“UMPISA PA LANG NG PARTY, PINAGHUGAS NA AKO NG PINGGAN NG BIYENAN KO SA HARAP NG MGA BISITA” — PERO NANG DUMATING ANG MAY-ARI NG HOTEL PARA MAG-OFFER NG TOAST, NILAMPASAN NIYA ANG BIYENAN KO AT DIRETSONG YUMUKO SA HARAP KO.
Ako si Ysabel. Simple lang manamit. Walang kolorete sa mukha. Lumaki ako sa probinsya at sanay sa simpleng buhay. Ito ang dahilan kung bakit suklam na suklam sa akin ang pamilya ng boyfriend kong si Adrian.
Limang taon na kami ni Adrian. Mahal niya ako, o iyon ang akala ko. Pero takot siya sa nanay niya—si Donya Conatancia. Ang matriarch ng pamilyang Montemayor. Sila ang nagmamay-ari ng isang failing construction firm na pilit nilang isinasalba gamit ang pangungutang at pagpapanggap na mayaman pa rin sila.
Ngayong gabi ang 60th Birthday Celebration ni Donya Constancia. Gaganapin ito sa The Royal Palacio, ang pinakamahal at pinaka-exclusive na hotel sa bansa. Isang buwan ang sweldo ng ordinaryong tao para lang makakain sa buffet dito.
Pagdating namin ni Adrian sa hotel, sinalubong kami ng nanay niya at ng kapatid niyang si Bea. Nakataas agad ang kilay ni Donya Constancia nang makita ang suot kong beige dress.
“Adrian!” sigaw ng Donya. “Bakit mo dinala ang katulong dito? Diba sinabi ko sa’yo na strictly black tie ang event? Mukhang basahan ang suot ng girlfriend mo!”
Yumuko ako sa hiya. “H-Happy Birthday po, Tita…”
“Don’t ‘Tita’ me,” irap niya. “Ysabel, kulang kami ng waiters. Yung catering na kinuha namin, na-late ang ibang staff. Since nandito ka na rin lang at sanay ka naman sa gawiong mahirap, pumunta ka sa kusina. Tulungan mo silang mag-serve ng appetizers.”
Tumingin ako kay Adrian, umaasang ipagtatanggol niya ako.
“Ma, naman. Guest ko si Ysabel,” mahinang sabi ni Adrian.
“Guest? Guest are VIPs, Adrian!” singit ni Bea, ang matapobreng kapatid. “At nandito na si Veronica. Siya ang dapat mong asikasuhin, hindi ‘yang gold digger mong girlfriend.”
Lumabas mula sa VIP room si Veronica. Anak ng isang Senador. Maganda, mayaman, at ex-girlfriend ni Adrian na gustong-gustong ibalik ng pamilya niya. Naka-sequined gown siya at punong-puno ng diyamante.
“Hi, Adrian,” bumeso si Veronica kay Adrian. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa at tumawa. “Oh, you brought your… charity case? Ang sweet mo talaga.”
Humarap sa akin si Adrian. Ang inaasahan kong proteksyon, naging mitsa ng pagguho ng mundo ko.
“Ysabel,” bulong ni Adrian. “Sige na. Sumunod ka na lang muna kay Mama para walang gulo. Please? Para sa akin naman ‘to eh. Pagkatapos ng party, babawi ako.”
Parang sinaksak ang puso ko. Pumayag siyang gawin akong waitress sa party ng nanay niya?
Pero dahil mahal ko siya, at dahil tanga ako, tumango ako.
“Sige, Adrian.”
Sa loob ng dalawang oras, naging alila ako.
Habang nagtatawanan sila, habang kumakain sila ng steak at lobster, ako ang taga-abot ng wine glass.
“More champagne here!” utos ni Veronica sabay abot sa akin ng baso nang hindi tumitingin.
Sinadya niyang ibuhos ang konting laman ng baso sa dress ko.
“Oops! Sorry,” tawa niya. “Mabuti na lang mura lang ‘yang damit mo. Hindi sayang.”
Nagtawanan ang buong Table 1—ang pamilya ni Adrian at ang pamilya ni Veronica.
Rinig ko ang sabi ni Donya Constancia: “Hayaan mo na ‘yan, Veronica. Bagay talaga sa kanya ang magsilbi. By the way, excited na ako sa merger ng companies natin. Kapag nakasal na kayo ni Adrian, siguradong aahon na ulit ang Montemayor Group!”
Ah, kaya pala. Kaya pala gusto nila si Veronica. Dahil bangkarote na sila at kailangan nila ng pera. At ako? Ako ang pampalipas-oras lang habang wala pang deal.
Hindi ko namalayan, tumutulo na pala ang luha ko habang bitbit ang tray ng mga maruruming pinggan pabalik sa kitchen.
Biglang namatay ang ilaw. Spotlight sa stage. Oras na para sa Grand Toast.
Umakyat si Donya Constancia sa stage, hawak ang mic.
“Good evening, everyone! Thank you for coming to The Royal Palacio. I would like to announce that tonight is not just my birthday, but the beginning of a new era! Ang pagbabalik ng yaman ng Montemayor!”
Palakpakan ang mga tao.
“At narinig ko,” dagdag ng Donya na may halong kilig, “Na darating daw ang misteryosong may-ari ng Royal Palacio Hotel Chain para personal akong batiin! Imagine, the owner of this international hotel, giving me recognition!”
Nagbulungan ang mga tao. Sikat na sikat ang Royal Palacio, pero walang nakakakilala sa may-ari dahil sobrang low profile nito.
