PINILIT AKO NG AKING MALUPIT NA MADRASTA NA PAKASALAN ANG ISANG MAYAMANG LALAKING BALDADO UPANG MABAYARAN ANG KANILANG UTANG. NGUNIT NANG BUHATIN KO SIYA SA AMING UNANG GABI AT KAMI AY MATUMBA, NATUKLASAN KO ANG ISANG NAKAKAGULAT NA SIKRETO NA BUBAGO SA LAHAT.
Ang Sakripisyo ng Isang Anak-Anakan
Ako si Clara, dalawampu’t tatlong taong gulang. Mula nang mamatay ang aking ama, naging mala-impiyerno ang buhay ko sa kamay ng aking madrasta na si Tita Matilda at ng kanyang paboritong anak na si Cindy. Ginawa nila akong katulong sa sarili kong bahay habang sila ay nagpapakasarap sa yaman na iniwan ng aking ama. Ngunit hindi nagtagal, naubos nila ang pera dahil sa pagsusugal at pagbili ng mga mamahaling alahas. Nabaon sila sa napakalaking utang.
Upang mai-salba ang kanilang sarili, ipinagbili nila ako.
Ipinagkasundo ako ni Tita Matilda na ipakasal kay Mateo Castillo, ang nag-iisang tagapagmana ng bilyunaryong pamilyang Castillo. Balita sa buong bansa na si Mateo ay naaksidente dalawang taon na ang nakararaan, na naging dahilan upang siya ay maging paralisado mula baywang pababa, hindi makapagsalita nang maayos, at may malubhang sakit. Walang babaeng gustong magpakasal sa kanya, kaya ginamit ni Tita Matilda ang pagkakataong ito para makakuha ng limampung milyong piso kapalit ng pagiging “asawa at nurse” ko kay Mateo.
“Wag kang iiyak-iyak diyan, Clara!” mataray na sabi ni Tita Matilda habang isinusuot sa akin ang isang simpleng wedding gown. “Pasalamat ka at may pakinabang ka pa! Alagaan mo ang baldadong ‘yon at siguraduhin mong sa atin mapupunta ang mana niya kapag namatay siya!”
Wala akong nagawa kundi ang umiyak nang tahimik.
Ang Malamig na Kasalan
Ang kasal ay ginanap nang pribado. Doon ko unang nakita si Mateo. Nakaupo siya sa isang mamahaling wheelchair, nakayuko, at mukhang napakahina. Namumutla ang kanyang labi at walang emosyon ang kanyang mga mata. Sa kabila ng kanyang kalagayan, nakita ko ang kalungkutan sa kanya. Naawa ako. Pareho lang kaming biktima ng mga taong sakim sa paligid namin.
Nang matapos ang seremonya, dinala kami sa napakalaki at marangyang mansyon ng mga Castillo. Iniwan kami ng mga tauhan sa loob ng master bedroom. Kaming dalawa na lang ang natira.
Kahit kinakabahan at natatakot sa aking kinabukasan, lumapit ako kay Mateo nang may malambot na puso. Lumuhod ako sa harapan niya at hinawakan ang kanyang malamig na kamay.
“Sir Mateo… ako po si Clara,” malambing kong sabi. “Huwag po kayong mag-alala. Kahit napilitan lang po akong magpakasal sa inyo dahil sa madrasta ko, pangako ko po na aalagaan ko kayo nang buong puso. Hindi ko po kayo pababayaan.”
Tiningnan niya ako. May kakaibang kislap na dumaan sa kanyang mga mata, ngunit nanatili siyang tahimik.
Ang Pagbagsak at Ang Nakakagulat na Katotohanan
Gabi na at kailangan na niyang magpahinga. “Tutulungan ko na po kayong lumipat sa kama,” sabi ko.
Inilapit ko ang wheelchair sa gilid ng higaan. Ipinulupot ko ang aking mga braso sa kanyang likuran at sinubukan siyang buhatin. Dahil matangkad at mabigat si Mateo, nahirapan ako. At sa hindi inaasahang pagkakataon, naapakan ko ang mahabang laylayan ng aking gown.
Nawalan ako ng balanse. “Ah!” napasigaw ako habang pareho kaming bumabagsak patungo sa matigas na sahig. Ipinikit ko ang aking mga mata, inaasahan ang matinding sakit at ang pagkakabali ng mga buto ni Mateo.
