NAGPAALAM ANG ASAWA KONG ABUGADO NA MAY “LEGAL CONFERENCE” SIYA SA TAGAYTAY, HABANG ANG BEST FRIEND KO NAMAN AY MAY “SOLO TRIP”. NGUNIT NANG I-TRACK KO ANG LOCATION NG KANYANG IPAD, NADISKUBRE KONG ANG CONFERENCE NA PUPUNTAHAN NIYA AY ANG SARILI NILANG KASAL. ANG GINAWA KO SA HARAP NG ALTAR AY SUMIRA SA KANILANG MGA BUHAY.
Ang Perpektong Kasinungalingan
Ako si Maya, tatlumpung taong gulang. Anim na taon na kaming kasal ng asawa kong si David, isang sikat na corporate lawyer. Sa kabilang banda, si Clara naman ang aking best friend simula pa noong college. Si Clara ang palaging nandiyan kapag may problema kami ni David. Siya ang takbuhan ko, ang tagapayo ko, at ang taong pinagkakatiwalaan ko ng aking buhay.
Isang Biyernes ng umaga, nag-iimpake si David ng kanyang mga gamit.
“Babe, tatlong araw ako sa Tagaytay ha. May malaking Legal Conference ang mga top law firms. Hindi yata ako masyadong makakapag-text kasi puro meetings at seminars kami,” malambing na paalam ni David, sabay halik sa aking noo.
“Mag-ingat ka roon, mahal. Galingan mo,” nakangiting sagot ko.
Pagkaalis niya, tinawagan ko si Clara para sanang ayain siyang mag-kape dahil mag-isa lang ako sa bahay. Ngunit nag-reply siya na nasa airport daw siya.
“Sis, sorry! Biglaan itong solo soul-searching trip ko sa Boracay. Need ko lang mag-unwind. I’ll call you after 3 days ha? Love you!” text ni Clara.
Wala akong naramdamang pagdududa. Hanggang sa kinagabihan, habang nililinis ko ang study room ni David.
Ang Naiwang iPad at ang Lihim na Mensahe
Naiwan pala ni David ang kanyang lumang iPad na nakakonekta sa iMessage ng kanyang iPhone. Habang nagpupunas ako ng alikabok, biglang umilaw ang screen nito. Sunod-sunod ang pagpasok ng mga mensahe.
Napatingin ako. Mula sa isang number na walang pangalan, nabasa ko ang mensaheng: “Atty. David, handa na po ang glass chapel para sa wedding ninyo bukas ng hapon. Excited na po ang bride ninyong si Miss Clara. See you tomorrow!”
Kumunot ang noo ko. Wedding? Clara?
Nanginginig ang mga kamay ko nang i-swipe ko ang screen para basahin ang buong conversation. At doon, gumuho ang buong mundo ko.
Puno ng palitan ng matatamis na mensahe, mga litrato nilang dalawa na naghahalikan, at ang kumpletong detalye ng isang sikretong kasal sa isang napakamahal at tagong resort sa Tagaytay! Ang mas nakakakilabot, limang taon na pala silang may relasyon! Ang best friend ko na palaging nagpapayo sa akin kapag nag-aaway kami ni David ay siya palang rason kung bakit nanlalamig ang asawa ko!
Parang pinasabugan ng bomba ang aking dibdib. Gusto kong sumigaw at magwala sa sakit. Dalawang taong pinakamahalaga sa buhay ko ang nagtulungan para gawin akong tanga. Ngunit sa halip na umiyak nang magdamag, pinunasan ko ang aking mga luha. Kung gusto nilang maglaro ng apoy, sisiguraduhin kong pareho silang masusunog.
Ang Pagsugod sa ‘Conference’
Kinabukasan ng hapon, nagmaneho ako papuntang Tagaytay. Hindi ako nagsuot ng simpleng damit. Nagsuot ako ng isang napaka-eleganteng itim na dress, naglagay ng pulang lipstick, at nagsuot ng malaking sunglasses. Dala ko ang isang makapal na brown envelope na inihanda ng sarili kong abogado kaninang umaga.
Nakarating ako sa sikat na luxury glass chapel. Sa labas, nakita ko ang welcome sign na puno ng puting rosas: “Welcome to the Wedding of David & Clara.”
Ang kapal ng mukha. Gagamitin pa ang sarili nilang mga pangalan. Siguro ay inisip nilang dahil hindi naman ito legal at ‘ceremonial’ lamang, makakalusot sila sa batas.
Binuksan ko nang dahan-dahan ang pinto sa likuran. Puno ang chapel ng mga piling bisita—mga kaibigan nila mula sa law firm at ilang kamag-anak ni Clara na kasabwat pala sa panloloko sa akin.
