UMUWI AKO NANG MAAGA UPANG SURPRESAHIN ANG ASAWA KO SA AMING ANIBERSARYO. NANG MAKITA KO ANG MGA ROSAS SA SAHIG, INAKALA KONG PARA SA AKIN ANG SURPRESA. NGUNIT NANG BUKSAN KO ANG PINTO NG AMING KWARTO, ANG NAKITA AT NARINIG KO AY TULUYANG PUMATAY SA PAG-IBIG KO… AT BUMUHAY SA ISANG HALIMAW NA WAWASAK SA KANILANG MGA BUHAY.
Ang Petals ng Rosas
Ako si Clara, tatlumpung taong gulang at CEO ng isang malaking kumpanya ng cosmetics. Ngayong araw ang aming fifth wedding anniversary ng asawa kong si Troy. Dahil masyado akong naging abala sa kumpanya nitong mga nakaraang buwan, nagdesisyon akong bumawi sa kanya. Kinansela ko ang hapon kong meeting at bumili ako ng isang mamahaling Rolex watch na matagal na niyang pinapangarap.
Alas-tres ng hapon nang dumating ako sa aming mansyon. Tahimik ang buong bahay. Nang buksan ko ang main door, isang magandang eksena ang bumungad sa akin.
Ang sahig mula sa sala hanggang sa hagdan ay puno ng mga petals ng pulang rosas. May mga nakasinding scented candles sa gilid.
Napangiti ako nang napakatamis. Tumulo ang isang patak ng luha sa aking mata. Naalala niya ang anniversary namin! Inakala kong pinaghandaan ako ng asawa ko ng isang napaka-romantikong surpresa. Dahan-dahan akong naglakad paakyat ng hagdan, sinusundan ang mga petals ng rosas patungo sa aming master bedroom.
Nasasabik na akong yakapin siya at humingi ng tawad sa pagiging busy ko. Ngunit nang makalapit ako sa pinto na bahagyang nakaawang, narinig ko ang mga halakhak at mahihinang ungol. At ang mga boses na narinig ko ay nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
Ang Surpresa ng Kataksilan
Hindi ako nag-isang pumasok. Sumilip ako sa siwang ng pinto. Ang eksenang bumungad sa akin ay parang isang matalim na kutsilyong paulit-ulit na itinusok sa aking dibdib.
Doon, sa ibabaw ng mismong kama namin ni Troy, naghahalikan ang dalawang taong nakahubad. Ang asawa kong si Troy… at ang nakababata kong stepsister na si Valerie!
Si Valerie ay nakasuot pa ng aking paboritong diamond necklace. Umiinom sila ng champagne na nanggaling sa aking personal wine cellar.
“Babe, ang ganda talaga ng kwartong ‘to,” malanding tawa ni Valerie habang nakayakap sa leeg ng asawa ko. “Kailan mo ba palalayasin ang tanga mong asawa? Naiinip na ako. Gusto ko na tayong lumipat dito!”
Humalakhak si Troy at hinalikan ang leeg ng aking kapatid. “Konting tiis na lang, mahal ko. Napapirma ko na sa kanya ang mga ‘business documents’ kagabi. Hindi niya alam, Deed of Donation iyon na naglilipat ng lahat ng shares ng kumpanya niya sa pangalan ko.”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang mga papeles na pinirmahan ko nang nakapikit dahil sa matinding pagod kagabi… ninanakaw niya ang kumpanya ko?!
“Ang galing mo talaga, babe!” tuwang-tuwang tili ni Valerie. “Eh paano ‘yan, kapag nalaman niyang ninakaw natin ang kumpanya, siguradong idedemanda tayo nun!”
Ngumisi si Troy, isang ngiting tila sa isang demonyo. “Hindi na siya makakapag-demanda. Yung kape na ipinagtimpla ko sa kanya kaninang umaga? Nilagyan ko ‘yon ng isang matapang na lason na hindi nade-detect sa autopsy. Papalabasin ng mga doktor na inatake siya sa puso dahil sa sobrang stress sa trabaho. Baka nga maya-maya, tumawag na ang ospital at sabihing patay na ang asawa ko.”
Ang Pagsabog ng Katotohanan
Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buo kong katawan. Hinihintay nilang mamatay ako! Kaya pala pilit niya akong pinapainom ng kape kaninang umaga! Salamat sa Diyos at nagmamadali ako kaya itinapon ko ang kape sa lababo nang hindi niya nakikita!
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Namatay ang lahat ng pagmamahal ko sa lalaking iyon at napalitan ng isang nag-aapoy at nakamamatay na galit.
