INIWAN SIYA NG NOBYA NOON DAHIL “WALA SIYANG PERA” — NGAYONG BILYONARYO NA SIYA, NAKITA NIYA ANG BABAE NA NAGLILINIS NG KUBETA SA KANYANG OPISINA… AT ANG KATOTOHANAN AY NAGPALUHOD SA KANYA
ANG SUGAT NG KAHAPON
Si Lucas ay isa na ngayong kinatatakutang Business Tycoon. Siya ang may-ari ng Prime Tower, ang pinakamataas na gusali sa lungsod. Nasa kanya na ang lahat: salapi, kapangyarihan, at respeto.
Pero sa likod ng kanyang mamahaling suit at malamig na mga mata, nakatago ang pusong winasak sampung taon na ang nakakaraan.
Naalala pa niya ang huling sinabi ni Elena, ang babaeng minahal niya nang lubos.
“Lucas, itigil na natin ‘to. Pagod na akong maging mahirap. Hindi tayo mabubuhay sa pagmamahal lang. Gusto ko ng lalaking kayang ibigay ang mundo sa akin. Wala kang mararating.”
Iniwan siya ni Elena sa gitna ng ulan. Simula noon, isinumpa ni Lucas na magiging mayaman siya. Na balang araw, ipapamukha niya kay Elena kung sino ang sinayang nito.
ANG PAGTATAGPO SA DILIM
Gabi na. Halos wala nang tao sa Prime Tower. Nag-overtime si Lucas sa kanyang opisina sa ika-50 palapag.
Tumapon ang kape sa sahig ng kanyang opisina.
“Janitor!” sigaw ni Lucas sa intercom. “May natapon dito. Linisin niyo ngayon din.”
Bumukas ang pinto. Pumasok ang isang babaeng naka-uniporme ng Janitress. Nakayuko ito, may takip ang mukha ng face mask, at hila-hila ang mop.
“Sorry po Sir… lilinisin ko na po…” garalgal ang boses ng babae.
Natigilan si Lucas. Kilala niya ang boses na iyon. Kahit sampung taon na ang lumipas, hindi niya makakalimutan ang boses na dumurog sa puso niya.
Lumapit si Lucas. Hinablot niya ang face mask ng babae.
Nanlaki ang mga mata ng janitress.
Si Elena.
Pero hindi na ito ang Elenang maganda at makinis noon. Payat na siya ngayon, puti na ang ilang hibla ng buhok, at ang mga kamay ay puno ng kalyo at sugat sa kakatrabaho.
ANG PAGHIHIGANTI
“E-Elena?” gulat na sabi ni Lucas. Pagkatapos, napalitan ito ng mapang-uyam na ngiti.
“Wow. Tignan mo nga naman ang tadhana,” tawa ni Lucas. “Ang babaeng nangarap ng rich husband, ngayon ay tagalinis ng dumi ko?”
Yumuko si Elena, umiiyak. “Lucas… Sir… trabaho lang po ang pinunta ko dito. Kailangan ko po ng pera.”
“Pera?” tumayo si Lucas at umikot sa mesa niya. “Diba iniwan mo ako dahil gusto mo ng mayaman? Nasaan na ang lalaking pinalit mo sa akin? Iniwan ka na ba? Nalugi ba siya? Kaya ka ba nagkakaganyan?”
Hindi sumagot si Elena. Patuloy lang siya sa pagpupunas ng sahig habang tumutulo ang luha.
“Sagutin mo ako!” sigaw ni Lucas. Hinawakan niya ang panga ni Elena at pilit itong pinatingin sa kanya. “Masaya ka ba sa naging desisyon mo? Tignan mo ako, Elena! Ako ang may-ari ng inaapakan mo! Kung hindi mo ako iniwan, ikaw sana ang Reyna dito!”
“Patawad, Lucas…” bulong ni Elena. “Masaya ako… na nagtagumpay ka.”
“Sinungaling!” bulyaw ni Lucas. “Umalis ka sa opisina ko! At bukas, fired ka na! Ayokong makita ang pagmumukha ng babaeng mukhang pera sa kumpanya ko!”
Kinuha ni Elena ang kanyang timba at mop.
“Salamat po, Sir. Aalis na po ako.”
Habang naglalakad si Elena palabas, nahulog mula sa bulsa ng kanyang uniporme ang isang maliit at lumang notebook.
Hindi ito napansin ni Elena dahil sa pagmamadali at iyak. Tuluyan siyang lumabas.
ANG LIHIM NA NABUNYAG
Naiwan si Lucas na galit na galit. Nakita niya ang notebook sa sahig.
Pupulutin sana niya para itapon sa basurahan, pero napansin niya ang nakasulat sa cover: Projects ni Lucas.
Kinabahan siya. Ito ang notebook na ginagamit niya noong kolehiyo pa sila. Bakit nas kay Elena ito?
Binuksan niya ang notebook.
