NAGPANGGAP NA “DUKHA” ANG MAY-ARI NG LUXURY CAR DEALERSHIP PARA BISITAHIN ANG KANYANG TINDAHAN — PINALAYAS SIYA AT HINIYA NG TOP SALESMAN, PERO NAGSISI ITO NANG MATINDING GULAT
Si Donya Consuelo ay ang nagmamay-ari ng pinakamalaking Car Dealership Empire sa bansa. Siya ang may hawak ng mga branches na nagbebenta ng Ferrari, Lamborghini, at Rolls-Royce. Sa kabila ng kanyang bilyones, nanatili siyang simple.
Isang araw, nakatanggap siya ng report na bumababa ang benta ng kanilang main branch sa Makati. Nabalitaan din niyang nagiging mapili at matapobre ang mga ahente doon.
Gusto ni Donya Consuelo na makita ito mismo.
Kaya nag-disguise siya. Nagsuot siya ng lumang daster na medyo kupas na. Nagsuklay lang siya gamit ang kamay, at nagsuot ng tsinelas na Islander na pudpod na ang takong. Dala niya ang isang lumang eco-bag.
Naglakad siya papasok sa napakakinang na showroom.
Pagpasok niya, ang lamig ng aircon at ang kintab ng mga sasakyan ay sumalubong sa kanya.
Sa gilid, nagkukwentuhan ang mga Sales Agents. Nakita nila si Donya Consuelo.
“Guard! Bakit niyo pinapasok ‘yan?” sigaw ni Ricky, ang Top Salesman ng branch. “Manlilimos lang ‘yan! Nakakasira sa view ng mga clients!”
Hindi pinansin ni Donya Consuelo si Ricky. Lumapit siya sa isang kulay pulang sports car na nagkakahalaga ng 25 Million Pesos. Hinaplos niya ang hood nito.
“HOY! WAG MONG HAWAKAN!”
Tumakbo si Ricky palapit kay Consuelo at hinawi ang kamay nito.
“Lola, alam mo ba kung magkano ‘to?” bulyaw ni Ricky. “Isang gasgas lang dyan, kulang pa ang buhay mo pambayad! Ang dumi-dumi ng kamay mo, hahawak ka pa! Lumabas ka na nga!”
“Gusto ko lang namang tumingin,” mahinahong sagot ni Consuelo. “Bibili sana ako.”
Nagtawanan si Ricky at ang ibang ahente.
“Bibili? Hahahaha! Ano ipambabayad mo? Barya?” pangungutya ni Ricky. “Alis! Bago pa ako tumawag ng pulis!”
Sa gitna ng tawanan, may isang lalaki ang lumapit. Si Carlo, isang bagong trainee.
“Sir Ricky, hayaan niyo na po. Ako na ang kakausap,” sabi ni Carlo.
Humarap si Carlo kay Donya Consuelo nang may ngiti at respeto.
“Nay, pasensya na po kayo. Halika po, maupo muna kayo dito. Gusto niyo po ba ng tubig o kape?”
Kumuha si Carlo ng bottled water at iniabot sa matanda.
“Salamat, iho,” ngiti ni Consuelo. “Pwede mo bang ipakita sa akin ang sasakyang ‘yun? Gusto ko sanang malaman ang specs.”
Kahit alam ni Carlo na mukhang walang pera ang matanda, ginawa pa rin niya ang trabaho niya. Ipinaliwanag niya ang makina, ang leather seats, at ang horsepower, na parang isang VIP ang kausap niya.
“Bakit mo ako inaasikaso?” tanong ni Consuelo. “Sabi ng boss mo, wala akong pambili.”
“Nay,” sagot ni Carlo. “Tinuro po sa akin ng nanay ko na respetuhin ang lahat ng tao. Bibili man po kayo o hindi, trabaho ko po na pagsilbihan kayo nang maayos. Tao po kayo, hindi basahan.”
Napangiti si Consuelo. Nahanap ko na, sa isip niya.
“Sige,” sabi ni Consuelo. “Kukunin ko ang kotseng ito. At pati na rin yung dalawang SUV sa likod.”
Napatingin si Ricky na nakinig sa malayo. “Hahahaha! Nababaliw na ang matanda! Tatlong kotse? Saan mo kukunin ang pera?”
Inilabas ni Donya Consuelo ang kanyang lumang cellphone mula sa eco-bag. May tinawagan siya.
“Hello? General Manager Gomez? Bumaba ka dito sa showroom. Ngayon na.”
Ibinaba niya ang telepono.
Ilang sandali lang, tumatakbo ang General Manager galing sa second floor. Putlang-putla at pinapawisan.
Pagkakita ng Manager kay Consuelo, halos madapa ito sa paglapit.
“M-ma’am Consuelo?!” gulat na sigaw ng Manager. Yumuko ito nang mababa. “Good morning po, Madam Chairman! Hindi ko po alam na bibisita kayo!”
Tumahimik ang buong showroom.
Si Ricky ay nanigas. Nanlaki ang mga mata niya. Ang “gusgusin” na inaway niya ay ang May-ari pala ng buong kumpanya?!
“C-chairman?” bulong ni Ricky, nanginginig ang tuhod.
Tinanggal ni Donya Consuelo ang kanyang tsinelas at naglakad nang dahan-dahan palapit kay Ricky.
“Ricky, di ba?” tanong ni Consuelo. Ang boses niya ay may awtoridad na nakakakilabot.
“O-opo, Ma’am… Sorry po… Hindi ko po alam…” nauutal na sagot ni Ricky.
“Hindi mo alam na ako ang may-ari? Kaya okay lang na bastusin mo ako?” matigas na sabi ni Consuelo. “Sa negosyo ko, ang customer ay hari. Ang taong mapanghusga sa kapwa base sa suot ay walang lugar sa kumpanyang ito.”
“Ma’am, parang awa niyo na! Top Salesman po ako!”
“Wala akong pakialam sa benta mo kung bulok naman ang ugali mo,” sagot ni Consuelo. “Mr. Gomez, tanggalin si Ricky. Effective immediately. I don’t want to see him in my building again.”
Umiiyak si Ricky habang tinatanggal ang kanyang ID at pinalabas ng guard—ang parehong guard na inutusan niyang magpaalis kay Consuelo kanina.
Humarap si Consuelo kay Carlo, ang trainee na nanginginig din sa gulat.
“At ikaw, Carlo,” ngiti ni Consuelo.
“P-po?”
“Salamat sa tubig at sa respeto,” sabi ni Consuelo. “Kailangan ko ng mga taong katulad mo. Simula ngayon, ikaw na ang bagong Sales Manager ng branch na ito.”
“M-manager po?!” gulat ni Carlo. “Pero trainee pa lang po ako!”
“Ang skill, natututunan. Pero ang mabuting puso, mahirap hanapin. You deserve it.”
Binili ni Donya Consuelo ang mga sasakyan at ibinigay ang komisyon kay Carlo—isang halaga na nagpabago sa buhay ng binata at ng pamilya nito.
Mula noon, nagbago ang kultura sa showroom. Wala nang nangmamata. Lahat ng pumasok, naka-daster man o naka-suit, ay tinatrato bilang VIP. Dahil natutunan nila ang leksyon: Ang tunay na bigat ng tao ay hindi sa laman ng bulsa, kundi sa laman ng pag-uugali.