Ngunit walang nangyaring pagbagsak.
Sa halip na sahig, naramdaman ko ang dalawang napakalakas na braso na pumulupot sa aking baywang. Isang matipunong dibdib ang sumalo sa akin. Nang imulat ko ang aking mga mata, nanlaki ito sa matinding gulat. Halos tumigil ang paghinga ko.
Nakita ko si Mateo. Nakatayo siya. Matuwid, matipuno, at balot ng lakas ang buong katawan. Walang kahit anong bakas ng pagiging baldado! Hawak-hawak niya ako nang mahigpit, ang kanyang mga mata ay matalim, malinaw, at puno ng kapangyarihan.
“M-Mateo… nakakatayo ka?” nanginginig kong tanong, halos hindi makapaniwala.
Isang mapang-akit at seryosong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “Oo, asawa ko,” sagot niya, ang kanyang boses ay malalim, buo, at walang anumang senyales ng sakit. “At nakakapagsalita rin ako nang maayos.”
“P-Pero… bakit? Ang buong mundo ay alam na…”
Dahan-dahan niya akong inalalayan paupo sa gilid ng kama at naupo siya sa tabi ko. Hinawakan niya ang kamay ko.
“Peke ang lahat, Clara. Nagpanggap akong baldado at mahina upang malaman kung sino sa mga kamag-anak at tauhan ko ang nagtatangkang pumatay sa akin para sa aking yaman,” pag-amin niya. “At sa pagpapanggap kong ito, nakita ko rin ang totoong kulay ng madrasta mo. Pinag-aralan ko ang background mo. Alam kong mabuti kang tao at biktima ka lang ng kalupitan nila. Kaya ikaw ang pinili kong pakasalan.”
Napaluha ako sa pinaghalong gulat at ginhawa. Hindi siya isang mahinang tao na kailangan ng awa, kundi isang makapangyarihang leon na naghihintay lang ng tamang panahon.
“Narinig ko ang sinabi mo kanina,” patuloy ni Mateo, hinahaplos ang pisngi ko. “Pangako mong aalagaan mo ako kahit akala mo ay baldado ako. Ngayon, ako naman ang mangangako sa’yo. Ako ang mag-aalaga sa’yo, Clara. At sisiguraduhin kong pagbabayaran ng madrasta mo ang lahat ng ginawa nila sa’yo.”
Ang Matamis na Paghihiganti
Kinabukasan, sumugod si Tita Matilda at Cindy sa mansyon, inaasahang makukuha na nila ang tseke na limampung milyong piso. Mapagmataas silang pumasok sa salas.
“Clara! Nasaan na ang pera?!” sigaw ni Tita Matilda. “Namatay na ba ang baldadong ‘yon sa unang gabi niyo?!”
Ngunit bago pa ako makasagot, bumukas ang malaking pinto ng opisina. Lumabas si Mateo, naglalakad nang tuwid at suot ang isang mamahaling business suit. Nanlaki ang mga mata ng mag-ina at halos malaglag ang kanilang mga panga. Nagsimula silang manginig sa matinding takot.
“G-Ginoong Mateo?! H-Hindi ba’t baldado kayo?!” nauutal at namumutlang tili ni Cindy.
“A-Anong ibig sabihin nito?!” umatras si Tita Matilda.
Malamig na ngumiti si Mateo at inakbayan ako. “Ako ang asawa ni Clara, at ako ang magdedesisyon. Walang limampung milyon na mapupunta sa inyo. Binili ko na ang lahat ng mga utang niyo sa bangko at sa mga casino. Ibig sabihin, sa akin kayo may utang ngayon. At dahil inabuso niyo ang asawa ko, ipinapa-embargo ko na ang bahay niyo. Palalayasin kayo ngayon din.”
Nagsiyakan ang mag-ina at lumuhod sa aming harapan upang magmakaawa, ngunit wala kaming naramdamang awa. Kinaladkad sila ng mga gwardya palabas ng mansyon, pabalik sa hirap na nararapat sa kanila.
Mula nang araw na iyon, natapos ang aking pagdurusa. Ang lalaking akala ko ay magiging pabigat sa aking buhay ay siya palang magiging pinakamalakas kong protektor, nagbigay sa akin ng tunay na pagmamahal at kaligayahan na hindi nabibili ng pera.
