng pondo ng ospital, opisyal na ipinasa sa akin ng Board ang buong Executive Power. Hindi lang ito nabasa ni Roman dahil masyado siyang abala sa paglalandi kay Valerie.
ANG PAGBAGSAK NG T.AKSIL
Limang minuto ang lumipas, bumukas nang malakas ang pinto ng VIP Operating Room. Pumasok ako, kasunod ang apat na security guards ng ospital at ang dalawang pulis.
Nanlaki ang mga mata ni Roman nang makita ako.
“Clara?! Anong ginagawa mo rito?! Bawal ka rito! At bakit may mga pulis?! Lumabas kayo, may inoperahan ako!” galit na galit na sigaw ng aking asawa.
Si Valerie ay nagulat at pilit na nagtatago sa ilalim ng kumot.
Hindi ko siya sinagot. Lumapit ang Chief of Security at hinawakan si Roman sa braso.
“Bitiwan niyo ako! Ako ang Director ng ospital na ito! Sisante kayong lahat!” pagwawala ni Roman.
Lumapit ako sa kanya at tiningnan siya nang may nakakamatay na lamig.
“Hindi na ikaw ang Director, Roman. Kaninang alas-otso ng umaga, tinanggal na kita sa posisyon mo at binawi na ng Medical Board ang lisensya mo,” kalmado kong pabatid.
Nalaglag ang panga ni Roman.
“A-Anong pinagsasabi mo?! B.aliw ka na ba, Clara?! Wala kang kapangyarihan para gawin ‘yon!” natataranta niyang sigaw.
Inilabas ko ang isang opisyal na dokumento at iwinagayway ito sa kanyang harapan.
“Ako ang nag-iisang may-ari ng ospital na ito, Roman. Ako ang naglagay sa iyo sa posisyong ipinagmamalaki mo. At dahil pinili mong unahin ang retoke ng K.abit mo kaysa sa buhay ng sarili nating anak, tinatapos ko na ang career mo.”
Binalingan ko ang mga pulis.
“Officer, kasuhan niyo ang lalaking ito ng Medical Negligence, Child Endangerment, at Embezzlement dahil sa paggamit niya ng pondo ng ospital para sa mga luho ng babaeng ‘yan.”
“C-Clara… asawa ko… p-pakinggan mo ako! H-Hindi ko sinasadya! Nagkamali lang ako!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Roman habang pinoposasan siya ng mga pulis.
Nalugmok siya sa sahig, nawala ang lahat ng kanyang kayabangan.
Binalingan ko ang K.abit niyang nanginginig sa takot.
“At ikaw, Valerie. Kunin mo ang mga gamit mo at lumayas ka sa ospital ko ngayon din bago ko ipakaladkad sa mga gwardya ‘yang mga pekeng implants mo palabas ng kalsada.”
Wala nang nagawa si Roman kundi umiyak at magmakaawa habang kinakaladkad siya palabas ng ospital na nakasuot pa ng scrub suit, pinagtitinginan at pinandidirihan ng lahat ng mga doktor at staff na dati niyang inaapi.
Agad kong ipinatawag ang totoong surgeon at ibinalik si Maya sa VIP Operating Room. Naging matagumpay ang operasyon ng aking anak at unti-unti siyang gumaling.
Samantala, nabubulok si Roman sa loob ng K.ulong, walang lisensya, walang yaman, at inabandona ng kanyang K.abit na naghanap na ng panibagong mayamang lalaki. Nakuha ko ang aking buong kalayaan at ang pinakamatamis na H.iganti para sa aking anak.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong abusuhin ang kapangyarihang ipinagkatiwala sa iyo, lalo na kung ang isinasakripisyo mo ay ang kapakanan ng sarili mong pamilya. Ang pagiging sakim at pagtataksil para sa panandaliang kaligayahan ay laging may kapalit na malupit na karma. Ang taong tahimik na umiibig at nagtitiis ay may kakayahang bumura sa lahat ng ilusyon mong ipinagmamalaki, sa oras na iparamdam mo sa kanila na wala silang halaga.
