DALAWANG PULUBING KAMBAL ANG LUMAPIT SA BILYONARYA PARA MANGHINGI NG TIRANG PAGKAIN — NAPALUHOD ANG MATANDA AT HUMAGULGOL NANG MAKITA ANG KANILANG MUKHA NA KAMUKHANG-KAMUKHA NG MGA ANAK NIYANG NAWALA SAMPUNG TAON NA ANG NAKAKARAAN
ANG MGA PRINSIPE NG KALSADA
Sa isang mamahaling Open-Air Restaurant sa lungsod, nakaupo mag-isa si Donya Corazon. Siya ang may-ari ng pinakamalaking shipping lines sa bansa. Nasa kanya ang lahat ng yaman, pero walang laman ang kanyang mga mata.
Sampung taon na ang nakakaraan, habang namamasyal sila sa parke, nawala ang kanyang kambal na anak na lalaki—sina Lucas at Mateo. Nadukot sila habang bumibili ng ice cream ang yaya. Simula noon, hindi na tumigil si Corazon sa paghahanap, pero nawalan na siya ng pag-asa.
“Ma’am, gusto niyo po ba ng dessert?” tanong ng waiter.
“Wala. Kunin niyo na ang plato,” malungkot na sagot ni Corazon. Marami pang natirang Steak at Fried Chicken sa plato niya. Wala siyang ganang kumain.
Habang inaayos ng waiter ang mesa, biglang may narinig na gulo sa gilid ng restaurant.
“Hoy! Bawal kayo dito! Alis!” sigaw ng Security Guard.
Dalawang batang lalaki, edad 14, ang pilit na pumapasok.
Sina Bato at Pato.
Payat na payat, maitim dahil sa araw, punit-punit ang damit, at walang tsinelas.
Nakatakas sila sa guard at tumakbo papasok sa dining area. Gutom na gutom sila. Tatlong araw na silang hindi kumakain.
Lumapit sila sa mesa ni Donya Corazon dahil ito ang pinakamalapit.
“Ma’am…” mahinang boses ni Bato.
Tumingin si Corazon.
“Ma’am…” dugtong ni Pato, habang nakatingin sa tirang manok sa plato. “Pwede po bang hingiin na lang namin ang tira niyo? Kahit buto lang po. Kakainin po namin. Gutom na gutom na po kami.“
ANG MGA MATA NG NAKARAAN
Akmang hahawakan ng guard ang mga bata para kaladkarin palabas.
“Sandali!” taas ng kamay ni Corazon. “Huwag niyo silang galawin.”
“Pero Ma’am, mga pulubi po ‘yan. Dudumihan nila ang restaurant,” reklamo ng Manager.
“Sabi ko, huwag silang galawin!” sigaw ni Corazon na may awtoridad.
Tinitigan ni Corazon ang dalawang bata.
Kahit puno ng dumi ang kanilang mukha… kahit magulo ang kanilang buhok… may pamilyar sa kanila.
Ang kanilang mga mata.
Ang hugis ng kanilang ilong.
At ang paraan ng paghawak nila sa kamay ng isa’t isa dahil sa takot.
Bumilis ang tibok ng puso ni Corazon.
“Maupo kayo,” utos ni Corazon sa mga bata.
“P-Po? Sa sahig na lang po kami…”
“Hindi. Umupo kayo sa silya.”
Umupo ang kambal, nanginginig. Inorderan sila ni Corazon ng bagong pagkain. Burger, Fries, Spaghetti, at Fried Chicken.
Nang dumating ang pagkain, parang mga galit na tigre ang dalawa. Subo dito, subo doon. Halatang-halata ang gutom.
Habang kumakain sila, hindi inalis ni Corazon ang tingin sa kanila.
“Anong pangalan niyo?” tanong ni Corazon.
“Bato at Pato po,” sagot nila habang puno ang bibig. “Wala kaming apelyido. Sa kalsada na po kami lumaki simula noong tumakas kami sa sindikato.”
“Sindikato?”
“Opo. Ang sabi po ng iba, dinampot daw po kami noong bata pa kami. Pinapamalimos po kami. Pero tumakas kami noong nakaraan kasi binubugbog kami.”
