Pinalayas Ng Mister Ang Kanyang Maysakit Na Misis Sa VIP Hospital Room Upang Ibigay Ito Sa Kanyang K.abit Na May Maliit Na S.ugat Ngunit Nangatog Ang Kanyang Tuhod Nang Lumuhod Ang Hospital Director Sa Harap Ng Kanyang Asawa
Ako si Elena, dalawampu’t walong taong gulang. Tatlong taon na kaming kasal ng asawa kong si Rafael. Si Rafael ay isang sikat na architect, at sa paningin ng marami, isa siyang perpektong asawa. Ngunit ang hindi nila alam, sa likod ng kanyang mga ngiti ay isang lalaking mapagmataas at uhaw sa kapangyarihan.
Nang magpakasal kami, inilihim ko sa kanya ang tunay kong pagkatao. Nagpanggap akong isang simpleng freelance accountant. Ang totoo, ako ang nag-iisang tagapagmana at lihim na Chairwoman ng Apex Medical Consortium, ang pinakamalaking network ng mga pribadong ospital at medical facilities sa buong Asya. Pinili kong itago ito dahil gusto kong makita kung mamahalin niya ako kahit na “wala” akong yaman na maipagmamalaki.
Subalit, nitong mga nakaraang buwan, naging malamig na ang pakikitungo niya sa akin. Madalas siyang umuwi nang gabi at laging nagdadahilan na marami siyang proyekto.
ANG PAGPAPALAYAS SA LOOB NG OSPITAL
Isang araw, inatake ako ng matinding lagnat at pagkahilo dahil sa labis na pagod. Upang magpahinga, dinala ko ang aking sarili sa pinakamalapit na branch ng aming ospital. Agad akong inasikaso ng mga doktor na nakakakilala sa akin at inilagay ako sa pinakamalaki at pinaka-eksklusibong VIP Suite sa pinakamataas na palapag.
Habang nakahiga ako at nakakabit ang dextrose sa aking kamay, bumukas nang malakas ang pinto ng aking kwarto.
Pumasok si Rafael. Ngunit hindi siya nag-iisa. Nakakapit sa kanyang braso ang isang magandang babae na nakasuot ng maikling damit. Siya si Valerie, ang kliyente ni Rafael na matagal ko nang pinaghihinalaang K.abit niya.
Namutla ako.
“R-Rafael? Anong ginagawa mo rito? At bakit mo kasama si Valerie?” nanginginig kong tanong habang pilit na bumabangon.
Sa halip na mag-alala sa aking kalagayan, tiningnan ako ni Rafael nang may matinding inis. Inalalayan niya si Valerie na umupo sa isang mamahaling sofa sa loob ng kwarto. May maliit na gasgas at S.ugat si Valerie sa kanyang braso dahil daw sa aksidenteng pagkasagi sa isang pinto.
“Mabuti at nandito ka, Elena. Umalis ka na diyan sa kama. Ibigay mo ‘yan kay Valerie,” matigas at malamig na utos ni Rafael.
Nanlaki ang mga mata ko. Parang huminto ang pagtibok ng puso ko.
“A-Ano? Rafael, nilalagnat ako! May nakakabit pang dextrose sa akin! Tapos palalayasin mo ako para lang sa maliit na gasgas niya?!” hindi makapaniwalang sagot ko.
Umirap si Valerie at nag-inarte, hawak-hawak ang kanyang braso na may maliit na band-aid.
“Babe, ang sakit ng braso ko. Gusto ko sanang magpahinga dito sa VIP room, ang ganda kasi ng view. Sabihan mo na ‘yang asawa mong lumipat sa ward sa baba, tutal sanay naman ‘yan sa hirap ‘di ba?” malanding reklamo ng T.aksil na babae.
Lumapit si Rafael sa aking kama at hinawakan ang braso ko upang pilitin akong tumayo.
“Narinig mo siya, Elena! Wala kang karapatang mag-inarte! Ang kumpanya ni Valerie ang nagpapasok ng milyon-milyon sa negosyo ko! Sila ang nagbabayad ng mga luho mo sa bahay! Kaya tumayo ka na diyan at huwag kang makapal ang mukha! Ako ang nagbabayad ng ospital na ito kaya ako ang masusunod!” bulyaw ng aking asawa.
ANG PAGBUNYAG SA TUNAY NA REYNA
Hindi ako umiyak. Sa halip na lumuha, ang sakit na naramdaman ko ay biglang napalitan ng isang napakalamig na poot. Tinabig ko ang kamay ni Rafael.
“Huwag mo akong hahawakan,” malamig kong utos. Dahan-dahan kong inalis ang dextrose sa aking kamay. “Sinabi mo, ikaw ang nagbabayad ng ospital na ito at ikaw ang masusunod?”
“Oo! Kaya lumayas ka na bago ko pa ipatawag ang security para kaladkarin ka palabas!” galit na sigaw ni Rafael.
Sakto sa pagkasabi niya noon, bumukas muli ang pinto ng VIP room. Pumasok ang Hospital Director, si Dr. Mendoza, kasama ang limang matitikas na security guards at ang head nurse.
