IBINIGAY KO ANG KANAN KONG MATA UPANG MAKITA NG ASAWA KONG BULAG ANG MUNDO. NGUNIT NANG TANGGALIN ANG KANYANG MGA BENDAS, ANG UNANG GINAWA NIYA AY IABOT SA AKIN ANG ANNULMENT PAPERS DAHIL IKINAKAHIYA NIYA RAW ANG ISANG ASAWANG MUKHANG HALIMAW.
Ang Sakripisyo sa Dilim
Ako si Maya, dalawampu’t walong taong gulang. Limang taon na kaming kasal ni David. Isang magaling na arkitekto si David, ngunit dalawang taon na ang nakalipas, nawalan siya ng paningin dahil sa isang malagim na aksidente sa site. Gumuho ang kanyang mundo. Araw-araw siyang nagwawala, sinisisi ang Diyos at ang mundo sa kanyang naging kapansanan.
Dahil sa labis na pagmamahal ko sa kanya, ginawa ko ang lahat. Nagtrabaho ako ng tatlong shift para mapakain siya at mabayaran ang kanyang mga therapy. Ngunit hindi iyon sapat para maibalik ang ngiti niya. Kailangan niya ng cornea transplant, at dahil napakahaba ng waiting list, palihim akong gumawa ng isang desisyon na magpapabago sa buhay naming dalawa.
Palihim akong nag-donate ng sarili kong kanang mata.
Nang araw ng operasyon, sinabi ko kay David na may isang nag-anonymously donate para sa kanya. Umiyak siya sa tuwa at nangakong babawi siya sa akin kapag nakakita na siyang muli.
Ang Paggising ng Isang Taksil
Makalipas ang ilang linggo, dumating ang araw na tatanggalin na ang mga bendas sa mata ni David. Nakatayo ako sa gilid ng kanyang kama sa ospital, nakasuot ng malaking itim na sunglasses upang itago ang aking kanang mata na ngayon ay isa na lamang peklat.
Nang imulat niya ang kanyang mga mata, napaluha siya. Nakikita na niya ang liwanag. Ngunit nang lumingon siya sa akin at tinanggal ko ang aking sunglasses, imbes na yakap at pasasalamat, isang matinding pandidiri ang nakita ko sa kanyang mukha.
“Anong nangyari sa mukha mo, Maya?” nandidiring tanong ni David, pilit na lumalayo sa akin. “Bakit ganyan ang mata mo? Mukha kang halimaw!”
Napalunok ako ng aking luha at nagdahilan na lamang na na-aksidente ako habang nasa trabaho. Inasahan kong yayakapin niya ako at sasabihing ayos lang iyon. Ngunit umiwas lamang siya ng tingin.
Ang Dokumento ng Kayabangan
Lumipas ang anim na buwan. Mabilis na nakabalik si David sa kanyang trabaho sa tulong ng isang malaking kumpanya na tumanggap sa kanya bilang Senior Architect. Sa pagbabalik ng kanyang paningin, bumalik din ang kanyang kayabangan. Nagsimula siyang hindi umuwi. Palagi siyang may dahilan—meetings, out of town, o overtime.
Isang gabi, umuwi si David sa aming bahay. Hindi siya nag-iisa. Nakakapit sa kanyang braso ang isang napakaganda at makinis na babae—si Stella, ang kanyang bagong kasamahan sa trabaho.
Inihagis ni David ang isang makapal na brown envelope sa ibabaw ng aming dining table.
“Pirmahan mo ‘yan, Maya. Annulment papers,” malamig na utos ni David. Wala ni isang patak ng awa sa kanyang tono.
Nanlaki ang kaisa-isa kong mata. “A-Ano? David, bakit? May nagawa ba akong mali? Ako ang nag-alaga sa’yo noong mga panahong nasa dilim ka!”
Tumawa nang mapakla si Stella at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. “Look at yourself, Maya. Isa kang bilyonaryong arkitekto na ngayon si David. Kailangan niya ng asawang pwedeng i-display sa mga high-society parties. Eh ikaw? Isang mata mo lang ang gumagana! Nakakahiya kang isama kahit saan. Panira ka sa image niya.”
