UMUTANG ANG BEST FRIEND KO NG $8,000 AT BIGLANG NAGLAHO PARANG BULA — MAKALIPAS ANG TATLONG TAON, DUMATING SIYA SA KASAL KO SAKAY NG FERRARI, AT ANG LAMAN NG SOBRENG INABOT NIYA AY NAGPALUHOD SA AKIN SA IYAK
Si Liza at Marga ay magkaibigan simula high school. Parang magkapatid na ang turingan nila. Si Liza ay masinop, kuripot, at matiyaga. Nagtatrabaho siya bilang nurse sa isang government hospital at nag-iipon para sa pangarap niyang magtayo ng sariling pharmacy.
Si Marga naman ay mapusok, risk-taker, at madalas malasin sa negosyo.
Isang gabi, tatlong taon na ang nakakaraan, kumatok si Marga sa pinto ng apartment ni Liza. Umiiyak. Duguan ang labi.
“Liza, tulungan mo ako,” hagulgol ni Marga. “Hinahabol ako ng loan sharks. Kailangan ko ng $8,000 (humigit-kumulang P450,000). Kapag hindi ako nakabayad bukas, papatayin nila ako at ang nanay ko.”
Nanlumo si Liza. Ang $8,000 na laman ng bank account niya ay ang life savings niya ng limang taon. Pangarap niya ‘yun. Dugo at pawis niya ‘yun.
Pero nang makita niya ang takot sa mata ng kaibigan, bumigay siya.
“Marga, ito lang ang pera ko,” sabi ni Liza habang inaabot ang cheke. “Pangarap ko ‘to. Pangako mo, babayaran mo ‘to?”
“Oo, Liza! Pangako! Kahit mamatay ako, babayaran kita! Babalik ako next week!” sagot ni Marga.
Kinuha ni Marga ang pera. Niyakap si Liza. At umalis.
Iyon na ang huling kita ni Liza sa kanya.
Kinabukasan, hindi na matawagan si Marga. Cannot be reached. Deactivated ang Facebook. Pumunta si Liza sa bahay nina Marga, pero wala na ring tao doon. Lumipat na daw.
Gumuho ang mundo ni Liza. Nawala ang ipon niya. Nawala ang pangarap niya. At higit sa lahat, nawalan siya ng kaibigan. Pakiramdam niya ay niloko siya ng taong pinagkatiwalaan niya ng buong buhay niya.
Dahil sa kawalan ng pera, naghirap si Liza. Kinailangan niyang mag-double shift. Na-delay ang kasal nila ng boyfriend niyang si Carlo dahil wala silang budget.
Lumipas ang tatlong taon.
Sa wakas, ikakasal na rin si Liza at Carlo. Pero hindi ito ang dream wedding ni Liza. Dahil kapos pa rin sila sa budget, sa isang maliit na kapilya lang sila ikakasal, at ang reception ay sa bakuran lang ng bahay nila. Ang ulam ay simpleng menudo at pancit lang. Ang gown ni Liza ay nirentahan lang sa palengke.
“Okay lang ‘yan, Mahal,” sabi ni Carlo habang inaayos ang kurbata. “Ang mahalaga, kasal tayo.”
Ngumiti si Liza, pero may kirot sa puso niya. Naaalala niya na kung hindi sana siya niloko ni Marga, mayaman sana siya ngayon at kaya niyang magkaroon ng magandang kasal.
Habang nagpapicture sila sa labas ng kapilya matapos ang seremonya, biglang may narinig silang malakas na ugong ng makina.
VROOOOM!
Napatingin ang lahat ng bisita.
Isang kulay pulang Ferrari ang huminto sa tapat ng kapilya. Kasunod nito ang dalawang itim na SUV na puno ng bodyguards.
“Sino ‘yan?” bulungan ng mga kapitbahay. “May artista ba?”
Bumukas ang pinto ng Ferrari (butterfly doors).
Bumaba ang isang babae. Nakasuot ito ng puting jumpsuit na halatang gawa ng sikat na designer. Naka-sunglasses. Ang buhok ay makintab at kulay blonde. Ang bawat kilos niya ay sumisigaw ng yaman.
Tinanggal ng babae ang kanyang salamin.
Natigilan si Liza. Nalaglag ang bouquet na hawak niya.
Marga.
Ibang-iba na ang itsura ni Marga. Wala na ang bakas ng takot at kahirapan. Mukha na itong bilyonarya.
Naglakad si Marga palapit kay Liza. Ang mga bisita ay tumabi dahil sa takot sa mga bodyguard.