Biglang bumukas ang malaking pinto ng ballroom.
Pumasok ang sampung security guards. Sa gitna nila, naglalakad ang General Manager ng hotel na si Mr. Chen, kasama ang isang abogado.
Nanlaki ang mata ni Donya Constancia. Bumaba siya ng stage at sinalubong si Mr. Chen. Inayos niya ang buhok niya. Si Veronica naman at Adrian ay tumayo rin para bumati.
“Mr. Chen!” bati ng Donya. “What an honor! Nasaan ang Owner? Gusto ko siyang pasalamatan sa—”
Nilampasan siya ni Mr. Chen.
Hindi siya pinansin nito.
Dire-diretso si Mr. Chen at ang mga guards sa gilid ng ballroom… papunta sa pinto ng Kitchen kung saan ako nakatayo, hawak pa rin ang tray ng maruruming pinggan, at may mantsa ng wine sa damit.
Tumigil ang mundo ng lahat.
Ang buong ballroom ay nakatingin sa akin.
Si Adrian, nakanganga. Si Donya Constancia, halos lumuwa ang mata.
Tumigil si Mr. Chen sa harap ko.
At sa gulat ng lahat, ang istriktong General Manager ay lumuhod (bow) nang mababa sa harap ko.
“Good evening, Madame President,” bati ni Mr. Chen nang malakas at malinaw. “Pasensya na po kung na-late kami. Handa na po ang documents para sa Foreclosure.”
Nabitawan ni Donya Constancia ang wine glass niya. Basag.
“P-President?” utal ni Veronica. “Sino? Ang katulong na ‘yan?!”
Dahan-dahan kong ibinaba ang tray ng mga pinggan sa isang waiter na mabilis na kumuha nito.
Kinuha ko ang napkin at pinunasan ang kamay ko.
Nag-iba ang tindig ko. Nawala ang Ysabel na sunud-sunuran.
Lumabas ang Isabella Villareal. Ang nag-iisang tagapagmana ng Villareal Empires at may-ari ng 50 hotels sa buong Asya.
Naglakad ako papunta sa gitna, kasunod si Mr. Chen at ang mga abogado.
Humarap ako kay Donya Constancia na nanginginig na ang tuhod.
“Hi, Tita,” ngiti ko. Pero walang init ang ngiti ko. “Nagustuhan niyo po ba ang service ko? Medyo mahal ang charge ko bilang waitress. Siguro mga… 500 Million Pesos?”
“Y-Ysabel… anong ibig sabihin nito?” nanginginig na tanong ni Adrian. Lumapit siya at akmang hahawakan ako. “Bakit tinatawag kang President?”
“Don’t touch me,” sabi ko nang mahinahon pero may diin.
Humarap ako sa lahat ng guests. Kinuha ko ang mic mula sa podium.
“Para sa mga hindi nakakaalam,” panimula ko. “Ako si Isabella Villareal. Owner ng hotel na ito. At ang girlfriend na tinawag niyong basahan at patay-gutom sa loob ng limang taon.”
Binalingan ko si Donya Constancia.
“Donya Constancia, ipinagmamalaki niyo ang Montemayor Construction, tama? Pero nakalimutan niyong sabihin sa mga bisita niyo na ang kumpanya niyo ay may utang na 500 Million sa bangko. At sino ang bumili ng utang na ‘yon noong nakaraang linggo?”
Itinaas ng abogado ko ang isang folder.
“Ang Villareal Group of Companies,” sagot ko. “In short, Tita… Ako na ang may-ari ng bahay niyo, ng kumpanya niyo, at ng mga kotseng ginamit niyo papunta dito.”
Napaupo si Donya Constancia sa sahig. Hinimatay halos si Bea.
“At ikaw, Veronica,” baling ko sa babaeng mapang-mata. “Sabi mo cheap ang dress ko? This dress is a limited edition from Paris, sadya lang na simple ang taste ko. Unlike you, who needs diamonds to shine because your personality is trash.”
“Ysabel, babe, pag-usapan natin ‘to,” mangiyak-ngiyak na pakiusap ni Adrian. “Mahal kita! Alam mo ‘yan! Napilitan lang ako kay Mama!”
Tinignan ko siya. Ang lalaking minahal ko. Ang lalaking hinayaan akong insultuhin.
“Adrian, noong inutusan ako ng nanay mo na maghugas ng pinggan, anong sabi mo? ‘Sumunod ka na lang.’”
Lumapit ako sa kanya, face-to-face.
“Ngayon, Adrian, may utos ako. Since wala na kayong bahay at wala na kayong pera… Get out of my hotel.”
“P-Please, Ysabel…”
“Guards!” sigaw ko.
Agad na pinalibutan ng security ang pamilya Montemayor at si Veronica.
“Escort them out. And make sure they pay strictly for the buffet consumed. Walang free lunch para sa mga taong ang tingin sa kapwa ay basura.”
Habang kinakaladkad sila palabas ng ballroom—si Donya na umiiyak, si Veronica na nagwawala, at si Adrian na sumisigaw ng pangalan ko—nakatingin lang ako.
Kumuha ako ng bagong baso ng champagne.
Itinaas ko ito sa ere.
“To the REAL owner of the night,” bulong ko sa sarili ko.
Uminom ako, tumalikod, at naglakad papunta sa Presidential Suite.
Tapos na ang party nila. Ang buhay ko bilang reyna, kakasimula pa lang.
Kung nagustuhan mo ito, pwede ko pang dagdagan ng Part 2 kung saan nagmakaawa sila sa gate ng mansion ni Ysabel! Sabihin mo lang!
