Umuwi Ako Galing Sa L.ibing Ng Aking Asawa At Naabutan Ang Aking Biyenan At Walong Kamag Anak Na Pinapalayas Ako Sa Bahay Ngunit Natawa Ako Dahil Hindi Nila Alam Kung Sino Talaga Ang Asawa Ko At Kung Ano Ang Pinirmahan Niya Bago Siya P.umanaw
Ako si Elena, dalawampu’t siyam na taong gulang. Nakasuot ako ng itim na bestida, basang-basa ng ambon, at pugto ang mga mata. Kakatapos lamang ng l.ibing ng aking asawang si Simón. P.umanaw siya dahil sa isang malubhang sakit sa puso na matagal niyang inilihim sa kanyang pamilya.
Para sa pamilya ni Simón, siya ay isa lamang simpleng empleyado sa isang malaking kumpanya. Palagi siyang tahimik, mapagbigay, at madalas na inuuto ng kanyang ina na si Donya Carmela at ng kanyang mga kapatid. Ako naman ay palagi nilang minamaliit at tinatawag na “pabigat” dahil pinili kong maging isang maybahay upang alagaan si Simón sa kanyang mga huling araw.
Habang nagluluksa ako, umuwi ako sa aming malaking bahay upang magpahinga. Inaasahan kong sasalubungin ako ng katahimikan at mga alaala ng aking asawa.
Ngunit pagbukas ko ng pinto, isang nakakagigil na eksena ang yumanig sa aking pagkatao.
ANG WALANG-AWANG PAGSAKOP SA AKING TAHANAN
Ang aming sala ay punong-puno ng tao at malalaking maleta. Nandoon ang aking biyenan na si Donya Carmela, kasama ang walo sa mga kamag-anak ni Simón—mga kapatid, tiyahin, at mga pinsan na bihira naman naming makita noong buhay pa siya.
Abala sila sa paglalabas ng mga personal kong gamit, mga damit, at mga litrato namin ni Simón, at walang-awang isinisilid ang mga ito sa malalaking itim na garbage bags.
Nanlaki ang mga mata ko.
“Ano pong ginagawa ninyo rito?! Bakit niyo itinatapon ang mga gamit ko?!” nanginginig na sigaw ko, pilit na inaagaw ang isang picture frame mula sa kapatid ni Simón na si Marco.
Huminto silang lahat. Tiningnan ako ni Donya Carmela mula ulo hanggang paa. Wala man lang bakas ng kalungkutan sa kanyang mukha para sa anak na kakatapos lang i-l.ibing. Sa halip, isang mataray at mapagmataas na ngisi ang sumilay sa kanyang mga labi.
“Aba, nandito na pala ang byuda,” malamig na bungad ng aking biyenan. “Mabuti at dumating ka na. Hindi na kami magpapaligoy-ligoy pa, Elena. Ang bahay na ito ay sa pamilya na namin ngayon. Wala na si Simón, kaya wala ka na ring karapatan dito. Mag-impake ka na ng mga basahan mo at lumayas ka na.”
“Tita Carmela, dapat kunin din natin ‘yung kotse sa garahe. Sayang ‘yon,” sabat ng isang pinsan ni Simón habang kumakain ng mansanas mula sa kusina ko.
“Opo, Ma! Ako na ang titira sa master’s bedroom,” nakangising dagdag ni Marco.
Sumikip ang dibdib ko. Kakatapos ko lang ihatid ang asawa ko sa kanyang huling hantungan, at ngayon, ang mga mismong kadugo niya ay nagkakagulo na parang mga buwitre para paghatian ang aming bahay!
“Mga hayop kayo,” umiiyak kong bulong. “Kakamatay lang ni Simón! Paano niyo nagagawa ito?!”
Tumawa nang mapakla si Donya Carmela at humalukipkip.
“Huwag mo kaming daanin sa iyak mo, Elena! Wala na kaming mapapala sa asawa mong patay-gutom at sunud-sunuran! Ang tanging naiwan lang niya ay itong bahay na ito, at kukunin namin ito bilang bayad sa lahat ng pinakain namin sa kanya noong bata pa siya! Kaya lumayas ka na bago ko pa ipatawag ang mga gwardiya!”
