PINALAYAS NIYA ANG ANIM NA YAYA DAHIL SA “SAMANG-UGALI” NG ANAK NIYA — PERO ANG IKAPITO… MAY GINAWA NA NAGPAIYAK SA MATAPOBRENG AMA
Si Richard ay isang biyudo at busy na CEO. Wala siyang oras sa bahay. Ang solusyon niya sa pagpapalaki sa 7-taong gulang na anak na si Kyle ay ang pagkuha ng yaya.
Pero walang tumatagal kay Kyle.
Sa loob lang ng dalawang buwan, anim na yaya na ang tinanggal ni Richard.
“Sir, hindi ko na po kaya!” sumbong ng pang-anim na yaya. “Napakasamang bata ni Kyle! Nanununtok, naninira ng gamit, at laging nagwawala! Halimaw siya!”
Galit na galit si Richard. “Binabayaran ko kayo para alagaan siya! Kung hindi niyo kaya, lumayas kayo!”
Para kay Richard, ang mga yaya ang may kasalanan. Incompetent. Tamad.
Dumating ang Ikapitong Yaya. Si Nanay Linda.
Si Nanay Linda ay 60-anyos na. Tahimik. Hindi siya mukhang strikta, pero may kakaibang hinahon sa kanyang mga mata.
“Ito ang huling pagkakataon,” banta ni Richard kay Nanay Linda. “Kapag may narinig akong reklamo o kapag umiyak ang anak ko, tanggal ka agad. Naiintindihan mo?”
“Opo, Sir,” sagot ni Nanay Linda.
Unang linggo.
Tulad ng inaasahan, nagwala si Kyle. Binato niya ang plato ng pagkain. Sinira niya ang mamahaling vase. Nagsisisigaw siya.
Inasahan ni Richard na magsusumbong si Nanay Linda. Pero… walang sumbong.
Pag-uwi ni Richard, tahimik ang bahay. Malinis ang sahig. Tulog si Kyle.
Lumipas ang isang buwan. Hindi pa rin tinatanggal si Nanay Linda. Pero napapansin ni Richard na laging pagod at puyat ang matanda.
Isang gabi, umuwi nang maaga si Richard dahil nakansela ang meeting niya.
Pagpasok niya sa pinto, narinig niya ang kalabog at sigawan mula sa kwarto ni Kyle.
BLAG!
“Ayoko niyan! Alis! Alis!” sigaw ni Kyle.
Tumakbo si Richard paakyat. “Sinasaktan ba ng matandang ‘yun ang anak ko?!”
Pagbukas niya ng pinto, nanlaki ang mga mata niya.
Nakita niyang nagwawala si Kyle. Hawak ng bata ang isang mabigat na glass trophy at akmang ibabato kay Nanay Linda.
Pero imbes na tumakbo o magalit, nakaluhod si Nanay Linda sa harap ng bata. Naka-buka ang mga braso.
“Sige anak,” malumanay na sabi ni Nanay Linda, kahit may dugo na sa noo niya dahil natamaan siya ng laruan kanina. “Ibato mo sa akin. Saktan mo si Lola. Kung ‘yan ang paraan para mailabas mo ang sakit ng loob mo, tatanggapin ko.”
Natigilan si Kyle. Nanginginig ang kamay na hawak ang trophy.
“Ilabas mo ang galit mo, Kyle,” patuloy ni Nanay Linda, na umiiyak na. “Alam kong hindi ka naman galit sa akin eh. Galit ka kasi miss na miss mo na ang Papa mo.”
Binitawan ni Kyle ang trophy. Bumagsak ito sa carpet.
Humagulgol ang bata at tumakbo sa yakap ni Nanay Linda.
“Gusto ko lang naman na umuwi si Papa…” iyak ni Kyle. “Kapag nagwawala ako, tinatawagan siya ng yaya. Umuuwi siya para pagalitan ako. Kahit pagalitan niya ako, okay lang… basta makita ko lang siya. Miss ko na si Papa.”
Nasa may pinto si Richard. Parang sinaksak ang puso niya.
Narealize niya ang katotohanan: Ang “masamang ugali” ng anak niya ay hindi dahil sa salbahe ito. Ang bawat basag na vase, ang bawat sigaw, at ang bawat pinalayas na yaya… ay paraan ni Kyle para makuha ang atensyon niya.
Sinasadya ni Kyle na maging pasaway para mapilitang umuwi ang tatay niya.
Pumasok si Richard sa kwarto. Luhaan.
“Sir?” gulat na sabi ni Nanay Linda. “Sorry po, hindi ko napigilan…”
Lumapit si Richard. Hindi kay Nanay Linda, kundi kay Kyle.
Lumuhod ang bilyonaryong ama at niyakap ang anak nang mahigpit.
“Sorry, Kyle…” iyak ni Richard. “Sorry anak… akala ko binibigay ko ang lahat sa’yo. Pero ang kailangan mo pala ay ako.”
Tumingin si Richard kay Nanay Linda. Nakita niya ang dugo sa noo nito at ang pagmamahal na ibinigay nito na higit pa sa trabaho.
“Nanay Linda,” sabi ni Richard. “Huwag po kayong aalis. Hindi bilang yaya… kundi bilang lola niya.”
Mula sa araw na iyon, nagbago ang buhay nila. Binawasan ni Richard ang trabaho para maglaro kay Kyle. Hindi na muling nagwala ang bata.
Ang ikapitong yaya ay hindi lang nag-alaga; siya ang nagbukas ng mata ng isang ama sa katotohanang ang pinakamahalagang maibibigay sa anak ay hindi laruan o pera, kundi ang oras at presensya.
