“PINILIT AKONG IPAKASAL NG AKING PAMILYA SA ISANG BILYONARYONG KILALA BILANG PINAKAPANGIT AT PINAKAMATABANG LALAKI SA BANSA UPANG BAYARAN ANG AMING BILYUN-BILYONG UTANG. TINAWANAN AKO NG LAHAT DAHIL NAGING ASAWA RAW AKO NG ISANG ‘BABOY’. NGUNIT ANG HINDI NILA ALAM, ANG LALAKING GINAGALANG AT MINAMAHAL KO SA LIKOD NG KANYANG ITSURA AY NAGPAPANGGAP LAMANG… AT NANG HUBARIN NIYA ANG KANYANG ‘FAT SUIT’ SA HARAP NG LAHAT, TILA NAWALAN NG HININGA ANG MGA TAONG NANLAIT SA AMIN.”
Ang Kasunduan sa Halimaw
Ako si Celine, dalawampu’t tatlong taong gulang. Nang bumagsak ang kumpanya ng aking ama dahil sa pagsusugal ng aking madrasta na si Donya Agatha, nabaon kami sa bilyun-bilyong utang. Upang iligtas ang pamilya mula sa pagkakakulong, ipinagkasundo nila ako sa nag-iisang taong kayang magbayad ng lahat ng iyon—si Mr. Gabriel Lorenzo.
Si Gabriel ay ang pinakamayaman at pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa Asya, ngunit hindi siya kailanman lumalabas sa publiko. Ayon sa mga bali-balita, siya ay may timbang na tatlong daang libra (300 lbs), puno ng tagyawat, hirap lumakad dahil sa katabaan, at may napakapangit na mukha.
“Mabuti nga sa’yo ‘yan, Celine,” natatawang panlalait ng aking stepsister na si Mia habang isinusuot ko ang aking wedding gown. “Sino ba naman ang gugustuhing magpakasal sa isang dambuhalang baboy? Kung hindi dahil sa utang natin, baka nabubulok na siyang mag-isa! Magtiis ka sa pagyakap sa mga bilbil niya!”
Umiyak ako nang tahimik. Wala akong magawa kundi tanggapin ang aking tadhana. Kung ito ang kapalit ng buhay ng aking may-sakit na ama, titiisin ko.
Ang Puso sa Likod ng Taba
Ginanap ang kasal nang napakasimple at pribado. Nang unang lumabas si Gabriel, halos hindi siya magkasya sa kanyang malaking tuxedo. Malaki ang kanyang tiyan, makapal ang kanyang baba na tila patong-patong, at mabagal siyang maglakad habang nakasandal sa isang tungkod. Ang mukha niya ay balot ng pangingitim at tila may sakit.
Nandidiri si Mia at ang aking madrasta habang nakatingin sa kanya. Pero nang magtama ang mga mata namin ni Gabriel, nakita ko ang isang pares ng mga matang napakalalim, kulay kape, at may kakaibang kinang na hindi tugma sa kanyang anyo.
Sa unang buwan ng aming pagsasama sa kanyang malaking mansyon, inasahan niyang pandidirihan ko siya tulad ng ibang tao. Ngunit hindi ko ginawa.
Tuwing gabi, tinutulungan ko siyang maglakad patungo sa kama. Pinaghahanda ko siya ng masusustansyang pagkain. Nililinis ko ang kanyang pawis nang walang halong pandidiri o pag-iinarte.
“Bakit mo ginagawa ito, Celine?” tanong niya isang gabi, ang boses niya ay napakalalim at baritono, malayong-malayo sa inaasahan mong boses ng isang maysakit na mataba. “Hindi ka ba nandiri sa akin? Binayaran lang kita.”
“Asawa kita, Gabriel,” malumanay kong sagot habang pinupunasan ang kanyang noo gamit ang isang malinis na tuwalya. “Hindi nasusukat sa timbang o sa itsura ang halaga ng isang tao. Mabuti kang tao dahil iniligtas mo ang pamilya ko. At bilang asawa mo, aalagaan kita at rerespetuhin nang buong puso.”
Nakita ko ang pagkabigla sa kanyang mga mata. Matagal siyang tumitig sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko siyang ngumiti nang totoo.
Ang Pang-iinsulto ng mga Sakim
Dumating ang araw ng malaking anibersaryo ng Lorenzo Empire. Ginanap ito sa isang marangyang hotel at imbitado ang lahat ng kilalang negosyante, pati na rin ang aking madrasta na si Donya Agatha at stepsister na si Mia, na patuloy na nakikinabang sa pera ni Gabriel.
Habang nakaupo kami ni Gabriel sa VIP table, hindi maiwasan ang mga pasimpleng tingin at bulungan ng mga tao.
Lumapit sina Mia at ang kanyang nobyong si Eric, na isa ring aroganteng negosyante.
“Hi, Celine! Hi… Mr. Lorenzo,” nakangising bati ni Mia, ngunit kitang-kita ang pandidiri sa kanyang mga mata nang tingnan niya ang asawa ko. “Grabe, Celine, ang tapang mo talaga. Paano mo nakakayang matulog katabi ang isang… uhm, napakalaking tao? Hindi ka ba nadadaganan?”
Humalakhak si Eric. “Kaya nga eh. Baka mamaya kailanganin pa ng crane para ibangon si Mr. Lorenzo sa umaga. Pasensya na, Mr. Lorenzo, nagbibiro lang.”
“Wala kayong galang!” tumayo ako, nanginginig ang buong katawan ko sa galit. Hindi ko hahayaang bastusin nila ang asawa ko sa mismong harapan ko.