BLAAAG!
Siningipa ko nang buong lakas ang pinto ng kwarto. Umalingawngaw ang paghampas ng kahoy sa pader.
Napatalon sa matinding gulat sina Troy at Valerie! Mabilis nilang hinila ang kumot upang takpan ang kanilang mga katawan. Nang makita nila akong nakatayo sa pinto, buhay, umuusok sa galit, at namumula ang mga mata, nawala ang lahat ng kulay sa kanilang mga mukha. Nalaglag ang panga ni Troy at nabitawan niya ang baso ng wine. CRASH!
“C-Clara…?!” nanginginig at utal-utal na tili ni Troy, tila nakakita ng multo. Palipat-lipat ang tingin niya sa akin at sa pinto. “B-Babe… p-paanong… b-buhay ka?!”
“Ate Clara!” namumutlang sigaw ni Valerie, nanginginig ang mga binti at pilit na nagtatago sa likod ni Troy.
Naglakad ako nang dahan-dahan papasok sa kwarto. Ang bawat hakbang ko sa mga petals ng rosas ay tila pagdurog sa kanilang mga kaluluwa. Kinuha ko ang regalong Rolex watch mula sa aking bag at buong-lakas na inihagis ito sa mukha ni Troy!
“AAARAY!” sigaw niya nang tumama ang matigas na kahon sa kanyang noo.
“Sayang, Troy,” malamig at dumadagundong kong sagot, ang boses ko ay tila yelo. “Hindi ako nagkakape kapag nagmamadali. At hindi mo rin pala kailangan ng bagong relo, dahil tapos na ang oras mo.”
“B-Babe, let me explain! H-Hindi totoo ‘yung narinig mo! N-Naglalaro lang kami ni Valerie!” humahagulgol na pagmamakaawa ni Troy, pilit na gumagapang sa gilid ng kama.
“Naglalaro? Ng patayan at nakawan?” mapanuyang tanong ko. Dumukot ako ng aking cellphone at itinaas ito upang makita nila. “Naka-voice record ang buong pag-uusap ninyo kanina mula sa labas ng pinto. At tungkol sa Deed of Donation na pinirmahan ko kagabi? Peke ang pirma ko roon. Sanay akong pumirma ng invalid signature kapag hindi ko pa nababasa ang dokumento.”
Nalaglag muli ang panga ni Troy. “A-Ano…?!”
Ang Huling Hatol
Saktong nakarinig kami ng malalakas na sirena ng mga pulis mula sa labas ng mansyon.
Nanlaki ang mga mata ni Valerie. “P-Pulis?! Ate, parang awa mo na, wag mo akong ipakulong! Si Troy ang nag-isip ng lahat! Sumunod lang ako sa kanya!” mabilis na pagtataksil ng kapatid ko, itinutulak si Troy palayo.
“Walanghiya ka, Valerie! Ikaw ang nagbigay ng lason sa akin!” ganting sigaw ni Troy.
Tinitigan ko silang dalawa nang may matinding pandidiri. “Mga hayop kayo. Sinira niyo ang pamilya natin, at tinangka niyo pa akong patayin!”
Pumasok ang mga armadong pulis sa aming kwarto, kasama ang aking head of security na palihim kong tinext habang nasa labas pa ako ng pinto kanina.
“Arestuhin niyo silang dalawa,” malamig kong utos sa mga pulis. “Para sa mga kasong Adultery, Corporate Fraud, at Attempted Murder.”
“HINDI! Clara, asawa mo ako! Patawarin mo ako!” nagwawalang sigaw ni Troy habang walang-awang pinoposasan siya ng mga pulis kahit nakabalot lamang siya sa kumot.
Si Valerie ay humahagulgol at nagmamakaawa sa aking paanan, ngunit sinipa ko siya papalayo. “Ang kwintas na suot mo, hubarin mo. Baka madumihan ng pagiging kabit mo.”
Kinaladkad sila palabas ng aming mansyon, pinapanood ng mga nagugulat na kapitbahay. Ang inakala nilang araw ng kanilang tagumpay at ng aking kamatayan ay naging mismong araw kung saan nawala ang lahat sa kanila.
Samantala, naiwan akong nakatayo sa aming kwarto. Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang mga rosas sa sahig ay hindi naging surpresa ng pag-ibig, kundi naging pulang karpet patungo sa aking bagong kalayaan. Natutunan ko na minsan, ang pinakamalapit sa iyong puso ay ang may hawak ng pinakamatulis na kutsilyo, ngunit ang isang reyna ay hindi kailanman mamamatay nang walang laban.
