TATLONG TAONG NAWALA ANG ASAWA KO. NANG BUMALIK SIYA, MAY BITBIT SIYANG KABIT AT ISANG BATANG LALAKI NA ANAK DAW NIYA. WALANG-HIYA NIYANG INUTUSAN AKONG TANGGAPIN SILA SA BAHAY KO. NGUNIT SA HALIP NA UMIYAK, ISANG PAPEL ANG INIHAGIS KO SA KANYA NA TULUYAN SUMIRA SA BUONG MUNDO NIYA.
Ang Tatlong Taong Pangungulila
Ako si Serena. Tatlong taon na ang nakalipas nang biglang maglaho na parang bula ang asawa kong si Marco. Umalis siya para raw sa isang “business trip” sa Dubai, ngunit hindi na siya bumalik. Wala siyang tawag, walang mensahe. Inakala ng lahat, pati ng mga pulis, na baka naaksidente siya o namatay na.
Ngunit hindi ako sumuko sa buhay. Sa loob ng tatlong taong iyon, ako ang sumalo sa bumabagsak na negosyo ng kanyang pamilya. Nagpuyat ako, nagpakahirap, at pinalago ko ang Imperial Builders hanggang sa maging isa ito sa pinakamalaking construction firm sa Pilipinas. Binayaran ko ang lahat ng utang niya at inilipat sa pangalan ko ang mga ari-arian bilang legal na asawang naiwan.
Isang maulan na hapon ng Linggo, habang tahimik akong nagbabasa ng libro sa sala ng aming mansyon, bumukas ang malaking pinto.
Nanigas ako sa aking kinauupuan. Pumasok si Marco. Nakasuot siya ng mamahaling suit, nakangiti, at walang bahid ng anumang sakit o aksidente. Ngunit hindi siya nag-iisa.
Naka-angkla sa kanyang braso ang isang magandang babae na nakasuot ng masikip na pulang dress. Siya si Valerie. At sa kabilang kamay ni Marco, akay-akay niya ang isang batang lalaki na nasa dalawa hanggang tatlong taong gulang.
Ang Walang-Hiyang Utos ng Asawa
“I’m back, Serena,” malakas at mayabang na bati ni Marco, na parang galing lamang siya sa pamamalengke at hindi nawala ng tatlong taon.
Tumayo ako. Kumulo ang dugo ko, ngunit pinanatili ko ang aking malamig na ekspresyon. “Marco? Saan ka nanggaling? At sino ang mga ‘yan?”
Tumawa si Marco at naglakad papasok sa gitna ng sala, umupo sa sofa na parang hari. Hinila niya si Valerie patabi sa kanya at kinalong ang bata.
“Makinig ka, Serena,” panimula niya nang walang anumang kaba. “Na-trap ako sa Dubai at doon ko nakilala si Valerie. Siya ang nag-alaga sa akin. At ang pinakamahalaga… binigyan niya ako ng anak na lalaki. Isang tagapagmana na limang taon mong hindi naibigay sa akin dahil baog ka.”
Nanlaki ang mga mata ko sa sobrang kapal ng mukha niya.
“Kaya nandito kami,” patuloy niya. “Asawa pa rin kita, at mabait akong tao kaya hindi kita palalayasin. Pero simula ngayon, titira rito si Valerie at ang anak ko. Tatanggapin mo siya bilang co-wife. Ikaw ang mag-aalaga sa bata habang nasa opisina kami ni Valerie dahil gagawin ko siyang Vice President ng kumpanya natin. Wala kang karapatang magreklamo dahil ako ang lalaki sa pamamahay na ito!”
Ang Kayabangan ng Kabit
Ngumisi si Valerie at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. “Hi, Serena. Narinig ko ngang wala kang kwentang asawa kaya hindi mo mabigyan ng anak si Marco. Wag kang mag-alala, ako na ang gumawa ng trabaho mo. Pwede ka nang mag-stay sa guest room para kami ni Marco sa master bedroom. Tsaka, paki-handa naman kami ng meryenda, gutom ang tagapagmana ng mga Imperial eh.”
Inasahan nila na iiyak ako. Inasahan nilang luluhod ako, magmamakaawa, o magsisigaw sa matinding selos at sakit.
Ngunit dahan-dahan… nagsimula akong tumawa. Isang mahina, malamig, at nakakakilabot na tawa na nagpatindig sa balahibo nila.
“Bakit ka tumatawa?! Nabaliw ka na ba?!” inis na bulyaw ni Marco. “Gawin mo ang inuutos ko, Serena! Ako ang may-ari ng bahay at kumpanyang ito!”
Ang Papel ng Katotohanan
Naglakad ako patungo sa isang maliit na safe sa gilid ng aking study table. Binuksan ko ito at kinuha ang isang opisyal na medical folder. Naglakad ako pabalik kay Marco at walang-babala kong inihagis ang folder sa kanyang mukha.
PAK!
“Aray! Ano ba ‘to?!” galit na sigaw niya, habang pinupulot ang mga papel na nagkalat sa sahig.
