UMUWI AKO NG ALAS-DIYES NG GABI GALING SA 14-ORAS NA TRABAHO AT INASAHANG MAKAPAGPAHINGA, NGUNIT NANG MAKITA KO ANG WALONG-BUWANG BUNTIS KONG ASAWA NA NAG-IISANG NAGHUHUGAS NG BUNDOK NA PLATO HABANG NAGKAKASIYAHAN ANG PAMILYA KO SA SALAS, NAG-ALAB ANG AKING GALIT AT PINALAYAS KO SILA SA SARILI KONG BAHAY.
Ang Pagod na Haligi ng Tahanan
Ako si Mark, tatlumpu’t limang taong gulang. Bilang isang engineer, nagtatrabaho ako ng labing-apat na oras araw-araw para mabigyan ng magandang buhay ang asawa kong si Elena, lalo na’t kabuwanan na niya at walo at kalahating buwan na siyang buntis sa aming panganay.
Isang buwan na ring nakikitira sa amin ang nanay ko na si Mama Susan, at ang nakababata kong kapatid na si Klarisse kasama ang asawa nito. Pumayag ako dahil akala ko ay tutulungan nila si Elena sa gawaing bahay habang nasa trabaho ako. Iyon ang pangako nila.
Alas-diyes ng gabi nang mabuksan ko ang pinto ng aming bahay. Basang-basa ako ng pawis, pagod na pagod, at nananakit ang buong katawan. Inaasahan ko na tahimik na ang bahay at natutulog na ang aking asawa.
Ngunit pagpasok ko, sinalubong ako ng malakas na tawanan, tunog ng Netflix, at pagkakalembang ng mga baso mula sa aming salas. Nakita ko ang nanay ko, ang kapatid ko, at ang asawa nito na nakahilata sa sofa, kumakain ng popcorn, at may mga nakakalat na balat ng chichirya sa sahig.
“Oh, Kuya! Andiyan ka na pala,” kaswal na bati ni Klarisse na hindi man lang inalis ang tingin sa TV.
Hindi ko sila pinansin. Hinanap ng mga mata ko si Elena. Wala siya sa kwarto. Kaya naglakad ako patungo sa kusina, at doon, gumuho ang mundo ko.
Ang Eksena sa Kusina
Nakita ko ang asawa kong si Elena. Nakatayo siya sa harap ng lababo, nakahawak sa kanyang malaking tiyan habang ang kabilang kamay ay nagkuskos ng mga mantikaing kaldero at bundok-bundok na plato. Basang-basa ang kanyang damit, at halata ang matinding pamamaga ng kanyang mga paa dahil sa matagal na pagtayo. Panaka-naka ay napapahawak siya sa kanyang balakang, palihim na dumadaing sa sakit.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Tumakbo ako palapit sa kanya at agad na inagaw ang hawak niyang espongha.
“Elena! Ano’ng ginagawa mo?!” gulat at nag-aalalang tanong ko. “Diba sabi ko magpahinga ka na?! Walong buwan kang buntis!”
Nagulat siya at pilit na ngumiti, ngunit nakita ko ang pamumula ng kanyang mga mata. “M-Mark… nandiyan ka na pala. K-Konti na lang ‘to. Nagluto kasi sila Mama ng kare-kare at nag-inuman… ayokong langgamin ang kusina bukas kaya nilinisan ko na.”
Parang pinasabugan ng granada ang utak ko. Nagluto sila, nagpakasaya, at iniwan ang lahat ng hugasin sa isang buntis?!
Ang Pagsabog ng Padre de Pamilya
Kinuha ko ang isang basag na plato mula sa lababo at malakas itong ibinagsak sa sahig ng kusina. CRAAACK!
Ang basag na tunog ay umalingawngaw sa buong bahay. Agad na napatigil ang tawanan sa salas. Nagmamadaling pumunta sa kusina sina Mama Susan at Klarisse.
“Jusko, Mark! Ano ba’ng nangyayari sa’yo?! Bakit ka nambabasag?!” gulat na tili ng nanay ko.
Lumingon ako sa kanila, nanlilisik ang aking mga mata at umuusok sa matinding galit. Itinuro ko si Elena na nanginginig sa likod ko.
“Anong nangyayari?! Nakikita niyo ba ang asawa ko?! Walong buwang buntis! Namamaga ang mga paa! Tapos iiwan niyo sa kanya ang bundok na hugasin niyo habang kayo ay nagpapakasarap manood ng TV sa labas?!” dumadagundong kong bulyaw.
Namula si Klarisse at mataray na sumagot, “Kuya, ang OA mo naman! Naghugas lang naman ng plato ah! Hindi naman siya baldado! Tsaka kami na nga ang nagluto ng dinner, alangan naman kami pa maghugas?”
“OA?!” Halos lumabas ang mga ugat ko sa leeg sa matinding gigil. “Palamunin kayo sa bahay ko! Ako ang nagbabayad ng kuryente niyo, ng tubig niyo, at ng kinakain niyo araw-araw! Pinatira ko kayo rito para may kasama at katuwang ang asawa ko, hindi para gawin niyo siyang katulong!”
“Mark, sumosobra ka na ah!” sabat ni Mama Susan na tinuturo ako. “Nanay mo ako! Kapatid mo ‘yan! Ipagpapalit mo kami sa asawa mong ‘yan dahil lang sa ilang hugasin?!”
“Oo, Ma! Dahil siya ang pamilya ko ngayon!” walang pag-aalinlangang sagot ko, ang boses ko ay matalim na parang patalim. “Siya ang nagdadala ng anak ko! Kung may mangyaring masama sa asawa ko at sa anak ko dahil sa kakapalan ng mukha niyo, hindi ko kayo mapapatawad!”
Ang Matapang na Desisyon
Bumagsak ang nakakabinging katahimikan sa kusina. Nalaglag ang panga ni Klarisse at hindi makapaniwala si Mama Susan sa narinig niya.
“Ngayon din,” malamig kong utos, tinuturo ang pinto palabas. “Kunin niyo ang mga gamit niyo at lumayas kayo sa bahay ko.”
“K-Kuya… gabi na! Saan kami pupunta?!” nag-aalalang tanong ng asawa ni Klarisse.
“Wala akong pakialam! Umuwi kayo sa inyo!” sigaw ko. “Hindi ko hahayaang tumira ang asawa ko kasama ang mga linta! Layas!”
Nagsiyakan sila at nagmakaawa, ngunit buo na ang desisyon ko. Nang gabing iyon, pinanood kong bitbitin nila ang kanilang mga bagahe palabas ng aking gate. Wala akong naramdamang awa. Ang tanging mahalaga sa akin ay ang kaligtasan ng aking asawa at magiging anak.
Nang makasarado ang pinto, nilapitan ko si Elena na nakaupo na sa silya at umiiyak. Lumuhod ako sa harapan niya at hinalikan ang kanyang mga namamaganang paa, bago ko hinaplos ang kanyang malaking tiyan.
“Patawarin mo ako kung napagod ka ngayon, mahal ko,” malambing kong bulong. “Pangako, walang sinuman ang pwedeng mang-alipin sa’yo dito sa sarili mong kaharian.”
Ako ang tumapos ng mga hugasin nang gabing iyon habang natutulog siya. At natutunan ng pamilya ko sa pinakamasakit na paraan: na kapag ginalaw mo ang asawa ng isang lalaking tunay na nagmamahal, handa siyang kalimutan kahit ang sarili niyang kadugo para lamang protektahan ang kanyang reyna.
