“TITA, PWEDE PO BA NAMING HINGIN ANG TIRA NIYONG PAGKAIN?” — NAPAHAGULGOL ANG MATAPANG NA BILYONARYA NANG MAKITA ANG DALAWANG PULUBI NA KAMUKHANG-KAMUKHA NG MGA ANAK NIYANG SAMPUNG TAON NANG NAWAWALA
Ang Hapunang Walang Lasa Si Donya Beatrice Imperial ay hindi basta-bastang babae. Siya ang kinatatakutang CEO ng Imperial Holdings, isang bilyonaryang kilala sa pagiging walang-awa sa negosyo. Ngunit sa likod ng kanyang mamahaling alahas at malamig na tingin ay isang pusong matagal nang patay.
Sampung taon na ang nakararaan, dinukot ang kanyang limang-taong gulang na kambal na sina Gabriel at Raphael. Nagbayad siya ng bilyun-bilyon, ngunit hindi na naibalik ang mga bata. Simula noon, naging bato si Beatrice. Ibinuhos niya ang kanyang buhay sa pagpapayaman, umaasang isang araw, ang kapangyarihan niya ang magbabalik sa kanyang mga anak.
Isang gabi, may ka-meeting siyang isang mayabang na investor na si Don Tomas sa VIP section ng isang eksklusibong restaurant. Puno ng masasarap na pagkain ang mesa—steak, caviar, at truffles. Ngunit nakatitig lamang si Beatrice sa kawalan. Ito ang mismong petsa ng kaarawan ng kanyang kambal.
Ang Pang-iinsulto ng Mayaman Habang nagmamayabang si Don Tomas tungkol sa kanyang mga bagong sports car, dalawang maliliit na pigura ang nakalusot sa mahigpit na security ng restaurant.
Dalawang batang lalaki. Gusgusin, nakayapak, at halos buto’t balat na sa sobrang nipis. Mahigpit ang hawak ng isa sa kamay ng kanyang kapatid.
Nang makita sila ni Don Tomas, nandiri ito at kinuha ang kanyang baso ng tubig. Padabog niya itong ibinuhos sa sahig malapit sa mga bata.
“Yuck! Mga patay-gutom! Paano nakapasok ang mga basurang ‘yan dito?!” nandidiring sigaw ni Don Tomas. “Waiter! Guard! Palabasin niyo nga ang mga ‘yan! Nakakasira ng gana! Baka may mga dalang sakit ‘yan, amoy kanal pa naman!”
Mabilis na lumapit ang mga gwardya para kaladkarin ang dalawang bata. Umiyak ang isa at nanginginig na nagtago sa likod ng kapatid niya. Ngunit ang mas matapang na kambal, sa halip na tumakbo, ay naglakas-loob na lumapit sa mesa ni Beatrice.
“T-Tita… Madam…” nanginginig ang boses ng bata, nakayuko at namumutla sa gutom. “Pwede po ba naming hingin ang tira niyong pagkain? Kahit ‘yung tinapay lang po na hindi niyo nagalaw… Isang linggo na po kasi kaming walang kain. Parang awa niyo na po.”
Ang Puso sa Likod ng Yelo Akmang sisipain ni Don Tomas ang bata nang biglang itaas ni Beatrice ang kanyang kamay. “Tumigil ka, Tomas.”
Malamig na tiningnan ni Beatrice ang mga bata. Sanay na siya sa mga nanlilimos, pero may kakaiba sa boses ng batang ito. Dahan-dahan, inangat ng bata ang kanyang maruming mukha.
Tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Beatrice.
Ang mga mata ng bata—isang kulay asul at isang kulay kayumanggi. Isang napakabihirang kondisyon na tinatawag na heterochromia na namana lamang sa kanyang yumaong asawa. At nang tumingin siya sa kabilang bata na umiiyak sa gilid, nakita niya ang maliit na pilat sa kilay nito.
Nabitawan ni Beatrice ang hawak niyang wine glass. Basag!
“B-Beatrice? Anong problema mo?” naguguluhang tanong ni Don Tomas. “Bakit mo tinititigan ang mga basurang ‘yan? Guard, ilabas niyo na nga—”
“SUBUKAN NIYONG HAWAKAN ANG MGA BATA, PUPUTULIN KO ANG MGA KAMAY NIYO!”
Isang nakakabinging at garalgal na sigaw ang pinakawalan ni Beatrice. Ang lahat ng gwardya ay nanigas. Nalaglag ang panga ni Don Tomas nang makita niyang tumulo ang luha sa mga mata ng kinatatakutang “Iron Lady”.
Ang Wakas ng Pangungulila Walang pakialam sa kanyang mamahaling silk gown, lumuhod si Beatrice sa maruming sahig. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan ang maruming pisngi ng batang nasa harap niya.
“G-Gabriel…?” humihikbing bulong ni Beatrice. Binalingan niya ang isa. “R-Raphael…?”
Naguguluhan ang mga bata. “Paano niyo po nalaman ang pangalan namin?” inosenteng tanong ng bata. “Sabi po ng kumuha sa amin noon, kalimutan na raw po namin ‘yun…”
Napahagulgol nang napakalakas si Beatrice. Isang iyak na bumasag sa katahimikan ng buong restaurant. Niyakap niya nang napakahigpit ang dalawang bata, ibinabaon ang kanyang mukha sa kanilang maruruming balikat.
“Mga anak ko! Diyos ko, ang mga anak ko! Nandito na si Mama! Patawarin niyo ako at natagalan ako!” iyak ng bilyonarya.
Naiyak na rin ang mga bata. Naramdaman nila ang init ng isang inang matagal na nilang inasam sa mga gabi ng panginginig sa kalsada.
Nanginginig na tumayo si Don Tomas. “B-Beatrice… mga anak mo? Ang mga pulubing ‘yan?!”
Tumayo si Beatrice. Puno ng luha ang kanyang mukha, pero nag-aapoy sa galit ang kanyang mga mata nang harapin niya si Don Tomas.
“Kanina, tinawag mong basura ang mga anak ko,” malamig na sabi ni Beatrice. Kinuha niya ang kanyang telepono. “Kinakansela ko ang 500-million investment ko sa kumpanya mo. At sisiguraduhin kong bukas ng umaga, wala nang kumpanyang tatanggap sa’yo. Ikaw ang magiging basura.”
Nanghina ang tuhod ni Don Tomas at bumagsak sa sahig, nagmamakaawa, ngunit hindi na siya pinansin ni Beatrice.
Binuhat ng mga tauhan ni Beatrice ang dalawang bata patungo sa kanyang naghihintay na limousine. Nang gabing iyon, natapos ang sampung taon ng pagdurusa. Ang mga batang nanghingi ng tirang pagkain ay muling umupo sa sarili nilang palasyo, hawak ang pinakamahalagang yaman na hindi mabibili ng pera—ang pagmamahal ng kanilang ina.
