BINUHUSAN AKO NG TUBIG NG MADRASTA KO AT SINIGAWAN NA HINDI AKO KAPAMILYA — PERO PAGPASOK NG PINAKAMAYAMANG TAO SA BANSA, LUMUHOD SILANG LAHAT SA HARAP KO
ANG PAGITAN NG KATULONG AT DONYA
Ako si Ella. Simula nang mamatay si Papa, ang turing sa akin ng madrasta kong si Tita Cora at ng kapatid kong sa labas na si Bea ay hindi na kapamilya, kundi utusan.
Gabi ng Grand Family Reunion. Lahat ng mayayamang kamag-anak ni Tita Cora ay naroon. Nakasuot sila ng kumikinang na gown at alahas.
Ako? Nakasuot ako ng lumang damit, nagsisilbi ng wine at nagpupulot ng kalat.
“Ella! Ang bagal mo!” sigaw ni Bea. “Naubusan na ng juice si Tito Ramon! Kumuha ka pa!”
Nagmamadali akong kumuha ng pitsel ng tubig at juice. Sa pagmamadali ko, natapilok ako sa laylayan ng carpet.
SPLASH!
Natapon ang konting tubig sa mamahaling sapatos ni Tita Cora.
Tumigil ang musika. Tumahimik ang lahat.
ANG PAMAMAHIYA
Namula sa galit si Tita Cora.
Kinuha niya ang pitsel na hawak ko. Sa harap ng lahat ng bisita, ibinuhos niya ang malamig na tubig sa mukha at katawan ko.
Basang-basa ako. Tumulo ang tubig kasama ng mga luha ko.
“Tanga!” sigaw ni Tita Cora. “Wala ka talagang kwenta! Sinisira mo ang gabi ko!”
“Tita… sorry po… hindi ko sinasadya…” hikbi ko.
“Sorry?! Mababayaran ba ng sorry mo ang sapatos ko?!”
Dinuro ako ni Tita Cora sa mukha.
“Tandaan mo ito, Ella! HINDI KA MIYEMBRO NG PAMILYANG ITO! Isa ka lang palamunin! Sampid ka lang! Layas! Lumabas ka sa bahay ko!”
Pinagtawanan ako ng mga bisita. Si Bea ay nakangisi habang vinivideo ako.
Aalis na sana ako. Hahakbang na sana ako palabas ng pinto para takasan ang kahihiyan.
Pero biglang…
BLLLAG!
Bumukas nang malakas ang main door ng mansyon.
ANG PAGPASOK NG “HARI”
Pumasok ang sampung armadong bodyguards. Agad silang humawi sa gitna.
Sa likod nila, naglakad ang isang lalaking kilala ng lahat. Si Don Rafael, ang pinakamayamang bilyonaryo sa Asya. Ang may-ari ng kumpanyang pinapangarap na pasukan ng lahat ng negosyante sa kwartong iyon.
Natulala si Tita Cora. Bigla siyang ngumiti nang abot-tenga. Inayos niya ang buhok niya.
“Don Rafael!” tili ni Tita Cora. “Oh my God! Nandito kayo! Welcome po sa humble home namin! Anong karangalan po ito!”
Lalapit sana si Tita Cora para makipag-beso.
Pero nilampasan siya ni Don Rafael. Ni hindi siya tinignan nito.
Dire-diretso ang lakad ni Don Rafael. Ang kanyang mga mata ay nakatuon lang sa isang tao.
Huminto siya sa harap ng basang-basa at umiiyak na si Ella.
Tumahimik ang buong mansyon. Rinig mo ang pagbagsak ng karayom.
ANG PAGYUKO
Dahan-dahang tinanggal ni Don Rafael ang kanyang coat.
Isinuot niya ito sa balikat ni Ella para takpan ang basang damit nito.
Pagkatapos, sa harap ng gulat na gulat na si Tita Cora at Bea, yumuko (bow) si Don Rafael sa harap ni Ella.
“Good evening, President Ella,” bati ni Don Rafael nang malakas at malinaw.
Napasinghap ang lahat.
“P-President?!” bulong ni Tita Cora. “Don Rafael, nagkakamali kayo! Si Ella lang ‘yan! Ang tanga naming ampon!”
Humarap si Don Rafael kay Tita Cora. Ang tingin niya ay nakakamatay.
“Ampon?” galit na tanong ni Don Rafael. “Ang babaeng binuhusan mo ng tubig ay si Ms. Ella Valderama. Siya ang Secret Majority Shareholder ng kumpanya ko. Siya ang tunay na nagmamay-ari ng 60% ng stocks ng Rafael Group na ipinamana sa kanya ng Lolo niya—ang yumao kong partner.”
“Sa madaling salita,” dagdag ni Don Rafael. “Siya ang Boss ko. At siya ang may-ari ng lupang tinitirikan ng bahay na ito.”
ANG PAGBALIGTAD NG MUNDO
Nanghina ang tuhod ni Tita Cora. Napaupo siya sa sofa.
Si Bea naman ay nabitawan ang cellphone niya.
“Ella…” nanginginig na sabi ni Tita Cora. “Anak… totoo ba?”
Tinanggal ni Ella ang coat ni Don Rafael at inabot ito sa bodyguard.
Pinunasan niya ang kanyang mukha. Nawala ang takot sa kanyang mga mata.
“Oo, Tita,” sagot ni Ella. “Matagal ko nang gustong sabihin. Hinintay ko lang ang 18th birthday ko para makuha ko ang mana ko nang buo. At ngayong gabi ‘yun.”
Lumapit si Ella kay Tita Cora.
“Sabi mo kanina, hindi ako kapamilya, diba?”
“H-Hindi naman sa ganun… galit lang ako…” palusot ni Tita Cora.
“Tama ka naman,” putol ni Ella. “Hindi talaga tayo pamilya. Dahil ang pamilya, hindi nananakit. Ang pamilya, hindi nambubuhos ng tubig.”
Humarap si Ella kay Don Rafael.
“Don Rafael,” utos ni Ella.
“Yes, Madam President?”
“Pakisabihan ang Legal Team ko. Gusto kong bawiin ang bahay na ito. At gusto kong paalisin ang mga squatter na nakatira dito simula bukas ng umaga.”
“Squatter?!” sigaw ni Bea. “Bahay namin to!”
“Dati,” sagot ni Ella. “Pero dahil hindi naman ako kapamilya, bakit ko kayo patitirahin sa bahay ko?”
WAKAS
Tinalikuran ni Ella ang madrasta at kapatid niyang nagmamakaawa at umiiyak.
Naglakad siya palabas ng mansyon kasama si Don Rafael at ang mga bodyguards.
Iniwan niya si Tita Cora na basag ang pangarap, basag ang reputasyon, at basag ang puso—habang si Ella, na dating basang-basa ng tubig, ay hindi na muling luluha dahil sa kanila.
