INAKALA NILANG TUMAKBO ANG GROOM KAYA WALANG YUMAKAP SA BRIDE SA ALTAR. TUMIGIL ANG MUNDO NG MGA BISITA NANG BUMUKAS ANG LED SCREEN SA ISANG LIVE VIDEO MULA SA OSPITAL.
Ang Bakanteng Altar
Puno ng libu-libong puting rosas ang buong katedral, ngunit ang hangin ay mabigat at puno ng tensyon. Nakatayo ako sa harap ng altar, nakasuot ng isang napakagandang lace na wedding gown, mahigpit na nakahawak sa aking bouquet. Ako si Elara. Ngayong araw sana ang pinakamasayang sandali ng buhay ko—ang araw na papakasalan ko si Gabriel.
Ngunit limang oras na ang nakalipas mula sa itinakdang oras ng kasal. Wala si Gabriel.
Sa bawat minutong lumilipas, ang mga bulungan ng daan-daang bisita sa likuran ko ay palakas nang palakas. Rinig na rinig ko ang mga mapanuksong salita mula sa mga kamag-anak ni Gabriel na mula pa noon ay tutol sa akin dahil isa lamang akong simpleng guro, habang sila ay nagmamay-ari ng isang malaking construction firm.
“Sabi ko na nga ba, tatakbuhan siya ni Gabriel,” pabulong ngunit matinis na sabi ni Tita Carmela, ang tiyahin ng fiancé ko. “Nauntog din ang pamangkin ko. Naisip siguro niyang hindi nababagay ang isang patay-gutom sa pamilya natin.”
Ang Lason ng mga Tsismis
Tumulo ang isang butil ng luha mula sa aking mata. Lumapit sa akin ang ina ni Gabriel, si Doña Beatriz. Imbes na yakapin ako at patahanin, tinitigan niya ako nang may purong kayabangan.
“Umuwi ka na, Elara. Tanggapin mo na ang hiya,” malamig na utos niya. “Malinaw na iniwan ka ng anak ko. Isang ‘runaway groom’. Baka kasama na niya ngayon si Valerie, ang babaeng dapat talaga niyang pakasalan. Huwag mo nang ipilit ang sarili mo sa pamilya namin.”
Nanginginig ang mga tuhod ko, ngunit nanatili akong nakatayo. Kilala ko si Gabriel. Buong puso niya akong mahal. Nangako siyang yayakapin niya ako sa altar at hindi niya ako iiwan.
“Hindi po gagawin ni Gabriel ‘yon,” basag ang boses kong sagot. “May nangyari lang sigurong masama.”
“Masama? Ang tanging masamang nangyari ay ang pagpayag niyang maging nobya ka!” halakhak ng isang pinsan ni Gabriel. Nagsimulang tumayo ang ilang mga bisita, handa nang umalis sa inaakala nilang isang kasal na nauwi sa isang malaking iskandalo at kahihiyan.
Ngunit bago pa man may makahakbang palabas ng simbahan, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa katedral.
Ang Pagsindi sa Gitna ng Dilim
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong paligid. Ang naglalakihang LED screen na nasa itaas ng altar—na nakalaan sana para sa aming romantic pre-nuptial video—ay biglang umandar at naglabas ng isang nakakasilaw na puting liwanag.
Napatigil ang lahat. Nang luminaw ang imahe sa screen, hindi ito isang pre-recorded na video. May nakasulat na “LIVE FEED” sa gilid nito.
Tumigil ang pag-ikot ng aking mundo. Nalaglag ang bouquet mula sa aking mga kamay. Napatakip ng bibig ang mga bisita, at si Doña Beatriz ay tila nanigas sa kanyang kinatatayuan.
Ang nasa video ay hindi isang hotel room kasama ang ibang babae. Ito ay isang emergency room ng ospital.
Punong-puno ng dugo ang puting tuxedo ng lalaking nakahiga sa stretcher. May oxygen mask sa kanyang mukha, at napapalibutan siya ng mga nagtatakbuhang doktor at nars na pilit tinatapalan ang malaking sugat sa kanyang dibdib.
Kahit puno ng pasa at dugo ang kanyang mukha, kilalang-kilala ko siya. Si Gabriel.
