Ninakaw Ng Biyenan Ko Ang Aking Sasakyan At Inabandona Ako Sa Highway Habang Ako Ay Nanganganak Ngunit Sa Huli Ay Lumuhod Siya Upang Magmakaawa At Humingi Ng Tawad
Ako si Liana, dalawampu’t walong taong gulang. Inakala ko na ang pagpapakasal kay Troy ay ang simula ng aking masayang pamilya. Itinago ko sa kanya at sa kanyang pamilya ang aking tunay na estado sa buhay. Hindi nila alam na ako ang nag-iisang tagapagmana at lihim na CEO ng Crestview Medical Consortium, ang pinakamalaking network ng mga pribadong ospital sa bansa. Nagpanggap akong isang simpleng office clerk dahil gusto kong maranasan ang tunay na pag-ibig na walang halong interes sa pera.
Bumili ako ng isang mamahaling SUV gamit ang sarili kong ipon, ngunit pinalabas kong hulugan ito. Tuwang-tuwa si Troy at ang kanyang ina na si Donya Carmen. Ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unting lumabas ang kanilang tunay na kulay. Naging matapobre si Donya Carmen at palaging pinaparamdam na isa akong pabigat.
Nang mabuntis ako, inaasahan kong lalambot ang puso nila. Ngunit ang araw ng aking panganganak ay naging araw ng pinakamalupit na kataksilan.
ANG GABI NG KAWALANG-AWA
Kabuwanan ko na noon. Hatinggabi, biglang sumakit nang matindi ang aking tiyan at pumutok ang aking panubigan. Wala si Troy sa bahay; nasa isang “business trip” daw siya. Wala akong ibang makapitan kundi ang aking biyenan na si Donya Carmen.
“Ma! Parang awa niyo na po, tulungan niyo ako! Manganganak na po yata ako!” nanginginig at umiiyak kong sigaw habang nakakapit sa hamba ng pinto ng kanyang kwarto.
Bumangon si Donya Carmen, halatang inis na inis. Tiningnan niya ang basang sahig at umirap.
“Ano ba naman ‘yan, Liana! Ang dumi-dumi mo! Basa na ang sahig! Halika na nga, baka kung ano pang mangyari sa’yo dito sa bahay, ako pa ang masisi!” mataray niyang bulyaw.
Kinuha niya ang susi ng aking SUV. Inalalayan niya ako pababa nang padabog, at isinakay sa likurang bahagi ng sasakyan.
Habang binabagtas namin ang madilim at halos walang sasakyang highway, nakaramdam ako ng matinding kirot. Napasigaw ako sa sakit.
“Ma, pakibilisan po… hindi ko na kaya,” humahagulgol kong pakiusap, sapo ang aking malaking tiyan.
Ngunit sa halip na bilisan, biglang itinabi ni Donya Carmen ang sasakyan sa isang madilim na bahagi ng highway. Pinatay niya ang makina at lumingon sa akin. Ang kanyang mga mata ay walang kahit anong awa.
“Bumaba ka na,” malamig at matigas niyang utos.
Nanlaki ang mga mata ko.
“P-Po?! Ma, anong ibig ninyong sabihin?! Nasa gitna tayo ng highway! Manganganak na po ako!”
Tumawa nang mapakla ang aking biyenan.
“Wala akong pakialam! Binabasa mo ang upuan ng sasakyan ng anak ko! Atsaka, kailangan kong sunduin si Troy at ang bago niyang nobya sa airport! Matagal ka na niyang gustong hiwalayan dahil p.atay-gutom ka! Kaya bumaba ka na bago pa kita kaladkarin palabas!”
“Ma, sasakyan ko ‘to! Pera ko ang pinambili dito! At apo niyo ang dinadala ko!” umiiyak kong sigaw, hindi makapaniwala sa demonyong kaharap ko.
“Akin na ‘to dahil asawa ka ng anak ko!”
Bumaba si Donya Carmen, binuksan ang pinto sa likuran, at walang-awang hinila ako palabas. Bumagsak ako sa malamig at basang semento ng highway.
“Mabulok ka diyan, pabigat!” huling sigaw niya bago niya isinara ang pinto at mabilis na pinaandar ang aking sasakyan palayo.
Naiwan akong mag-isa sa gitna ng madilim na gabi, humahagulgol sa sakit ng tiyan at sa sakit ng pagtataksil ng pamilyang pinagkatiwalaan ko.
ANG PAGSAGIP NG TUNAY NA PAMILYA
Akala ko ay iyon na ang katapusan namin ng anak ko. Namimilipit ako sa sakit, pilit na gumagapang sa gilid ng kalsada upang hindi masagasaan.
Ngunit limang minuto ang lumipas, may nakakabinging ugong ng mga sirena at convoy ng mga itim na SUV ang huminto sa mismong tapat ko. Mabilis na bumaba ang limang matitikas na security guards na naka-itim na suit, at mula sa gitnang sasakyan, lumabas ang aking personal na abogado at ang aking private medical team na matagal na palang palihim na sumusunod sa akin.
“Madam Liana! Diyos ko, anong nangyari?!” nagpapanik na sigaw ng aking Head of Security na si Marcus habang inaalalayan akong makasakay sa isang nakahandang VIP ambulance.