Hindi ito lecture notes. Ito ay Diary ni Elena mula noong taong naghiwalay sila.
Binasa ni Lucas ang entry sa araw ng hiwalayan nila (October 10, 2014).
October 10
Ito na ang pinakamasakit na araw ng buhay ko. Kinailangan kong saktan si Lucas. Kinailangan kong sabihin na mukha akong pera para magalit siya sa akin.
Dumating ang acceptance letter niya para sa Scholarship sa Harvard. Pero sinabi niya sa akin na tatanggihan niya ‘yun dahil ayaw niya akong iwan dito sa Pilipinas.
Hindi pwede, Lucas. Masyado kang magaling para mabulok dito kasama ko. Ang pangarap mo ang importante. Kung kailangan kong maging kontrabida sa kwento mo para ituloy mo ang paglipad mo, gagawin ko.
Galit na galit siya sa akin kanina. Ang sakit. Durog na durog ako. Pero okay lang. Balang araw, magiging Bilyonaryo siya. At ako… ako ay mananatiling tagahanga niya sa malayo.
Lumipat si Lucas sa sumunod na pahina.
November 2015
Nalaman kong may sakit si Tatay. Cancer. Walang-wala kami. Inalok ako ng trabaho bilang katulong sa abroad. Ito na lang ang paraan. Sana nasa maayos ka, Lucas. Proud na proud ako sa’yo.
July 2024
Nakauwi na ako. Namatay na si Tatay at Nanay. Wala akong natapos, wala akong asawa. Nag-apply ako bilang Janitress sa Prime Tower. Gusto ko lang makita si Lucas kahit sa malayo. Gusto kong makita kung gaano kataas ang narating niya.
ANG PAGLUHOD NG HARI
Bumagsak ang notebook sa kamay ni Lucas. Nanikip ang dibdib niya. Hindi siya makahinga.
Ang babaeng kinamuhian niya ng sampung taon… ang babaeng akala niya ay mukhang pera… ay siya palang dahilan kung bakit siya nasa tuktok ngayon.
Sinaktan siya nito para palayain siya sa isang kinabukasang walang kasiguraduhan. Isinakripisyo ni Elena ang sarili nitong kaligayahan at reputasyon para sa pangarap ni Lucas.
“Elena…” hagulgol ni Lucas. “Anong ginawa ko?!”
Tumakbo si Lucas palabas ng opisina. “Elena! Elena!”
Tumakbo siya sa hagdan. Naabutan niya si Elena sa lobby, palabas na ng building dala ang kanyang mga gamit.
“Elena!” sigaw ni Lucas.
Lumingon si Elena, gulat na gulat.
Sa gitna ng lobby, sa harap ng mga guard at ibang empleyado…
Lumuhod ang Bilyonaryong si Lucas sa paanan ng Janitress.
Yumakap siya sa binti ni Elena at humagulgol na parang bata.
“Lucas… tumayo ka dyan… nakakahiya…” sabi ni Elena, naguguluhan.
“Wala akong pakialam!” sigaw ni Lucas. “Patawarin mo ako, Elena! Nabasa ko ang diary mo! Alam ko na ang lahat! Ang tanga-tanga ko! Ang manhid ko!”
“Ikaw ang dahilan kung bakit ako nandito! Ikaw ang nagtulak sa akin pataas habang hinayaan mong bumagsak ka! Bakit?! Bakit hindi mo sinabi?!”
Hinawakan ni Elena ang mukha ni Lucas. Ngumiti siya nang may luha.
“Dahil kung sinabi ko sa’yo noon… hindi ka aalis. Pipiliin mo ako kaysa sa pangarap mo. At ayokong ako ang maging dahilan ng pagkabigo mo.”
WAKAS
Tumayo si Lucas at hinawakan ang kamay ni Elena—ang kamay na magaspang at marumi. Hinalikan niya ito nang paulit-ulit.
“Tama na ang sakripisyo,” sabi ni Lucas. “Ako naman. Ako naman ang mag-aalaga sa’yo.”
“Security!” sigaw ni Lucas.
“Yes, Sir Lucas?”
“Ang babaeng ito… si Elena… simula ngayon, hindi na siya Janitress.”
Humarap siya kay Elena.
“Simula ngayon, ikaw na ang May-ari ng kalahati ng yaman ko. At higit sa lahat… ikaw ang Asawa ko.”
“Lucas… madumi ako… wala akong pinag-aralan…”
“Ikaw ang pinakamalinis at pinakamatalinong tao na nakilala ko,” sagot ni Lucas. “Dahil alam mo ang tunay na kahulugan ng pag-ibig.”
Binuhat ni Lucas si Elena (bridal style) at dinala pabalik sa elevator, hindi para maglinis, kundi para simulan ang buhay na nararapat sa kanila pareho. Ang Prime Tower ay hindi na lang simbolo ng tagumpay ni Lucas, kundi naging monumento ng dakilang pag-ibig ni Elena.
WAKAS
