Umiyak Nang Hagulgol Ang Nobya Sa Gabi Ng Kanilang Kasal At Nang Pumasok Ang Biyenan Ay Nakita Siyang Nanginginig Sa Sahig Habang Ang Walang Awa Nitong Asawa Ay Bumubulong Ng “Kailangan Niyang Magbayad”… Ngunit Hindi Nila Alam Ang Lihim Na Inihanda Ng Nobya
Ako si Elena, dalawampu’t walong taong gulang, at ang nag-iisang tagapagmana ng isang malaking real estate company matapos pumanaw ang aking mga magulang. Nang makilala ko si Rafael, inakala kong siya na ang sagot sa aking mga panalangin. Mabait, maalaga, at napakagalang. Higit sa lahat, nakita ko kung paano niya mahalin ang kanyang inang si Doña Rosa, isang ginang na itinuring na rin akong parang tunay na anak.
Matapos ang isang taong relasyon, nagpakasal kami sa isang napakagarbong seremonya. Lahat ay masaya. Inakala ko na ang gabing iyon ang magiging simula ng aming happily ever after.
Ngunit nang magsara ang pinto ng aming honeymoon suite, ang anghel na pinakasalan ko ay biglang naging isang demonyo.
ANG GABI NG KASAL
Kakalapag ko pa lamang ng aking bag nang biglang hablutin ni Rafael ang aking braso nang napakahigpit. Ibinato niya sa aking harapan ang isang makapal na folder.
“Pirmahan mo ‘yan. Ngayon din,” malamig at madiin na utos ni Rafael.
Tiningnan ko ang mga papel. Ito ay isang Deed of Absolute Assignment, kung saan ililipat ko ang 80% ng aking kumpanya at lahat ng aking personal na bank accounts sa kanyang pangalan.
“R-Rafael? Ano ‘to? Bakit mo ‘to pinapapirmahan sa akin?” nanginginig kong tanong.
Sa halip na sumagot, itinulak niya ako nang malakas dahilan para mapasalampak ako sa malamig na sahig. Napahagulgol ako sa gulat at takot. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatingin sa lalaking kakasumpa lang sa harap ng altar na mamahalin ako habambuhay.
Dahil sa lakas ng aking iyak at kalabog ng aking pagbagsak, biglang bumukas ang pinto ng suite. Pumasok si Doña Rosa na naka-check in lamang sa kabilang kwarto.
Nanlaki ang mga mata ng matanda nang makita akong nakadapa sa sahig, umiiyak at nanginginig, habang si Rafael ay nakatayo sa aking harapan, namumutla ngunit walang kahit anong bakas ng awa sa kanyang mukha.
“Rafael! Diyos ko, anong ginagawa mo sa asawa mo?!” natatarantang sigaw ni Doña Rosa habang patakbong lumapit sa akin upang alalayan ako.
Tiningnan lamang ni Rafael ang kanyang ina nang malamig.
“Wag kang makialam dito, Ma. Kailangan niyang magbayad,” walang emosyong bulong ng aking asawa.
“Magbayad? Para saan?! B.aliw ka na ba? Kakakasal niyo lang!” galit na bulyaw ni Doña Rosa, akmang hahampasin ang kanyang anak.
Ngunit hinawakan ni Rafael ang kamay ng kanyang ina at marahas itong iwinaksi.
“Kailangan niyang magbayad ng mga utang ko, Ma! Baon ako sa utang sa isang sindikato sa casino. Dalawang daang milyon! Kung hindi ko ibibigay sa kanila ang kumpanya ng babaeng ‘yan bukas, ako ang P.apatayin nila! Kaya ko lang naman siya pinakasalan dahil sa pera niya at para maging collateral siya. At kapag nakuha ko na ang gusto ko, pwede na siyang mamatay sa ‘aksidente’,” galit na pag-amin ni Rafael.
Napasinghap si Doña Rosa. Tumulo ang mga luha sa kanyang mga mata dahil hindi niya lubos akalain na ang sarili niyang anak ay isang halimaw at T.aksil. Akma sana siyang luluhod upang magmakaawa para sa akin, ngunit may isang bagay na pumigil sa kanya.