“S-Si Carmen… ninakaw ang sasakyan… inabandona ako…” umiiyak kong bulong bago tuluyang nagdilim ang aking paningin.
Dinala ako sa pinakamalaki at pinaka-eksklusibong ospital na pagmamay-ari mismo ng aking kumpanya. Doon, ligtas kong naipanganak ang isang malusog na sanggol na lalaki.
Habang nagpapahinga ako kinabukasan, hawak ang aking anak, nalaman ko ang buong katotohanan mula sa aking mga imbestigador. Si Troy ay hindi nasa business trip; kasama niya ang kanyang K.abit na si Stella, isang babaeng nagpapanggap na mayaman. Plinano nilang nakawin ang aking sasakyan at itaboy ako para makapagsimula sila ng bagong buhay.
Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang Liana na nagpaparaya at sunud-sunuran ay namatay na sa madilim na highway na iyon. Oras na para maningil.
ANG PASABOG SA MANSYON
Isang linggo ang lumipas. Sa mansyon ng mga Suarez, nag-organisa si Troy at Donya Carmen ng isang malaking party para i-welcome si Stella. Ipinagmamalaki pa ni Donya Carmen ang “bagong” SUV niya sa mga bisita. Inakala nilang namatay na ako sa kalsada.
Nang magsimula ang party, masayang nag-toast sina Troy at Stella.
“Para sa bago nating buhay!” nakangising sigaw ni Troy.
BANG!
Bumukas nang malakas ang main door ng mansyon. Tumigil ang musika. Natahimik ang lahat ng mga bisita.
Pumasok ang sampung armadong bodyguards, kasunod ang mga P.ulis. At sa pinakagitna, naglakad ako papasok. Nakasuot ako ng isang pormal na designer suit, walang bakas ng panghihina, at nagpapakita ng purong awtoridad.
Nalaglag ang baso ng alak ni Donya Carmen. Nanlaki ang mga mata ni Troy. Namutla sila na parang nakakita ng multo.
“L-Liana?! P-Paanong… buhay ka?!” nanginginig na tili ni Donya Carmen.
“Bakit, Ma? Inaasahan niyo bang nabulok na ako at ang anak ko sa highway na pinag-iwanan niyo sa akin?” malamig kong tanong, umaalingawngaw ang boses ko sa tahimik na sala.
Nataranta si Troy. Pilit siyang ngumiti at lumapit.
“L-Liana! Mahal! Buhay ka! S-Salamat sa Diyos! Hinanap kita! Pamilya tayo!”
PAK!
Isang napakalakas na S.ampal ang pinakawalan ko sa mukha ni Troy. Napatumba siya sa sahig.
“Huwag mo akong tatawaging mahal, T.aksil!” bulyaw ko. “Hinanap? Nakikipag-party ka sa K.abit mo habang inabandona ng nanay mo ang asawa mong nag-aagaw-buhay!”
Hinarap ko si Donya Carmen na ngayon ay nanginginig na ang mga tuhod.
“Guards. I-secure ninyo ang SUV ko sa labas,” utos ko. Binalingan ko ang P.ulis. “Officer, iyan ang babaeng nagnakaw ng sasakyan ko at nagtangkang pumatay sa amin ng anak ko.”
“Carmen Suarez, inaresto ka namin sa salang Carnapping at Frustrated M.urder,” matigas na anunsyo ng kapitan ng pulisya bago pinosasan ang matanda.
“HINDI! TROY! TULUNGAN MO AKO!” nagwawalang sigaw ni Donya Carmen, nagpupumiglas. Napaluhod siya sa sahig at gumapang palapit sa akin, umiiyak nang humahagulgol. “Liana! Anak! Parang awa mo na! Patawarin mo ako! Nagkamali lang ako! Ibalik mo na ang sasakyan, huwag mo lang akong ipa-K.ulong!”
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa nang walang kahit anong awa.
“Nagmakaawa ako sa’yo sa gitna ng dilim at ulan, Carmen. Nakalimutan mo na ba? Ngayon, maranasan mo ang impiyernong ginawa mo.”
Hinarap ko si Troy at ang kanyang K.abit na si Stella.
“At ikaw, Troy. Ang kumpanyang pinapasukan mo ay pag-aari ng Crestview Consortium. Ako ang CEO niyon. Fired ka na. I pina-freeze ko na rin ang bank accounts mo. Magsama kayo ng K.abit mo sa kalsada.”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Troy. Lumuhod din siya, umiiyak, ngunit hindi ko na sila pinansin.
Kinakaladkad ng mga P.ulis si Donya Carmen palabas habang sumisigaw, at iniwan ko si Troy na tuluyang nawalan ng yaman, karera, at pamilya. Natutunan nila sa pinakamasakit na paraan na ang babaeng inakala nilang mahina at walang halaga ay ang reyna na may kakayahang durugin ang kanilang buong mundo sa isang pitik lamang.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman maging malupit at sakim, lalo na sa isang inang walang kalaban-laban. Ang kasamaan at pagtataksil ay laging may katapat na mabilis at malupit na karma. Hindi mo alam kung anong kapangyarihan ang itinatago ng taong inaabuso mo, at sa oras na maningil ang tadhana, ang pagmamataas mo ay mapapalitan ng habambuhay na pagluhod at pagsisisi.
