TUMAKBO ANG BUONG PAMILYA NG NOBYO NANG MALAMAN NILA ANG TRABAHO NG MAGULANG NG BABAE — PERO NANG DUMATING ANG TRAK NG BASURA AT BUMABA ANG TATAY NIYA, NATULALA SILA SA KANILANG NAKITA
Si Kristine ay isang simpleng dalaga na nagtatrabaho bilang accountant sa isang malaking kumpanya. Doon niya nakilala si Lance, ang anak ng may-ari ng kumpanya. Gwapo, mayaman, at edukado si Lance. Sa kabila ng layo ng estado nila sa buhay, nagka-ibigan sila.
Pero ang hadlang sa kanilang pagmamahalan ay ang ina ni Lance—si Donya Elvira.
Si Donya Elvira ay kilala sa pagiging matapobre. Para sa kanya, ang dugo ng mga Villareal ay para lamang sa mga royalty o kapwa mayayaman. Nang malaman niyang taga-Tondo si Kristine at “mahirap” lang, agad kumulo ang dugo niya.
“Lance! Hiwalayan mo ang babaeng ‘yan!” sigaw ni Elvira. “Baka pera lang ang habol niyan sa’yo!”
“Mahal ko siya, Mommy,” pagtatanggol ni Lance. “At ipapakilala ko ang pamilya niya sa inyo sa Pamamanhikan bukas.”
Napilitan si Elvira na sumama, pero may plano siya. Papahiyain niya ang pamilya ni Kristine para kusa itong umatras sa kasal.
Dumating ang araw ng Pamamanhikan. Pumunta ang pamilya Villareal sa maliit na compound nina Kristine sa Tondo.
Pagbaba pa lang ng van, nagtakip na ng ilong si Donya Elvira.
“Oh my God! Ang baho!” reklamo niya, kahit wala naman talagang masangsang na amoy. “Lance, dito nakatira ang fiancee mo? Sa squatters area?”
Sinalubong sila ni Kristine at ng nanay niyang si Aling Rosa na nagtitinda ng kakanin.
“Magandang tanghali po, Donya,” bati ni Aling Rosa, akmang magmamano.
“Don’t touch me,” iwas ni Elvira. “Nasaan ang asawa mo? Ang tatay ni Kristine?”
“Ah, nasa trabaho pa po,” sagot ni Kristine. “Papauwi na po ‘yun. Linggo naman po ngayon kaya half-day lang siya.”
Umupo sila sa maliit na sala. Walang aircon, electric fan lang. Pinaypayan ni Elvira ang sarili niya nang padabog.
“Diretsuhin na natin ‘to,” sabi ni Elvira. “Ano ba ang trabaho ng tatay mo, Kristine? Lawyer ba siya? Doctor? Engineer?”
Yumuko si Kristine. “Hindi po, Ma’am. Ang tatay ko po ay… nangongolekta ng basura. May junk shop po kami at truck ng basura.”
Tumahimik ang buong paligid.
Biglang tumayo si Donya Elvira at humagalpak ng tawa.
“Basurero?! Oh my God! Lance, narinig mo ‘yun? Basurero ang tatay niya! Gusto mong maging balae ang isang taong naghahalukay ng dumi ng ibang tao?”
“Mom, please,” saway ni Lance.
“No!” sigaw ni Elvira. “Hindi ako papayag! Madudumihan ang pangalan natin! Aalis na tayo ngayon din! Cancel the wedding! Wala akong manugang na anak ng basurero!”
Hinila ni Elvira si Lance. Ang mga kapatid ni Lance ay sumunod din, nandidiri ang tingin kay Kristine.
“Kristine, sorry,” bulong ni Lance, pero nagpahila siya sa nanay niya. “Kakausapin ko na lang sila.”
Iniwan nila si Kristine na umiiyak sa sala. Tumalikod ang buong pamilya ng lalaki at nagmadaling lumabas ng gate na parang may nakakahawang sakit ang pamilya ni Kristine.
Habang pasakay na sila sa kanilang luxury van para tumakas, biglang may dumating na isang dambuhalang sasakyan na humarang sa kalsada.
Isang malaking Garbage Truck. Kulay berde. Puno ng sako.
“Yuck! Ano ba ‘yan?!” tili ni Donya Elvira. “Ang baho! Manong, paalisin mo nga ‘yang truck na ‘yan! Harang sa daan!”
Bumukas ang pinto ng truck. Bumaba ang isang lalaking nasa edad 50, nakasuot ng boots, maong, at t-shirt na may mantsa ng grasa. Siya si Mang Berting, ang tatay ni Kristine.
“Anong nangyayari dito?” tanong ni Mang Berting. Nakita niya si Kristine na umiiyak sa gate.
