UMUWI NANG MAAGA ANG BILYONARYO DAHIL SA HINALANG SINASAKTAN NG BATA NIYANG ASAWA ANG BALDADO NIYANG ANAK — PERO HALOS HIMATAYIN SIYA SA NAKITA NIYA SA LOOB NG KWARTO
Si Don Jaime ay isang 50-anyos na business tycoon. Wala siyang ibang inisip kundi ang kapakanan ng kanyang kaisa-isang anak na si Fonzy.
Si Fonzy ay 12 anyos, pero hindi siya katulad ng ibang bata. Dahil sa isang aksidente sa sasakyan dalawang taon na ang nakakaraan (kung saan namatay ang unang asawa ni Jaime), na-paralyze si Fonzy mula baywang pababa. Naging wheelchair-bound siya at na-depress. Hindi na siya nagsasalita, hindi na ngumingiti, at laging galit sa mundo.
Isang taon na ang nakakaraan, nag-asawa ulit si Jaime. Pinakasalan niya si Trina, isang 25-anyos na dating Physical Therapist.
Tutol ang lahat kay Trina.
“Pera lang ang habol niyan, Sir Jaime,” bulong ng Mayordoma. “Masyadong bata. At napansin namin, tuwing umaalis kayo, nilolock niya ang pinto ng kwarto ni Sir Fonzy. Minsan may naririnig kaming kalabog at sigaw ng bata.”
Nagduda si Jaime. Napansin niya na tuwing uuwi siya, pagod na pagod si Trina, magulo ang buhok, at minsan ay may pasa sa braso. Pero kapag tinatanong niya, ang sagot lang ni Trina: “Nadulas lang ako.”
Nagsimulang maghinala si Jaime. Sinasaktan ba niya ang anak ko? Pinagbubuhatan ba niya ng kamay si Fonzy dahil galit ang bata sa kanya?
Isang Martes ng hapon, nagpasya si Jaime na hulihin si Trina sa akto.
Sinabi niya kay Trina na pupunta siya sa Singapore ng tatlong araw. Pero ang totoo, nag-check in lang siya sa hotel sa kabilang kanto.
Bandang alas-dos ng hapon (ang oras kung kailan laging naka-lock ang pinto), bumalik si Jaime sa mansyon.
Pumasok siya nang dahan-dahan. Walang nakakita sa kanya.
Pag-akyat niya sa second floor, narinig niya ang malakas na tugtog mula sa kwarto ni Fonzy.
Boom! Boom! Boom!
At narinig niya ang sigaw ni Fonzy.
“Ayoko na! Masakit! Tigilan mo na ako!”
Kumulo ang dugo ni Jaime. Tama ang hinala ko! Torture!
Hindi na kumatok si Jaime. Kinuha niya ang susi sa bulsa niya at padabog na binuksan ang pinto.
“TRINA! ANONG GINAGAWA MO SA ANAK K—”
Natigilan si Jaime.
Nabitawan niya ang kanyang briefcase.
Nanlaki ang kanyang mga mata at halos himatayin siya sa kanyang nakita.
Ang kwarto ay walang mga upuan o mesa—inurong lahat sa gilid.
Sa gitna ng kwarto, nakita niya si Trina. Basang-basa ng pawis, hinihingal, at nanginginig ang mga binti.
Buhat-buhat ni Trina si Fonzy.
Hindi sa wheelchair. Kundi buhat-buhat niya ang bigat ng bata habang nakatayo.
Ikatlo ang paa ni Fonzy sa paa ni Trina gamit ang straps. Naka-harness ang katawan ni Fonzy sa katawan ni Trina.
Si Trina ang nagiging “paa” ni Fonzy.
Habang tumutugtog ang musika, humahakbang si Trina nang paatras-abante, dala ang bigat ng 12-anyos na bata, para maramdaman ni Fonzy kung paano maglakad at sumayaw ulit.
“Isa pa, Fonzy! Kaya mo ‘yan! Igalaw mo ang balakang mo!” hingal na utos ni Trina, kahit na halos bumigay na ang tuhod niya sa pagod.
“Tita Trina, masakit ang binti ko! Pagod na ako!” iyak ni Fonzy.
“Konting tiis na lang, anak! Kapag hindi natin inunat ‘yan, tuluyan nang titigas ang muscles mo! Sige na, para kay Daddy! Surprise natin sa kanya!”
At sa gitna ng pagod, nakita ni Jaime ang isang himala.
Ang anak niyang si Fonzy… na dalawang taon nang nakasimangot… ay biglang tumawa.
“Hahaha! Tita, muntik na tayong matumba! Ang bigat ko kasi eh!”
“Okay lang ‘yan! Basta sasayaw tayo!” tawa rin ni Trina, kahit tumutulo na ang pawis sa mata niya.
Napaluhod si Jaime sa may pinto.
Ang pasa sa braso ni Trina? Hindi dahil sa away, kundi dahil sa bigat ng harness.
Ang pagsosolo nila sa kwarto? Hindi dahil sa pang-aabuso, kundi dahil sa matinding therapy session na ayaw gawin ng mga bayarang nurse dahil “masyado daw mabigat” si Fonzy.
Si Trina, ang babaeng pinagdudahan niya, ay ginagawa ang sarili niyang human crutch para lang maramdaman ng anak niya na nakakalakad ito.
Napansin nila si Jaime.
“D-Daddy?” gulat na sabi ni Fonzy.
Namutla si Trina. Ibinaba niya agad si Fonzy sa wheelchair nang dahan-dahan.
“J-Jaime… akala ko nasa Singapore ka…” hingal na sabi ni Trina, inaayos ang buhok. “Sorry… sorry kung magulo. Nag-eexercise lang kami…”
Hindi nakapagsalita si Jaime. Tumakbo siya at niyakap silang dalawa nang mahigpit. Humagulgol ang bilyonaryo.
“Bakit?” iyak ni Jaime. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? Pinagdudahan kita! Akala ko sinasaktan mo siya!”
Ngumiti si Trina nang mapait, pinupunasan ang pawis ni Fonzy.
“Kasi Jaime… noong na-aksidente ang Mommy niya, ang huling sabi niya sa akin bago siya mamatay ay ‘Make him walk again.’ Nangako ako. Ayokong sabihin sa’yo hangga’t hindi pa siya magaling. Gusto ko, sorpresa.”
“At Dad!” masayang sabi ni Fonzy. “Tignan mo! Naigagalaw ko na ang daliri ko sa paa! Sabi ni Tita Trina, next month, baka makatayo na ako gamit ang walker!”
Hinalikan ni Jaime ang mga kamay ni Trina—mga kamay na pagod at may kalyo sa pagbubuhat.
“Ikaw ang pinakamagandang regalo sa amin, Trina. Patawarin mo ako.”
Mula sa araw na iyon, hindi na nag-isa si Trina. Tuwing hapon, makikita ang bilyonaryo na nagtatanggal ng sapatos at coat, naglalagay ng strap sa paa, at tumutulong sa asawa niya para buhatin at isayaw ang anak nila.
Dahil sa pagmamahal at tiyaga ni Trina, makalipas ang isang taon, naglakad si Fonzy sa graduation niya—hindi na karga, kundi gamit ang sarili niyang mga paa, habang nakatingin sa dalawang taong naging sandigan niya.