ANG HALAKHAK SA GITNA NG PAGLULUKSA
Tinitigan ko silang siyam. Tinitigan ko ang mga mukha nilang puno ng kasakiman. Inaasahan nilang luluhod ako at magmamakaawang manatili. Inaasahan nilang guguho ang buong mundo ko sa kawalan ng pag-asa.
Ngunit sa halip na umiyak muli, dahan-dahan akong tumayo nang tuwid. Pinunasan ko ang mga luha ko. At isang mahina, ngunit nakakapangilabot na tawa ang lumabas mula sa aking mga labi.
Tumawa ako. Isang halakhak na umalingawngaw sa buong sala, na naging dahilan upang mangunot ang noo nilang lahat.
“B-B.aliw ka na ba?! Anong tinatawa-tawa mo diyan?!” inis na bulyaw ni Marco.
Huminto ako sa pagtawa. Tiningnan ko sila nang napakalamig.
“Natawa lang ako,” kalmado kong sagot, “Dahil ang tatapang ninyong angkinin ang bahay na ito, sa pag-aakalang walang iniwan si Simón sa inyo. Pero ang totoo… hindi niyo talaga kilala kung sino si Simón. At hindi niyo alam kung ano ang pinirmahan niya bago siya p.umanaw.”
Natahimik sila. Nagkatinginan si Donya Carmela at Marco.
“Anong ibig mong sabihin? Isa lang siyang hamak na supervisor! Wala siyang ibang yaman kundi ang bahay na ‘to!” sigaw ni Donya Carmela.
Sakto sa pagkasabi niya noon, tumunog ang doorbell. Bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang lalaking naka-suit. Ang isa ay may bitbit na makapal na briefcase. Siya si Attorney Vargas, ang isa sa pinakasikat na corporate lawyer sa buong Asya.
“Good afternoon, Madam Elena. Nakikiramay po,” pormal na bati ni Atty. Vargas, sabay yuko sa akin nang may matinding paggalang.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Carmela. Pamilyar siya sa mukha ng abogadong ito na madalas lumabas sa mga business news.
“A-Atty. Vargas?! Anong ginagawa ninyo rito sa bahay ng anak ko?!” natatarantang tanong ng biyenan ko.
ANG PAGBUNYAG SA TUNAY NA PAGKATAO NI SIMÓN
Binuksan ni Atty. Vargas ang kanyang briefcase at naglabas ng mga selyadong dokumento.
“Nandito po ako para basahin ang huling testamento ng inyong yumaong anak,” seryosong sagot ng abogado. “Ngunit bago ang lahat, kailangan ninyong malaman ang katotohanan. Si Simón ay hindi isang simpleng supervisor. Siya ang lihim na Founder at Majority Shareholder ng Aether Global Consortium, isang kumpanyang nagkakahalaga ng dalawampung bilyong piso.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa ang siyam na magkakamag-anak. Nalaglag ang panga ni Marco. Napahawak si Donya Carmela sa sofa, nanginginig ang mga tuhod, halos hindi makahinga.
“B-Bilyonaryo?! Ang anak ko ay isang bilyonaryo?!” tili ni Donya Carmela, at biglang nagbago ang kanyang mukha—naging punong-puno ng pag-asa at kasakiman. “A-Akin ang pera! Ako ang ina niya! Akin ang kumpanya!”
Ngumiti ako at lumapit kay Donya Carmela.
“Masyado kayong mabilis magdiwang, Donya Carmela. Attorney, pakibasa ang dokumentong pinirmahan ng asawa ko isang araw bago siya m.amatay.”
Itinaas ng abogado ang isang papel na may mga gintong selyo at pirma.
“Ayon sa Deed of Absolute Donation at Last Will and Testament na legal na pinirmahan ni Mr. Simón, inililipat niya ang isandaang porsyento (100%) ng kanyang yaman, kabilang ang bahay na ito, ang mga sasakyan, at ang buong kumpanya… sa kanyang kaisa-isang asawa, si Madam Elena.”