“Ano ba, Celine, totoo naman ah!” mataray na sabat ni Donya Agatha. “Nagpakasal ka lang sa halimaw na ‘yan dahil sa pera! Wag ka nang magmalinis! Pare-pareho lang tayong nakikinabang sa yaman niya!”
Ang Pagtatanggol ng Asawa
Tumingin ako kay Gabriel. Nakayuko lamang siya, tila tinatanggap ang mga pang-iinsulto. Dumurog ito sa puso ko. Humarang ako sa kanyang harapan at tinitigan nang matalim ang pamilya ko at ang mga bisitang nanonood sa amin.
“Wag ninyong tawaging halimaw ang asawa ko!” umaalingawngaw ang boses ko sa buong hall. “Mas halimaw kayong mga nakikinabang sa yaman niya pero walang ibang ginawa kundi manlait! Mas gugustuhin kong makasama habambuhay ang lalakeng ito na may malinis na kalooban, kaysa sa inyong lahat na magaganda ang mukha pero bulok ang mga kaluluwa!”
Natahimik ang buong hall. Umikot ang mga mata ni Mia. “Wow, best actress! Ang galing mong magpanggap na mahal mo ang baboy na ‘yan, Celine!”
Saktong pagkasabi ni Mia noon, biglang tumawa nang napakalalim si Gabriel. Ang kanyang tawa ay hindi tunog ng isang taong nasaktan, kundi isang taong tila tuwang-tuwa sa isang palabas.
Dahan-dahang tumayo si Gabriel mula sa kanyang upuan. Hindi na siya gumagamit ng tungkod. Tumayo siya nang napakatuwid, at kahit malaki ang kanyang tiyan, ang kanyang tindig ay nag-uumapaw sa nakapangingilabot na awtoridad.
Ang Pagkahulog ng Maskara
“Tama na ang laro,” malamig na sabi ni Gabriel.
Inilagay niya ang kanyang mga kamay sa likod ng kanyang batok. At sa harap ng daan-daang bisita, hinila niya ang isang tila balat sa kanyang leeg!
Nagsigawan sa gulat ang mga tao nang dahan-dahang tanggalin ni Gabriel ang isang napaka-high-tech na silicone prosthetic mask mula sa kanyang mukha! Sumunod niyang binuksan ang butones ng kanyang malaking tuxedo, inalis ang isang makapal at mainit na ‘fat suit’ na bumabalot sa kanyang buong katawan, at inihagis ito sa sahig!
Nalaglag ang panga ko. Tila huminto ang pagtibok ng puso ko.
Ang lalakeng nakatayo sa aking harapan ngayon ay hindi isang mataba at pangit na matanda. Siya ay isang lalaking nasa edad dalawampu’t walong taong gulang, may matipunong katawan, malapad na balikat, at may mukhang napakagwapo na tila inukit ng mga anghel. Ang kanyang buhok ay maayos at ang kanyang mga mata—ang pamilyar na kulay kapeng mga mata—ay nakatitig sa akin nang may labis na pagmamahal.
“G-Gabriel…?” nanginginig kong bulong.
Ngumiti siya at hinawakan ang aking kamay. Hinalikan niya ito nang napakalambing. “Ako nga, Celine. Ang asawa mo.”
Ang Tunay na Mukha ng Hari
Parang sumabog ang isang bomba sa loob ng hall. Nalaglag ang baso mula sa kamay ni Mia. Namutla si Donya Agatha at halos himatayin si Eric.
“P-Paanong… I-Ikaw si Mr. Lorenzo?!” nanginginig na tili ni Mia, halos lumuwa ang mga mata sa sobrang gulat at paghanga sa gwapo kong asawa.
“Oo,” malamig na hinarap ni Gabriel sina Mia at Agatha. “Gumamit ako ng fat suit at prosthetics sa loob ng tatlong taon upang itago ang aking sarili. Gusto kong malaman kung sino ang mga taong lumalapit sa akin dahil sa aking pera, at kung sino ang kayang magmahal sa akin nang totoo kahit pa ako ang pinakapangit na tao sa mundo.”
Hinawakan ni Gabriel ang aking bewang at inilapit ako sa kanya. “At nahanap ko ang nag-iisang babaeng may purong puso. Si Celine.”
Tumingin si Gabriel sa kanyang mga bodyguards. Ang kanyang malamig na tinig ay bumalik. “Mga gwardya. Kunin ninyo ang lahat ng properties at pera na ibinigay ko sa pamilyang ito. Palayasin ninyo ang mag-inang ito sa aking anibersaryo. Simula ngayon, ititigil ko na ang lahat ng tulong pinansyal sa inyo, Agatha. Bayaran ninyo ang sarili ninyong utang sa kulungan!”
“H-Hindi! Gabriel! P-Patawarin mo kami! B-Biro lang ‘yon!” umiiyak na gumapang si Donya Agatha, habang si Mia ay humahagulgol dahil sa sinayang niyang pagkakataon at sa inggit sa akin.
“Wala kayong lugar sa mundo namin,” matigas na hatol ni Gabriel bago sila pinakaladkad palabas ng hotel.
Nang mawala na ang mga masasama, hinarap ako ni Gabriel. Niyakap niya ako nang mahigpit sa harap ng lahat.
“Pasensya na kung sinubukan kita, mahal ko,” bulong niya sa aking tainga. “Pero ngayon, ipinapangako ko, ibibigay ko sa’yo ang buong mundo hindi bilang isang halimaw… kundi bilang hari na mag-aalay sa’yo ng lahat.”
Sa likod ng pekeng anyo ng isang halimaw ay nagtatago ang pinakaperpektong lalakeng nakilala ko. At dahil pinili kong magmahal gamit ang puso at hindi ang mata, biniyayaan ako ng isang buhay na parang isang tunay na fairytale.