Sa dulo ng altar, nakatayo si David, napakagwapo sa kanyang puting suit. At sa kanyang harapan ay si Clara, nakasuot ng isang kumikinang na wedding gown, umiiyak kunwari sa sobrang kaligayahan.
Saktong nagsasalita ang pari. “Kung mayroon man sa inyo ang tumututol sa pag-iisang dibdib ng dalawang taong ito, magsalita na ngayon, o manahimik habambuhay.”
Ang Pasabog sa Altar
“Tumututol ako!”
Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong glass chapel. Tumigil ang musika. Sabay-sabay na lumingon ang mga bisita sa likuran.
Nang maglakad ako sa gitna ng aisle, narinig ko ang mga singhap at bulungan. Nang makita ako ni Clara, nabitawan niya ang kanyang bouquet. Si David naman ay parang na-stroke sa kanyang kinatatayuan, nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha at nagsimulang manginig.
“M-Maya…?” nanginginig na utal ni David. “A-Anong ginagawa mo rito? Diba nasa bahay ka—”
“Akala ko ba nasa Legal Conference ka, mahal ko?” malamig at sarkastiko kong tanong habang naglalakad palapit sa altar. Tiningnan ko si Clara. “At ikaw, bestie? Akala ko ba nagso-solo soul searching ka sa Boracay? Hindi ko alam na nandito pala ang kaluluwa mo, inaangkin ang asawa ko!”
“Maya, let me explain! C-Ceremonial lang ‘to! Gawa-gawa lang ‘to!” natatarantang palusot ni David, pilit na lumalapit sa akin, pero marahas kong itinaas ang kamay ko para patigilin siya.
“Wag mo akong hahawakan, David. Nandidiri ako sa’yo,” matalim kong bulyaw. Humarap ako sa mga bisita, lalo na sa mga kasamahan niyang abogado na ngayon ay namumutla rin sa hiya.
“Isang napakagaling na abogado, pero bobo pagdating sa batas ng kasal,” anunsyo ko nang malakas. Inilabas ko ang makapal na brown envelope at inihagis ito sa mukha ni David. Nagkalat ang mga litrato nila ni Clara na naghahalikan, pati na rin ang mga bank statements na nagpapatunay na pera ko ang ginamit ni David para pondohan ang sikretong kasal na ito!
Ang Regalo ng Legal na Misis
“Ano ‘yan?!” naiiyak at namumutlang tanong ni Clara.
“Iyan ang wedding gift ko sa inyong dalawa,” nakangisi kong sagot. “Atty. David, bilang isang asawa at isang abogado, alam mo dapat na ang pakikiapid at pagpapakasal sa iba habang kasal ka pa sa akin ay isang malaking krimen.”
Nanlaki ang mga mata ni David. “Maya, please! Patawarin mo ako! Nadala lang ako ng tukso! Wag mong gawin ‘to!” umiiyak na lumuhod si David sa harapan ko, walang pakialam sa suit niya. Alam niya kung anong mangyayari sa karera niya.
“It’s too late,” malamig kong hatol. Hinarap ko si Clara na ngayon ay humahagulgol na. “At ikaw, Clara… tinuring kitang kapatid, pero tinuklaw mo ako nang nakatalikod. Pareho kayong walang kwenta.”
Tumingin ako muli sa lahat ng bisita. “Isinampa na ng abogado ko kaninang umaga ang kasong Concubinage at Bigamy laban sa inyong dalawa. At para sa’yo, David… ipinadala ko na rin ang kopya ng ebidensya sa Integrated Bar of the Philippines. Sisiguraduhin kong matatanggalan ka ng lisensya bilang abogado at mabubulok kayong dalawa sa kulungan.”
Napasigaw si Clara at napaluhod din sa sahig, sinisisi si David. “Bakit mo kasi sinabing ligtas tayo?! Sira na ang buhay ko!”
“Kasalanan mo ‘to! Ikaw ang lumandi sa akin!” sigaw ni David pabalik kay Clara.
Pinanood ko silang mag-away at magsisihan sa mismong harap ng altar na pinangarap nila. Iniwan ko silang nagkakagulo, umiiyak, at balot ng matinding kahihiyan.
Habang naglalakad ako palabas ng chapel, sumalubong sa akin ang sariwang hangin ng Tagaytay. Hindi ako umiyak. Sa halip, nakaramdam ako ng matinding kaluwagan. Natutunan ko na ang pinakamasakit na pagtataksil ay nagmumula sa mga taong pinagkakatiwalaan natin, ngunit ang pinakamatamis na paghihiganti ay ang tahimik na pagdurog sa lahat ng kanilang pinahahalagahan gamit ang mismong batas na pinagmamalaki nila.