“Basahin mo,” malamig kong utos. Tumayo ako nang tuwid at tiningnan sila nang may matinding pandidiri. “Basahin mo nang malakas para marinig din ng mapagmataas mong kabit.”
Nanginginig sa inis na kinuha ni Marco ang papel. Binasa niya ang nilalaman. Habang binabasa niya ito, unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha. Ang kanyang mayabang na ngisi ay napalitan ng purong gulat at takot. Nanlalaki ang kanyang mga mata habang palipat-lipat ang tingin sa papel at sa batang karga niya.
“A-Ano ‘to…?” pabulong niyang tanong, tila nawalan ng boses. “I-Imposible ‘to…”
“Ano ba ‘yan, Babe?” takang tanong ni Valerie, pilit na sinisilip ang papel. Nang makita niya ang nakasulat, namutla siya at nabitawan ang kanyang mamahaling bag. “M-Marco… h-hindi totoo ‘yan!”
“Totoo ‘yan, Marco,” kalmado kong sagot, ang aking boses ay pumuno sa tahimik na sala. “Iyan ang medical at fertility report mo mula sa St. Luke’s Hospital. Tatlong taon na ang nakalipas, isang buwan bago ka naglayas, lihim kong ipinasuri ang mga samples natin dahil nagtataka ako kung bakit hindi tayo magkaanak.”
Tumingin ako kay Valerie na ngayon ay nanginginig na sa matinding kaba.
“Hindi ako ang baog, Marco. Ikaw,” diin ko, bawat salita ay parang kutsilyong tumutusok sa kanyang ego. “Ikaw ay 100% sterile dahil sa isang congenital condition. Zero sperm count. Imposible kang makabuo ng bata, kahit pa isang daang babae ang sipingan mo!”
Ang Pagguho ng Mundo ng mga Ahas
Bumagsak ang panga ni Marco. Ibinaling niya ang kanyang galit na galit at namumulang mukha kay Valerie. Binitiwan niya ang bata sa sofa.
“Sino… SINO ANG AMA NG BATANG ITO?!” dumadagundong na sigaw ni Marco na yumanig sa buong mansyon. Hinawakan niya sa braso si Valerie at marahas itong iniyugyog. “Sino ang ama, Valerie?! Tatlong taon mo akong niloko?! Pinaniwala mo akong may anak ako?!”
“M-Marco! Let me explain! B-Baka mali ang report niya! Peke ‘yan!” umiiyak at nagmamakaawang sagot ng kabit niya.
“Tanga! Original na dokumento ‘yan na may pirma at selyo ng ospital!” bulyaw ni Marco, tuluyan nang nagwala at itinulak si Valerie sa sahig. Ang batang lalaki ay nagsimulang umiyak nang malakas dahil sa gulo.
Ang Huling Parusa
“Tapos na ba kayong mag-away?” malamig kong singit.
Lumingon sa akin si Marco, umiiyak at nakaluhod sa sahig. Nawala ang kanyang kayabangan. “S-Serena… asawa ko… p-patawarin mo ako. Niloko lang ako ng babaeng ‘to! Ikaw lang ang mahal ko! P-Please, kalimutan na natin ‘to! Babalik na ako sa’yo. Babalik na ako sa kumpanya natin!”
Ngumiti ako—isang ngiting walang bahid ng anumang awa. “Kumpanya natin? Bahay natin?”
Tumalikod ako at naglakad patungo sa pintuan. “Marco, noong iniwan mo ako at hindi ka nagparamdam ng tatlong taon, nag-file ako ng Presumptive Death at Abandonment of Family. Dahil ako ang nagbayad ng lahat ng bilyun-bilyon mong utang na iniwan, ang korte na mismo ang naglipat ng 100% ng shares ng Imperial Builders at ng mansyong ito sa pangalan ko. Wala ka nang kumpanya. Wala ka nang bahay. At higit sa lahat… wala ka nang asawa.”
“H-Hindi! Hindi pwede ‘yon! Akin ang yaman ng pamilya ko!” humahagulgol na sigaw niya.
“Security!” tawag ko sa aking earpiece. Agad na pumasok ang anim na armadong gwardya ko. “Ikaladkad niyo ang dalawang basurang ito at ang anak ng kabit niya palabas ng gate ko. Kung manlaban sila, tumawag kayo ng pulis para sa trespassing.”
Kinaladkad ng mga gwardya si Marco at Valerie palabas ng mansyon. Nag-aaway sila, nagsisigawan, at nagsisisihan habang umiiyak ang bata sa labas ng malakas na ulan. Si Valerie ay sinisisi si Marco dahil naniwala siyang mayaman pa ito, habang si Marco ay sinusumpa si Valerie dahil sa panloloko sa kanya tungkol sa bata.
Kumuha ako ng isang baso ng mamahaling red wine. Tumayo ako sa tapat ng malaking bintana at pinanood silang magdusa sa kalsada. Natutunan ko na ang pinakamasakit na paghihiganti sa mga taong traydor ay hindi ang magwala sa galit, kundi ang hayaan silang sirain ang kanilang mga sarili gamit ang sarili nilang mga kasinungalingan, habang ikaw ay tahimik na umiinom ng alak ng iyong tagumpay.
