“TITA! PWEDE PO BANG HINGIN ANG TIRA NIYO? GUTOM NA GUTOM NA PO AKO” — HALOS HIMATAYIN ANG DONYA NANG MAKITA ANG MUKHA NG BATA… LALO NA ANG PEKLAT SA LEEG NITO!
Si Donya Beatrice ay ang malungkot na may-ari ng isang sikat na restaurant chain. Sampung taon na ang nakakaraan, habang nagbabakasyon ang pamilya sa isang parke, dinukot ang kanyang bunsong anak na si Lizzie (4 na taong gulang noon).
Kahit anong yaman ni Donya Beatrice, hindi niya nahanap ang anak. Ang tanging alaala na naiwan sa kanya ay ang litrato ni Lizzie at ang alaala ng isang peklat sa leeg nito—isang peklat na hugis buwan na nakuha ng bata noong nadulas ito sa banyo.
Isang araw, kumakain si Donya Beatrice ng tanghalian sa al fresco area ng kanyang restaurant. Wala siyang ganang kumain. Iniisip pa rin niya ang anak.
Biglang may lumapit na isang batang babae, nasa 14 anyos, payat na payat, gusgusin, at may dalang sako ng mga bote.
“Tita… pwede po bang hingin ang kanin na tira niyo?” mahinang boses ng bata. “Kahit yung buto-buto lang po ng manok. Gutom na gutom na po kasi ako. Dalawang araw na po akong hindi kumakain.”
Hinarang ng waiter ang bata. “Hoy! Alis! Bawal pulubi dito! Ma’am, sorry po, paalisin ko lang.”
“Sandali,” pigil ni Donya Beatrice.
Tinitigan niya ang bata. Ang mga mata nito… ang hugis ng ilong… at ang dimples sa pisngi. Parang… parang nakaharap siya sa salamin noong bata pa siya. At kamukhang-kamukha ito ng nawawala niyang si Lizzie.
“Anong pangalan mo, iha?” tanong ni Donya Beatrice, bumibilis ang tibok ng puso.
“Nene po,” sagot ng bata.
“Lumapit ka dito,” utos ng Donya.
Lumapit si Nene nang dahan-dahan. Inalis ni Donya Beatrice ang buhok ni Nene na nakatakip sa leeg nito.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Beatrice. Napatakip siya sa bibig at nagsimulang humagulgol.
Sa leeg ni Nene, mayroong isang peklat na hugis buwan.
“Diyos ko… Lizzie?!” sigaw ni Donya Beatrice. “Anak ko!”
Nataranta ang mga waiter at customers.
“P-Po? Sino pong Lizzie?” takang tanong ni Nene. “Nene po ang pangalan ko.”
“Hindi, anak! Ikaw si Lizzie! Ako ang Mommy mo!” iyak ni Donya Beatrice habang niyayakap ang batang amoy-araw at dumi. “Sampung taon kitang hinanap! Ang peklat na ‘yan… nakuha mo ‘yan nung nadulas ka sa banyo nung 4 years old ka!”
Biglang sumakit ang ulo ni Nene. Bumalik ang mga putol-putol na alaala. Isang magandang babae na kumakanta sa kanya… isang parke… at isang lalaking nagtakip sa bibig niya at isinakay siya sa van.
“M-Mommy?” bulong ni Nene habang tumutulo ang luha. “Kayo po ba ‘yung nasa panaginip ko?”
“Oo, anak! Ako ‘yun!”
Agad na ipinatawag ni Donya Beatrice ang pulis at dinala si Nene sa ospital. Sa DNA test, kumpirmadong siya nga si Lizzie.
Napag-alaman na ang dumukot kay Lizzie ay isang sindikato na pinipilit ang mga bata na mamalimos. Nakatakas si Lizzie pero dahil sa trauma, nakalimutan niya ang kanyang nakaraan at namuhay sa kalsada.
Ngayon, si Lizzie ay hindi na namamalimos ng tirang pagkain. Siya na ang prinsesa ng restaurant empire. Pero hinding-hindi niya nakalimutan ang hirap sa kalsada. Tuwing Sabado, nagpapakain siya at ang kanyang Mommy Beatrice ng libreng pagkain para sa mga batang kalye—bilang pasasalamat na nakauwi na siya.
WAKAS.