“Ikaw!” duro ni Elvira kay Mang Berting. “Ikaw ang tatay? Alisin mo ang truck mo! Aalis na kami dahil ayaw naming magkaroon ng koneksyon sa mga taong namumuhay sa basura!”
Tiningnan ni Mang Berting si Lance. “Lance, aalis kayo? Akala ko ba mamamanhikan kayo?”
“Sorry po, Tito,” yumuko si Lance. “Si Mommy po kasi…”
“Ayaw ko sa inyo!” putol ni Elvira. “Basurero ka! Stay away from us!”
Hindi nagalit si Mang Berting. Sa halip, ngumiti siya nang mapait.
“Ganoon ba? Sayang naman,” kalmadong sabi ni Mang Berting. “Galing pa naman ako sa collection para ibigay ang regalo ko sana sa kasal ng anak ko.”
“Regalo?” ngumiwi si Elvira. “Ano ‘yan? Pagpag na pagkain? Lumang dyaryo?”
Pumito si Mang Berting.
Mula sa likod ng truck, bumaba ang tatlong tauhan niya. Binuksan nila ang gilid ng truck.
Hindi basura ang laman nito.
Bumuhos ang sako-sakong barya at mga kahon na puno ng cash. At sa gitna, may isang malaking painting na nakabalot. Tinanggal ni Mang Berting ang balot. Isa itong titulo ng lupa.
Nanlaki ang mata ni Donya Elvira.
“A-ano ‘yan?”
“Ito?” turo ni Mang Berting sa laman ng truck. “Ito ang kinita ng Berting’s Waste Management Corporation ngayong linggo. Hindi niyo ba alam? Ako ang may-ari ng pinakamalaking recycling plant at landfill sa buong Luzon. May-ari ako ng 50 truck at may kontrata ako sa gobyerno.”
Napanganga si Lance. Ang akala nilang simpleng “basurero” ay isa palang Multi-Millionaire.
Kinuha ni Mang Berting ang titulo ng lupa.
“Ito sana ang regalo ko kay Kristine at Lance. Isang House and Lot sa Forbes Park. Cash kong binili. Gusto ko sanang magsimula sila nang maginhawa.”
Namutla si Donya Elvira. Ang bahay na iyon ay pangarap niyang bilhin pero hindi niya afford.
“At ito,” turo ni Mang Berting sa mga kahon ng pera. “Pandagdag sana sa puhunan ng negosyo ni Lance. Nabalitaan ko kasing bankrupt na ang kumpanya niyo at naghahanap kayo ng investor.”
Natigilan si Elvira. Totoo iyon. Lubog sila sa utang at ang kasal kay Kristine (na akala nila ay mahirap) ay isa sanang paraan para makatakas si Lance, pero hindi nila alam na ang “basurero” pala ang makaka-salba sa kanila.
“T-Tito Berting…” nauutal na sabi ni Lance. “I’m sorry. Hindi ko po alam.”
“Mr. Berting!” biglang kambiyo si Donya Elvira. Lumapit ito at pilit na ngumingiti. “Namisinterpret niyo lang ako! Bago lang kasi ako dito sa lugar niyo kaya na-stress ako sa init. Of course, tuloy ang kasal! We are family!”
Akmang hahawakan ni Elvira ang braso ni Mang Berting, pero umiwas ang matanda.
Isinara ni Mang Berting ang pinto ng truck.
“Pasensya na, Donya,” seryosong sabi ni Mang Berting. “Basurero lang ako. Madumi ako. Hindi bagay ang kamay ko sa balat niyo.”
Lumapit si Kristine sa tabi ng tatay niya. Pinunasan niya ang luha niya.
“Lance,” sabi ni Kristine. “Nakita ko na kung paano ka magdesisyon. Hindi mo ako kayang ipagtanggol sa nanay mo. Kung ngayon pa lang, iniwan mo na ako dahil sa trabaho ng tatay ko, paano pa kaya sa future?”
“Kristine, please…”
“Umalis na kayo,” utos ni Mang Berting. “Ang basurang kinokolekta ko, nare-recycle at napapakinabangan pa. Pero ang ugali niyo? Wala nang value ‘yan. Tapinapon niyo na.”
Sumakay si Mang Berting sa truck at pinaandar ito. Ang usok ng tambutso ay tumama sa mukha ni Donya Elvira.
Naiwan ang pamilya Villareal sa kalsada—nganga, hiya, at puno ng panghihinayang. Nawalan sila ng manugang na mabait, at nawalan sila ng pagkakataong maisalba ang kanilang negosyo dahil lang sa panghuhusga nila sa isang “basurero” na mas mayaman at mas marangal pa pala kaysa sa kanila.