“HINDI! IMPOSIBLE ‘YAN! PEKE ‘YAN!” nagwawalang hiyaw ni Marco, susugurin sana ang abogado ngunit mabilis siyang hinarang ng dalawang security guard na pumasok mula sa labas.
“At may karugtong pa,” malamig na patuloy ni Atty. Vargas. “Dahil matagal nang alam ni Mr. Simón na gagamitin lamang ninyo siya para sa pera, iniwan niya sa inyo ang kanyang mga ‘personal’ na utang sa ilalim ng inyong apelyido. Mga utang mula sa mga binili ninyong luho na ginamit niyo ang pangalan niya bilang guarantor. Nagkakahalaga ito ng limampung milyong piso. At dahil sa inyo nakapangalan ang garantiya, kayo ang sisingilin ng mga bangko simula bukas.”
ANG HUSTISYA PARA SA ISANG BYUDANG REYNA
Natahimik ang buong sala. Nakakabingi ang katahimikan. Napasalampak sa sahig si Donya Carmela. Namutla siya na parang isang bangkay. Si Marco ay umiiyak na sa takot habang ang walong kamag-anak ay nag-uumpisang magsisihan.
“L-Limampung milyon?! Saan kami kukuha ng ganoong kalaking halaga?! Maku-K.ulong kami!” hagulgol ng tiyahin ni Simón.
Gumapang si Donya Carmela papalapit sa akin. Ang babaeng nagpalayas sa akin kanina ay ngayon ay umiiyak at nakakapit sa aking basang sapatos.
“Elena! Anak! Patawarin mo kami! Nabulag lang kami ng lungkot at galit! Pamilya tayo! Parang awa mo na, bayaran mo ang mga utang namin! Sayo na ang bahay na ito, ibalato mo na lang sa amin ang kahit isang bilyon!” pagmamakaawa ng matapobreng biyenan.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang mukha ko ay walang kahit anong awa.
“Kanina, tinawag niyo akong pabigat at pinalayas niyo ako sa araw mismo ng l.ibing ng asawa ko,” malamig kong sagot. “Sabi niyo, ang bahay na ito ay sa inyo na. Pero tulad ng sabi ko, hindi niyo kilala kung sino talaga si Simón. Pinrotektahan niya ako mula sa mga buwitreng katulad ninyo hanggang sa huling hininga niya.”
Binalingan ko ang aking abogado at ang mga guwardiya.
“Attorney. Guards. Ilabas ninyo ang mga basurang ito sa pamamahay ko. Ayokong makakita ng kahit anong bakas nila rito. Kung manlalaban sila, tumawag kayo ng mga P.ulis para ipa-K.ulong sila sa kasong Trespassing at Robbery.”
“HINDI! ELENA! MAAWA KA SA AMIN! WALA KAMING MATITIRHAN!” nagwawalang sigaw ni Donya Carmela habang walang-awa siyang kinakaladkad palabas ng mga guwardiya kasama ang walo niyang kamag-anak.
Isinara ko ang pinto ng aking malaking mansyon. Ang ingay ng kanilang pag-iyak sa labas ng gate ay unti-unting nilamon ng ulan. Naiwan akong mag-isa, nakatingin sa litrato ni Simón sa itaas ng aming fireplace.
Pinunasan ko ang huling luha sa aking mga mata at ngumiti nang mapait ngunit puno ng pasasalamat. Kahit wala na siya, ipinaramdam niya sa akin na ako ang kaisa-isang reyna ng kanyang buhay, at hindi niya kailanman hinayaang may umapak sa akin.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong ituring na basura at pabigat ang isang taong nag-alay ng pagmamahal at pag-aalaga, lalo na sa oras ng pangungulila. Ang kasakiman sa yaman ng isang namatay ay laging may katapat na mabilis at malupit na karma. Madalas, ang taong pilit mong pinapalayas sa kawalan ng kaalaman ay siya mismong nagmamay-ari ng kapangyarihang dumurog sa iyong buong kinabukasan.
