NAGHIWALAY DAHIL SA SOBRANG HIRAP AT GUTOM — MAKALIPAS ANG 5 TAON, NAGKITA SILA SA ISANG BUSINESS AUCTION AT NAGULAT NANG MALAMAN NA PAREHO NA SILANG BILYONARYO
Si Leo at Mara ay nagpakasal nang bata pa. Mahal na mahal nila ang isa’t isa, pero napakalupit ng tadhana. Walang trabaho si Leo, at labandera lang si Mara.
Ang kanilang huling gabi bilang mag-asawa ay hindi makakalimutan ni Leo. Hati sila sa isang maliit na lata ng sardinas at isang tasang kanin. Mainit ang ulo, gutom, at pagod.
“Leo, ayoko na,” iyak ni Mara. “Mahal kita, pero pagod na pagod na ako. Hindi nakakabuhay ang pag-ibig lang. Mamamatay tayo sa gutom kung magsasama pa tayo. Palayain na natin ang isa’t isa.”
Masakit man, pumayag si Leo. “Patawarin mo ako, Mara. Wala akong kwentang asawa. Sige, maghiwalay na tayo para makahanap ka ng buhay na deserve mo.”
Naghiwalay sila nang walang galit, kundi puro pait at luha. Nangako si Leo sa sarili niya habang nakatingin sa papalayong si Mara: “Yayaman ako. Hinding-hindi na ako magiging mahirap.”
Lumipas ang Limang Taon.
Ginanap ang isang Elite Charity Auction sa Shangri-La Hotel. Ang mga bisita ay ang “Top 1%” ng lipunan. Ang item na pinag-aagawan ay isang Rare 19th Century Painting.
“Ang bid ay nasa 20 Million Pesos,” sabi ng Auctioneer. “May tataas pa ba?”
Isang lalaking naka-itim na Italian Suit ang nagtaas ng numero. Gwapo, matikas, at mukhang makapangyarihan. Siya si CEO Leo Valderama, ang may-ari ng pinakamalaking Tech Company sa Asia.
“25 Million Pesos!” sigaw ni Leo.
Akala ni Leo ay panalo na siya.
Biglang may boses ng babae sa kabilang dulo ng ballroom.
“30 Million Pesos.”
Napalingon ang lahat. Isang babaeng nakasuot ng Red Silk Gown at nagniningning na dyamante ang nakatayo. Napakaganda at puno ng kumpiyansa. Siya si Madam Mara Go, ang “Real Estate Tycoon” na nagpatayo ng mga skyscrapers sa bansa.
Nagkatinginan si Leo at Mara.
Tumigil ang mundo nila.
Yung dating labandera na amoy sabon… ngayon ay amoy Chanel No. 5 na.
Yung dating tambay na walang pambili ng bigas… ngayon ay kaya nang bilhin ang buong hotel.
“35 Million,” hamon ni Leo, nakatingin diretso sa mata ni Mara.
“40 Million,” sagot ni Mara, hindi nagpapatalo.
“50 Million!” sigaw ni Leo.
“Sold to the gentleman for 50 Million Pesos!” sigaw ng Auctioneer.
Panalo si Leo sa painting. Pero iba ang gusto niyang makuha.
Pagkatapos ng event, nagkita sila sa balcony ng hotel.
“Congrats,” bati ni Mara habang hawak ang wine glass. “Ang yaman mo na pala, Leo.”
“Ikaw din, Mara,” ngiti ni Leo. “Balita ko, sa’yo na ang kalahati ng buildings sa Makati.”
Natahimik sila sandali.
“Galit ka pa ba?” tanong ni Leo.
“Hindi,” iling ni Mara. “Noong iniwan kita, ‘yun ang naging gasolina ko. Nagsumikap ako kasi ayoko nang maranasan ‘yung gutom. Ikaw?”
“Ganun din,” sagot ni Leo. “Gusto kong patunayan na kaya kitang buhayin. Kaso… huli na ang lahat noon.”
Tumingin si Leo kay Mara. “May asawa ka na ba?”
“Wala,” sagot ni Mara. “Busy ako sa pagpapayaman. Walang lalaking nakapantay sa standard ko. Ikaw?”
“Wala rin,” tawa ni Leo. “Hinihintay ko pa rin ‘yung babaeng kahati ko sa sardinas noon.”
Napaluha si Mara.
“Leo, ang dami nating pera ngayon,” sabi ni Mara. “Pero noong mga panahong wala tayong pera, masaya naman tayo di ba? Bago tayo lamunin ng problema?”
“Oo, Mara. At ngayon…” lumapit si Leo at hinawakan ang kamay ni Mara. Ang kamay na dating magaspang sa kakalaba, ngayon ay makinis na at may suot na mamahaling singsing.
“Ngayon, wala nang gutom. Wala nang takot. Pwede na ba nating ituloy ‘yung naudlot nating ‘Forever’?”
Inilabas ni Leo ang napanalunan niyang painting kanina.
“Ito ang regalo ko sa’yo. Pero may kapalit.”
“Ano?” tanong ni Mara.
Lumuhod si Leo.
“Pakasalan mo ako ulit. This time, hindi na sardinas ang pagsasaluhan natin. Ibibigay ko sa’yo ang mundo.”
Umiyak si Mara at tumango. “Yes, Leo. Yes!”
Sa sumunod na buwan, naganap ang “Wedding of the Century.” Hindi dahil sa garbo, kundi dahil sa kwento ng dalawang taong pinaghiwalay ng kahirapan, pinanday ng pangarap, at muling pinagtagpo ng tadhana noong handa na silang dalawa.
At sa reception? Ang main dish ay Gourmet Sardines—bilang pag-alala na kahit gaano sila kayaman, hindi nila kakalimutan kung saan sila nagsimula.