ANG PAG-IKOT NG SITWASYON
Unti-unting nawala ang paghikbi ko. Pinunasan ko ang aking mga luha, tumayo ako nang tuwid, at ipinagpag ang aking damit. Nawala ang takot sa aking mga mata at napalitan ito ng isang malamig at matalim na tingin.
Nagulat si Rafael sa biglaang pagbabago ng aking ekspresyon.
“Tapos na ba ang monologue mo, Rafael?” kalmado kong tanong.
“A-Anong nangyayari sa’yo? Pirmahan mo na ‘yan kung ayaw mong masaktan!” banta niya habang humahakbang palapit sa akin.
Ngumisi ako. Kinuha ko ang folder na ibinato niya at pinunit ang mga dokumento sa harap mismo ng kanyang mukha.
“Inakala mo ba talaga na tatanga-tanga ako? Isang buwan bago ang kasal, napansin ko na ang mga kahina-hinalang galaw mo. Nagbayad ako ng private investigator. Nalaman ko ang lahat tungkol sa mga utang mo, sa sindikato, at sa K.abit mong naghihintay sa’yo sa labas ng bansa. Alam ko ang plano mong P.atayin ako pagkatapos ng kasal.”
Namutla si Rafael. Nagsimulang manginig ang kanyang mga labi.
“K-Kung alam mo pala… bakit ka pa nagpakasal sa akin?!” nauutal niyang sigaw.
“Dahil kung kinansela ko lang ang kasal, tatakbo ka at magtatago. Gusto kong mahuli ka sa akto at masigurong pagbabayaran mo ang panloloko mo,” matapang kong sagot.
Naglakad ako patungo sa TV cabinet at itinuro ang isang maliit na blinking red light sa gilid ng vase.
“Hidden camera, Rafael. Naka-livestream ang lahat ng sinabi mo kanina—ang pananakot mo, ang pag-amin mo sa panloloko, at ang plano mong pagtatangka sa buhay ko. At alam mo ba kung kanino naka-konekta ang livestream na ‘yan?”
Bago pa man makasagot si Rafael, may narinig kaming malalakas na yabag mula sa pasilyo. Bumukas nang marahas ang pinto at pumasok ang mga pulis, kasama ang aking mga abogado.
“Naka-konekta ‘yan sa mga awtoridad. At may kopya rin ang mga sindikatong pinagkakautangan mo, para malaman nilang wala ka nang maibabayad sa kanila,” nakangiti kong dugtong.
Nalugmok si Rafael sa sahig. Nawala ang lahat ng kayabangan niya.
“Elena, parang awa mo na! Wag mong gawin sa akin ‘to! Ma, tulungan mo ako!” pagmamakaawa niya, pilit na inaabot ang laylayan ng aking damit.
Ngunit bago ko pa siya tabigin, lumapit si Doña Rosa. Tiningnan niya ang kanyang anak nang may matinding pandidiri at pighati, bago ito umamba at binigyan ng isang napakalakas na S.ampal na umalingawngaw sa buong kwarto.
“Wala akong anak na mamatay-tao at manloloko. Deserve mo ang mabulok sa K.ulong!” umiiyak ngunit matapang na sabi ng matanda.
Dinala ng mga pulis si Rafael. Dahil sa matitibay na ebidensya at pag-amin na nakuha sa video, nahatulan siya ng matagal na pagkakakulong. Nalaman ko rin na kahit sa loob ng selda ay hindi siya tinatantanan ng mga galamay ng sindikato dahil sa kanyang mga atraso.
Samantala, inasikaso ko agad ang annulment. Pinatira ko si Doña Rosa sa aking mansyon dahil alam kong wala siyang kinalaman sa kasamaan ng kanyang anak. Namuhay kaming payapa, habang ang lalaking nagtangkang sirain ang buhay ko ay nagdudusa sa impyernong siya mismo ang gumawa.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong aabusuhin ang tiwala at pagmamahal ng isang tao para sa iyong pansariling kasakiman. Ang taong nagpapanggap na anghel para manlinlang ay palaging ibabagsak ng sarili niyang mga kasinungalingan. Maging maingat, at tandaan na ang tunay na lakas ay hindi nakikita sa pananakot, kundi sa talino at paghahanda ng isang taong pinili ang hustisya kaysa sa maging biktima.