Ang Vows ng Isang Bayani
“Doc, wait… please… kailangan kong makausap ang asawa ko,” hirap na hirap at paos na boses ni Gabriel na umalingawngaw sa speakers ng buong simbahan. Pilit niyang tinatanggal ang kanyang oxygen mask habang inilalapit ng isang umiiyak na nars ang cellphone sa kanyang mukha.
“Gabriel!” humagulgol ako, patakbong lumapit sa ilalim ng malaking screen, inaabot ang kanyang imahe. “Gabriel, anong nangyari sa’yo?!”
Tumingin si Gabriel sa camera. Ang kanyang mga mata ay pagod, ngunit nag-uumapaw sa pagmamahal.
“E-Elara… mahal ko… p-patawad,” nahihirapan niyang bulong, umuubo ng kaunting dugo. “H-Hindi ako nakarating para yakapin ka… Patawad kung pinaghintay kita…”
“Sir, kailangan na po natin kayong ipasok sa operating room! Nawawalan na kayo ng dugo!” sigaw ng isang doktor sa background.
Mabilis na nagpaliwanag ang nars na may hawak ng camera, umiiyak. “Ma’am… on the way po si Sir Gabriel sa simbahan nang makita niya ang isang school bus na nawalan ng preno at muntik nang mahulog sa tulay. Iniharang niya po ang sasakyan niya para pigilan ang bus. Nailigtas niya po ang dalawampung bata… pero naipit po siya sa loob ng kotse niya.”
Nayanig ang buong katedral. Ang mga bisita na kanina ay nanunukso at nagtatawanan ngayon ay humahagulgol sa matinding hiya at awa. Si Doña Beatriz ay bumagsak sa sahig, umiiyak at isinisigaw ang pangalan ng kanyang anak. Ang “runaway groom” na pinagtawanan nila ay nag-aagaw-buhay dahil nagpakabayani.
“Elara…” tawag ni Gabriel sa screen, pinipilit na ngumiti sa kabila ng matinding sakit. “S-Sabi ko sa’yo… walang makakapigil sa kasal natin, ‘di ba?”
Dahan-dahan niyang inilabas mula sa duguang bulsa ng kanyang tuxedo ang maliit na kahon ng aming singsing.
“I, Gabriel… take you, Elara… as my wife,” nanginginig at umiiyak niyang sumpa mula sa ospital. “In sickness and in health… t-to love and to cherish… kahit na… kahit na ito na ang huling hininga ko.”
“Gabriel, huwag kang magsalita ng ganyan!” palahaw ko, nakaluhod sa malamig na marmol ng altar. “Lalaban ka! Hintayin mo ako, papunta na ako diyan! I, Elara, take you as my husband! Kaya mabuhay ka, Gabriel, parang awa mo na!”
“Mahal na mahal kita, Elara. T-Tinutupad ko ang pangako ko…”
Bago pa man siya makatapos, biglang tumunog ang isang mahaba at nakakabinging flatline mula sa heart monitor sa video.
“Code Blue! Nagka-cardiac arrest ang pasyente! Clear!” sigaw ng doktor, at biglang naputol ang live feed. Naging itim ang screen.
Ang Pagtakbo ng Nobya
Bumuhos ang matinding iyak sa buong simbahan. Hindi ako nag-aksaya ng kahit isang segundo. Binuhat ko ang mabigat kong wedding gown at tumakbo palabas ng katedral, hindi alintana kung masira ito o kung matisod ako. Tumakbo ang nobya palabas, hindi para tumakas, kundi para habulin ang lalaking nagbigay ng sarili nitong buhay bago pa man nila masimulan ang kanilang forever.
Kinabukasan, naging laman ng balita ang kwento ng “Runaway Groom” na iniligtas ang dalawampung bata. Natutunan ng buong pamilya niya, na lumuhod at humingi ng tawad sa akin sa labas ng ICU, na ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa yaman, kundi sa laki ng pusong handa niyang ialay para sa iba. At habang nakaupo ako sa tabi ng kama ni Gabriel, naghihintay na magising siya mula sa coma, higpit kong hawak ang kanyang kamay, naniniwalang ang pag-ibig na nagawang tumawid mula sa bingit ng kamatayan ay ang pag-ibig na hindi kailanman susuko.