Nang makita sila ni Rafael, mabilis siyang nag-iba ng ugali at ngumiti nang pagkalaki-laki.
“Dr. Mendoza! Mabuti po at nandito kayo!” sipsip na bati ni Rafael. “Paki-asikaso po sana itong VIP guest ko na si Valerie. At paki-eskortan po palabas ang babaeng ito papunta sa charity ward. Masyado po siyang nanggugulo rito.”
Ngunit hindi pinansin ni Dr. Mendoza si Rafael. Nilagpasan niya ang asawa ko, naglakad patungo sa aking kama, at sa harap nina Rafael at Valerie… yumuko ang Hospital Director nang malalim.
“Madam Chairwoman Elena, patawad po kung naantala ko ang inyong pagpapahinga. Nakahanda na po ang inyong private medical team para sa susunod ninyong check-up,” pormal na anunsyo ni Dr. Mendoza, ang boses ay umaalingawngaw sa tahimik na silid.
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Rafael. Nalaglag ang kanyang panga. Ang kanyang mga mata ay nanlaki na tila luluwa mula sa kanyang mukha. Namutla siya na parang isang bangkay, at ang kanyang mga tuhod ay nagsimulang mangatog. Napasinghap din si Valerie at napatayo mula sa sofa.
“C-Chairwoman?! A-Ano pong ibig ninyong sabihin, Dr. Mendoza?!” nanginginig na tili ni Rafael, pilit kinukusot ang kanyang mga mata. “A-Asawa ko po ‘yan! Isa lang siyang freelance accountant!”
Hinarap ni Dr. Mendoza si Rafael nang may matinding pandidiri.
“Freelance accountant? Si Madam Elena ang nag-iisang may-ari ng buong Apex Medical Consortium! Pag-aari niya ang ospital na ito, at ang lupang kinatatayuan ng opisina mo! Paano mo nasasabing ikaw ang nagbabayad dito, gayong siya ang nagpapasweldo sa aming lahat?!”
ANG HUSTISYA PARA SA ISANG ASAWA
Gumuho ang buong pagmamataas ni Rafael. Napaluhod siya sa malamig na sahig ng ospital, walang pakialam sa kanyang mamahaling suit.
“E-Elena… m-mahal… nagkakamali ka lang ng iniisip!” umiiyak na gumapang si Rafael papalapit sa aking kama, pilit na iniaabot ang aking kamay ngunit mabilis hinarang ng mga gwardiya. “A-Aksidente lang ang S.ugat ni Valerie! Ikaw ang mahal ko, Elena! Pamilya tayo! Patawarin mo ako!”
Tiningnan ko siya pababa. Wala akong naramdamang awa.
“Sabi mo kanina, sanay ako sa hirap at dapat ko nang alamin ang lugar ko,” kalmado at matalim kong sagot. “Ngayon, ipakikita ko sa’yo kung ano talaga ang lugar mo.”
Binalingan ko si Dr. Mendoza na nakatayo nang tuwid.
“Director,” utos ko. “Ipa-cancel mo ang lahat ng corporate medical insurance ng kumpanya ni Rafael. Bawiin mo rin ang building lease ng opisina niya dahil sa atin nakapangalan ang building na iyon. Bigyan mo sila ng bente-kwatro oras para mag-impake at lumayas.”
“Masusunod po, Madam Chairwoman.”
Napasigaw sa matinding kawalan ng pag-asa si Rafael.
“HINDI! ELENA, PARANG AWA MO NA! MALULUGI AKO! MABABANGKAROTE ANG KUMPANYA KO!” nagwawalang hagulgol ng lalaking mapagmataas.
Si Valerie naman ay mabilis na kinuha ang kanyang bag, sinusubukang tumakas palayo kay Rafael dahil alam niyang wala na itong pera.
“Guards,” huling utos ko. “Itaboy ninyo ang mga basurang ito palabas ng ospital ko. At huwag niyo na silang papapasukin dito kahit kailan.”
Walang-awang kinaladkad ng mga security guards sina Rafael at Valerie palabas ng VIP room habang patuloy silang sumisigaw, umiiyak, at pinagtitinginan ng lahat ng mga pasyente at doktor sa hallway. Ang lalaking gustong magpalayas sa akin ay inilabas sa aking teritoryo nang walang natirang dignidad at kinabukasan.
Kinabukasan, isinampa ko ang aking annulment papers. Nalugi ang kumpanya ni Rafael at iniwan siya ni Valerie. Nalaman niya sa pinakamasakit na paraan na ang babaeng binalewala niya ay ang mismong reyna na kumokontrol sa buong mundo niya.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman apakan o ipagpalit ang taong palaging nasa tabi mo at nagmamahal sa iyo nang totoo. Ang labis na kayabangan at pagtataksil ay palaging may katumbas na mabilis at malupit na karma. Hindi mo alam kung anong lihim na kapangyarihan ang itinatago ng taong inaakala mong mahina, hanggang sa oras na tanggalin na nila ang kanilang maskara upang durugin ang buong pagkatao mo.