Bumilis ang tibok ng puso ni Liza. Galit ang naramdaman niya. Ang kapal ng mukha niyang magpakita dito matapos niyang takbuhan ang utang niya?! At ngayon, nagyayabang pa siya sa kasal ko?!
“Liza,” bati ni Marga. Seryoso ang mukha.
“Anong ginagawa mo dito?” nanginginig na tanong ni Liza. “Nandito ka ba para ipamukha sa akin na mayaman ka na habang ako, heto, nagtyatyaga sa mumurahing kasal dahil ninakaw mo ang ipon ko?!”
Hindi sumagot si Marga. Sa halip, may kinuha siya sa kanyang mamahaling bag.
Isang makapal na Gintong Sobre.
Inabot niya ito kay Liza.
“Basahin mo,” sabi ni Marga.
Kinuha ni Liza ang sobre. Gusto sana niyang ihagis ito sa mukha ni Marga, pero na-curious siya.
Binuksan niya ang sobre.
Bumungad sa kanya ang tatlong bagay:
-
Isang Manager’s Check na nagkakahalaga ng $8,000. (Bayad sa utang).
-
Isang Susi ng sasakyan (BMW).
-
Isang Land Title (Titulo ng Lupa at Bahay sa isang exclusive subdivision).
At may kasamang sulat.
Binasa ni Liza ang sulat habang nanginginig ang kamay.
Mahal kong Best Friend,
Alam kong galit ka. Alam kong tingin mo sa akin ay magnanakaw. Patawarin mo ako kung nawala ako ng tatlong taon.
Noong gabing inabot mo sa akin ang $8,000, iyon ang nagsalba sa buhay ko at ng Nanay ko. Nakatakas kami sa loan sharks. Pero alam kong hindi sapat na ligtas lang kami. Kailangan kong bayaran ka. Pero ayokong humarap sa’yo na barya lang ang dala.
Lumipad ako pa-Dubai. Nagtrabaho ako bilang cleaner sa umaga, waitress sa tanghali, at online seller sa gabi. Halos hindi ako natutulog. Ang $8,000 mo, ginamit ko bilang puhunan sa Crypto at Real Estate noong sumabog ang market. Sinugal ko ang lahat, Liza. Dahil ang nasa isip ko, “Kailangan kong ibalik ang pangarap na kinuha ko kay Liza.”
Naging swerte ako. Sobrang swerte. Naging milyonarya ako sa loob ng tatlong taon. Pero hindi ako umuwi agad dahil gusto kong siguraduhin na pagbalik ko, hindi lang $8,000 ang maibibigay ko sa’yo.
Liza, ang $8,000 check ay ang principal na utang ko.
Ang Susi ng BMW at ang Titulo ng Bahay sa Forbes Park… ay ang INTEREST.
Hindi mo lang ako pinautang ng pera. Pinautang mo ako ng buhay. Kaya ang buhay ko ngayon, utang ko sa’yo.
Happy Wedding, Best Friend.
Love,
Marga
Napahagulgol si Liza. Ang luhang galit kanina ay napalitan ng luhang saya at pagkabigla.
Bumagsak si Liza sa tuhod niya. Agad siyang sinalo ni Marga at niyakap nang mahigpit.
“Sorry, Liza… Sorry kung pinaghintay kita,” iyak ni Marga. “Hiyang-hiya ako sa’yo noon kaya hindi ako nagparamdam hangga’t hindi ako nagtatagumpay.”
“Gaga ka!” hampas ni Liza sa likod ni Marga habang umiiyak. “Akala ko kinalimutan mo na ako! Akala ko wala na tayong pinagsamahan!”
“Pwede ba ‘yun?” tawa ni Marga habang umiiyak. “Ikaw ang nagligtas sa akin.”
Humarap si Marga kay Carlo (ang groom).
“Carlo, alagaan mo ang best friend ko. Huwag kang mag-alala sa honeymoon niyo. Sagot ko na. Europe tour, all expense paid.”
Naghiyawan ang mga bisita. Ang malungkot at simpleng kasal ay naging piyesta.
Doon napatunayan ni Liza na hindi lahat ng umalis ay nang-iwan. Ang iba ay umalis lang para maghanap ng paraan kung paano susuklian ang kabutihan mo nang higit pa sa inaakala mo. Ang $8,000 na nawala, bumalik bilang isang magandang kinabukasan, dala ng isang kaibigang hindi nakalimot lumingon sa pinanggalingan.