Tumulo ang luha ni Corazon.
“May… may palatandaan ba kayo sa katawan?” tanong ni Corazon. Ang boses niya ay nanginginig.
Nagkatinginan ang kambal.
“Meron po,” sabi ni Bato.
Itinaas ni Bato ang kanyang buhok sa likod ng leeg.
Itinaas din ni Pato ang sa kanya.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Corazon. Napahawak siya sa kanyang bibig para pigilin ang hagulgol.
Sa likod ng leeg ng bawat isa… may Birthmark na hugis Kalahating Puso. Kapag pinagdikit silang dalawa, bubuo ito ng isang buong puso.
Ito ang tanda nina Lucas at Mateo.
ANG PAGKILALA
“Diyos ko…” iyak ni Corazon. “Lucas… Mateo…”
Natigilan ang kambal sa pagkain.
“L-Lucas?” tanong ni Bato. “Parang… parang narinig ko na ang pangalang ‘yan dati.”
May dinukot si Corazon sa kanyang bag. Isang lumang litrato ng dalawang batang lalaki na may suot na matching pajamas.
Inilapag niya ito sa mesa.
“Tignan niyo,” sabi ni Corazon. “Kayo ‘yan. Noong apat na taong gulang pa kayo.”
Tinignan ng kambal ang litrato.
Tinignan nila ang isa’t isa.
At unti-unting bumalik ang alaala ng isang masayang kahapon bago ang impyerno ng kalsada.
“Mama?” bulong ni Pato (Mateo). “Mama… ikaw ‘yung nagpapalipad ng saranggola kasama namin?”
“Oo! Ako ‘yun!” hagulgol ni Corazon.
Tumayo si Corazon at niyakap ang dalawang batang gusgusin.
Niyakap niya sila nang napakahigpit. Walang pakialam kung madumihan ang kanyang Designer Dress. Walang pakialam kung amoy-araw sila.
“Mga anak ko! Buhay kayo! Salamat sa Diyos, buhay kayo!”
Naiyak na rin ang kambal. Sa wakas, naramdaman nila ang yakap ng isang ina na sampung taon nilang hinanap sa bawat mukha ng taong nililimusan nila.
“Mama… gutom na gutom kami… pagod na pagod na kami…” iyak ni Lucas sa balikat ng ina.
“Hindi na,” bulong ni Corazon habang hinahalikan ang ulo ng mga anak. “Hindi na kayo magugutom. Hindi na kayo mapapagod. Andito na si Mama. Uuwi na tayo.”
ANG PAGBABAGO
Ang mga customer sa restaurant na kanina ay nandidiri, ngayon ay nagpapahid na ng luha. Ang guard na nagtaboy sa kanila ay nakayuko sa hiya.
Tumayo si Corazon, hawak ang kamay ng dalawang anak.
“Manager,” tawag ni Corazon.
“Yes, Ma’am Donya Corazon?”
“Bigyan mo ng pagkain ang lahat ng tao dito. My treat. Dahil ngayon ang pinakamasayang araw ng buhay ko.”
Inilabas ni Corazon ang kambal mula sa restaurant at isinakay sa kanyang Limousine.
Dinala sila sa mansyon. Pinaliguan, binihisan ng magagandang damit, at pinatulog sa malambot na kama na sampung taon nang walang laman.
Kinabukasan, naging headline sa balita ang himalang pagbabalik ng mga nawawalang tagapagmana.
Si Bato at Pato ay wala na. Nagbalik sina Lucas at Mateo.
Hindi nila nakalimutan ang hirap sa kalsada. Nang lumaki sila at nagmana ng kumpanya, nagtayo sila ng Foundation para sa mga batang kalye. Sila mismo ang nagpapakain sa mga pulubi.
At tuwing may lalapit sa kanila para manghingi ng tirang pagkain, hindi nila ito binibigyan ng tira. Binibigyan nila ito ng bagong pagkain at bagong pag-asa, dahil alam nila na sa likod ng dumi at gutom, baka may isang nawawalang prinsipe na naghihintay lang makauwi.
WAKAS