“Tama si Stella,” sang-ayon ni David, nakataas ang noo. “Patawarin mo ako, Maya. Pero hindi ko na kayang tiisin na gumising araw-araw at makita ang mukha mong ganyan. I deserve someone perfect. I deserve someone who matches my success. Pirmahan mo na ‘yan at umalis ka na sa bahay na ‘to.”
Ang Katotohanan na Nagpapabagsak
Parang pinasabugan ng granada ang dibdib ko. Ang lalakeng pinag-alayan ko ng kalahati ng aking paningin ay nandidiri na ngayon sa akin. Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang matinding sakit ay mabilis na napalitan ng isang napakalamig at matalim na galit.
Kinuha ko ang ballpen at walang-atubiling pinirmahan ang dokumento.
“Salamat,” nakangising sabi ni David, akmang kukunin ang papel.
“Sandali,” malamig kong utos.
Kinuha ko ang aking bag at naglabas ng dalawang dokumento. Ibinagsak ko ito sa mismong harapan ng kanyang mukha.
“Bago mo dalhin ‘yan sa korte, basahin mo muna iyan,” utos ko.
Napakunot ang noo ni David. Kinuha niya ang unang papel. Nang mabasa niya ang nakasulat sa itaas—###### Medical Eye Donor Certificate—nawala ang kulay sa kanyang mukha. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binabasa ang pangalan ng donor: ###### Maya Imperial.
“A-Ano ‘to…? I-Ikaw ang…” utal-utal niyang bulong, nanlalaki ang mga mata, ang mismong matang ibinigay ko sa kanya.
“Oo, David. Ang matang ginagamit mo ngayon para tingnan ako nang may pandidiri, ang matang ginagamit mo para titigan ang kabit mo… ay ang sarili kong mata,” matalim kong sagot. Tinitigan ko siya nang walang kahit anong emosyon. “Ibinigay ko ‘yan sa’yo dahil mahal kita. Pero pinatunayan mong hindi ka lang naging bulag sa paningin, kundi mas naging bulag ang kaluluwa mo.”
“M-Maya… h-hindi ko alam…” nanghihinang sabi ni David, napakapit sa mesa habang si Stella ay tahimik na namumutla sa tabi niya.
“At ngayon, basahin mo ang pangalawang papel,” utos ko.
Nanginginig na kinuha ni David ang ikalawang dokumento. Pagkabasa niya nito, tuluyan nang nanghina ang kanyang mga tuhod at napabagsak siya sa sahig.
“I-Ikaw ang… Majority Shareholder ng kumpanyang pinapasukan ko…?” garalgal na tanong ni David.
“Ako nga,” malamig kong ngiti. “Ginamit ko ang ipon at mana ng pamilya ko para bilhin ang kumpanya ninyo noong nakaraang buwan para sana masigurado ang promosyon mo. Pero dahil isa kang walang kwentang tao, tinatawagan ko na ang HR.”
Kinuha ko ang aking cellphone at nag-dial.
“Tanggalin niyo si David sa kumpanya. I-blacklist niyo siya sa lahat ng firm sa Pilipinas. At bawiin ninyo ang lahat ng bank accounts at sasakyan na ibinigay ng kumpanya sa kanya.”
“Maya! Wag! Parang awa mo na!” umiiyak na gumapang si David palapit sa akin, sinusubukang hawakan ang mga paa ko. “Patawarin mo ako! Ibabalik ko lahat! Ibabalik ko ang paningin mo!”
Sinipa ko ang kamay niya palayo. “Hindi mo na maibabalik ang mata ko, at hindi na rin maibabalik ng pera mo ang nasira mong buhay.”
Kinuha ko ang aking bag at iniwan silang dalawa. Ang lalaking nagtapon sa akin dahil sa aking kapansanan ay naiwan sa sahig, umiiyak at isinusumpa ang kanyang sarili gamit ang mismong matang ibinigay ko sa kanya upang makita ang katotohanang tuluyan na siyang nawalan ng lahat.
