INIWAN NIYA ANG ASAWA DAHIL “WALANG NARATING” AT PURO UTANG — MAKALIPAS ANG PITONG TAON, SIYA ANG NAGMAMAKAAWA SA HARAP NG ISANG “MYSTERY INVESTOR” NA SIYA PALANG DATING ASAWA NIYA
Si Carlo ay isang lalaking mataas ang ambisyon. Sawang-sawa na siya sa buhay nila ng asawa niyang si Rina. Nakatira lang sila sa isang maliit na apartment, baon sa utang, at nagbebenta lang si Rina ng online kakanin para mabuhay sila.
“Ayoko na, Rina,” sabi ni Carlo habang nag-iimpake. “Pagod na akong kumain ng tuyo at itlog! Pagod na akong magtago sa maniningil ng utang. Walang future sa’yo. Pabigat ka sa pangarap ko.”
“Carlo, huwag naman ganito,” iyak ni Rina, nakaluhod at nakayakap sa binti ng asawa. “Magtutulungan naman tayo eh. Konting tiis na lang. Mahal na mahal kita.”
Tinabig ni Carlo si Rina.
“Hindi nakakain ang pagmamahal!” sigaw ni Carlo. “Aalis na ako. Sasama ako kay Veronica. Mayaman siya, may kotse, at kaya niyang ibigay ang buhay na deserve ko. Huwag mo na akong hahanapin.”
Umalis si Carlo at iniwan si Rina na luhaan, walang pera, at wasak ang puso sa sahig ng kanilang masikip na bahay.
Lumipas ang Pitong Taon.
Hindi naging maganda ang buhay ni Carlo. Iniwan din siya ni Veronica noong nalugi ang negosyo ng pamilya nito. Ngayon, si Carlo ay isang struggling Real Estate Agent. Kailangan niyang makabenta ng Luxury Condo ngayong araw dahil kung hindi, sisantehin na siya ng boss niya.
Ang kliyente niya ay isang misteryosong CEO galing New York na naghahanap ng investment sa Pilipinas.
Naghintay si Carlo sa lobby ng Sky High Tower. Kabadong-kabado siya.
“Good morning, Mr. Carlo,” sabi ng sekretarya. “Parating na po si Madam CEO.”
Bumukas ang elevator.
Lumabas ang isang babaeng nakasuot ng Red Power Suit, may suot na Cartier na salamin, at bitbit ang isang Hermes Birkin Bag. Ang bawat hakbang niya ay amoy tagumpay.
Nalaglag ang panga ni Carlo. Nanlaki ang mata niya.
Ang babaeng ito… ang babaeng puno ng dyamante at awtoridad… ay si Rina.
“R-Rina?!” bulalas ni Carlo.
Huminto si Rina. Tinanggal niya ang kanyang salamin at tiningnan si Carlo mula ulo hanggang paa. Wala siyang gulat sa mukha. Malamig lang ang tingin niya.
“It’s Ms. Villareal,” pagtatama ni Rina. “And you must be the agent showing me the penthouse?”
“O-oo… ako nga…” nauutal na sabi ni Carlo. “Rina… ikaw ba talaga ‘yan? Grabe! Ang yaman mo na! Anong nangyari?”
“Nagsumikap ako, Carlo,” sagot ni Rina habang naglalakad papunta sa unit. “Noong iniwan mo ako, ‘yun ang naging motibasyon ko. Nagtrabaho ako bilang DH sa America, nag-aral sa gabi, nagtayo ng negosyo, at ngayon, ako na ang may-ari ng isang Import-Export Empire.”
Habang iniikut nila ang penthouse, hindi makapag-focus si Carlo sa pagbebenta. Ang nasa isip niya ay kung paano babawiin si Rina.
“Rina,” biglang sabi ni Carlo. “Alam mo, nagsisisi ako. Araw-araw kitang iniisip. Si Veronica? Wala lang ‘yun. Nilandi lang niya ako. Ikaw talaga ang mahal ko. Pwede ba tayong magsimula ulit? Tignan mo, tadhana ang naglapit sa atin dito.”
Hinawakan ni Carlo ang kamay ni Rina.
Agad na binawi ni Rina ang kamay niya at pinunasan ito ng alcohol, na parang may dumikit na dumi.
“Tadhana?” tawa ni Rina nang mapait. “Carlo, hindi ito tadhana. Pinili ko ang agency niyo dahil alam kong dito ka nagtatrabaho. Gusto kong makita kung nasaan ka na.”
“Talaga?” tuwang-tuwang sabi ni Carlo. “Ibig sabihin, may pag-asa pa tayo?”
Humarap si Rina kay Carlo nang seryoso.
“Carlo, tignan mo ang Penthouse na ito. Worth 80 Million Pesos. Bibilhin ko ito ngayon din, cash.”
“Wow! Talaga babe? Ang laki ng komisyon ko dyan!”
“Pero,” dugtong ni Rina. “Bibilhin ko lang ito sa isang kondisyon.”
“Kahit ano! Kahit anong kondisyon!”
“Gusto kong palitan ang ahente,” sabi ni Rina nang diretso. “Ayoko sa ahenteng nang-iiwan sa ere kapag mahirap ang sitwasyon. Ayoko sa taong tumitingin lang sa pera. Gusto kong ibigay ang komisyon sa ibang ahente na mas deserving kaysa sa’yo.”
Nanlumo si Carlo. “Rina… huwag naman ganito. Kailangan ko ng pera…”
“Noong kailangan ko ng karamay, Carlo, nasaan ka?” tanong ni Rina. “Sabi mo, pabigat ako. Sabi mo, walang future sa akin.”
Naglabas si Rina ng cheke.
“Binili ko ang unit na ‘to para sa sarili ko. Para patunayan na ang babaeng iniwan mo sa putikan ay kaya nang bilhin ang langit na pangarap mo.”
Tinalikuran ni Rina si Carlo.
“You can leave now. Ang guard na ang mag-e-escort sa’yo palabas.”
Naiwan si Carlo sa gitna ng mamahaling kwarto—walang benta, walang komisyon, at higit sa lahat, puno ng panghihinayang dahil ang “walang kwentang” asawa na tinapon niya noon ay siya palang ginto na hindi niya pinahalagahan.
