TINAWAGAN AKO NG KAPATID KO PARA SABIHING “BAWAL” AKO SA KASAL NIYA DAHIL NAKAKAHIYA DAW AKO — PERO SA ARAW NG KASAL

TINAWAGAN AKO NG KAPATID KO PARA SABIHING “BAWAL” AKO SA KASAL NIYA DAHIL NAKAKAHIYA DAW AKO — PERO SA ARAW NG KASAL, NATIGILAN SILA NANG DUMATING AKO HINDI BILANG BISITA, KUNDI BILANG MAY-ARI NG LAHAT

Si Clara ang panganay sa pamilya. Maaga siyang nagtrabaho bilang OFW sa Dubai para itaguyod ang kanyang pamilya. Siya ang nagpaaral sa bunsong kapatid na si Vanessa.

Si Vanessa naman ang “Prinsesa” ng pamilya. Maganda, makinis, at laging nakukuha ang gusto. Dahil laging nasa abroad si Clara at puro trabaho, hindi siya mahilig mag-ayos. Simple lang siya manamit at walang hilig sa fashion.

Nang malaman ni Clara na ikakasal na si Vanessa sa isang mayamang negosyante na si Mark, tuwang-tuwa siya.

“Uuwi ako, Vanessa! Excited na akong makita kang ikasal!” sabi ni Clara sa telepono.

Pero natahimik ang kabilang linya.

“Ate…” simula ni Vanessa. Ang boses niya ay malamig. “Huwag ka nang umuwi.”

“Ha? Bakit?”

“Kasi… Ate, high society ang mga bisita ni Mark. Puro mayayaman. Ikaw? Baduy ka manamit. Matanda na ang itsura mo. Baka mapagkamalan ka lang na yaya ko. Nakakahiya.”

Parang sinaksak ang puso ni Clara.

“Vanessa, ako ang nagpaaral sa’yo. Kapatid mo ako.”

“Alam ko. Salamat sa pera. Pero sa kasal ko, image ang mahalaga. Ayokong masira ang perfect wedding ko dahil sa’yo. Please lang, manatili ka na lang dyan sa Dubai.”

Kinausap ni Clara ang mga magulang nila, umaasang ipagtatanggol siya.

“Anak,” sabi ng Nanay niya. “Pagbigyan mo na ang kapatid mo. Minsan lang siya ikasal. Kung ikakahiya siya ng pamilya ng asawa niya dahil sa’yo, mas mabuting huwag ka na lang pumunta. Padala mo na lang ‘yung pera para sa catering.”

Ibinaba ni Clara ang telepono. Umiyak siya nang magdamag. Ang pamilyang binuhay niya ng sampung taon, itinaboy siya dahil lang sa “image.”

Pinunasan ni Clara ang luha niya.

“Okay,” bulong ni Clara. “Gusto niyo ng palabas? Bibigyan ko kayo ng grand finale.”

Tumigil si Clara sa pakikipagtalo. Tahimik siyang nagplano. Hindi alam ng pamilya niya na sa loob ng sampung taon sa Dubai, hindi lang siya simpleng empleyado. Siya ay naging isang matagumpay na Investor at Silent Partner ng isang sikat na Event Chain sa Pilipinas.

Araw ng Kasal.

Ginanap ito sa The Glass Garden, ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong venue sa Tagaytay.

Napakagarbo ng lahat. Ang flowers ay galing Holland. Ang pagkain ay Catered by a 5-Star Hotel. Si Vanessa ay suot ang isang gown na nagkakahalaga ng kalahating milyon.

“Ang ganda ng wedding mo, Vanessa!” bati ng mga bisita.

“Syempre,” pagmamayabang ni Vanessa. “Only the best for me. Buti na lang wala dito ‘yung jinx kong kapatid.”

Habang nasa reception, biglang dumating ang General Manager ng venue. Kinuha niya ang mikropono.

“Ladies and Gentlemen,” sabi ng Manager. “Please welcome, the Owner of The Glass Garden and the one who sponsored this entire event… Ms. Clara Delos Santos!”

Nanlaki ang mata ni Vanessa. Nabilaukan ang Nanay at Tatay nila.

Bumukas ang malaking pinto.

Pumasok si Clara.

Hindi siya baduy. Hindi siya mukhang yaya.

Suot niya ang isang napakagandang Gold Couture Gown, puno ng diamonds, at ang buhok at makeup niya ay gawa ng pinakasikat na stylist sa Dubai. Ang aura niya ay puno ng kapangyarihan at yaman.

Naglakad siya papunta sa stage habang ang mga bisita ay pumapalakpak, akala nila ay VIP Surprise ito.

Si Vanessa ay namutla. “A-Ate?!”

Umakyat si Clara sa stage. Kinuha niya ang mic.

“Good evening everyone,” nakangiting bati ni Clara. “I am Clara, the sister of the bride.”

Tumingin siya kay Vanessa na nanginginig sa takot.

“Gusto ko lang batiin ang kapatid ko. Vanessa, you look beautiful.”

“Ate… anong ginagawa mo dito? Diba sabi ko…” bulong ni Vanessa, pero rinig sa mic dahil lumapit si Clara.

“Sabi mo huwag akong pumunta dahil nakakahiya ako?” tanong ni Clara nang malakas.

Nagulat ang mga bisita. Nagbulungan. “Grabe, sinabi niya ‘yun sa kapatid niya?”

“Oo, Vanessa,” patuloy ni Clara. “Sinunod ko naman sana. Kaso naisip ko… paano matutuloy ang kasal mo kung wala ako? Ako ang may-ari ng venue na ito. Ako ang nagbayad ng catering na kinakain niyo ngayon. Ako ang nagbayad ng gown na suot mo. Lahat ng ito… galing sa ‘nakakahiyang’ kapatid mo.”

Namutla ang groom na si Mark. Humarap siya kay Vanessa. “Vanessa? Sabi mo ikaw ang nagbayad nito gamit ang savings mo? Sabi mo wala kang kwenta ang ate mo?”

“Mark, let explain!” iyak ni Vanessa.

“Mommy, Daddy,” baling ni Clara sa mga magulang na nakayuko sa hiya. “Sabi niyo, huwag akong pumunta para hindi mapahiya si Vanessa? Pero tinanggap niyo ang 3 Million Pesos na pinadala ko last week para sa kasal na ‘to?”

“Clara anak… huwag dito…” pakiusap ng Nanay.

Ngumiti si Clara nang mapait.

“Huwag kayong mag-alala. Aalis din ako agad. Tutal, bawal naman ako dito diba?”

Humarap si Clara sa Manager.

“Manager, since I am not welcome here… cancel the subsidy.“

“Yes, Ma’am,” sagot ng Manager.

Humarap si Clara sa lahat.

“Ang kasal na ito ay bayad ko na sana bilang regalo. Pero dahil unwanted guest ako, binabawi ko ang regalo. Vanessa, Mark… kayo na ang magbayad ng 5 Million Pesos na bill ngayong gabi. I expect the payment within the hour. If not, my security will escort everyone out.”

“5 Million?!” sigaw ni Vanessa. “Wala kaming ganung pera!”

“Edi maghugas kayo ng pinggan,” sagot ni Clara.

Nagkagulo ang reception. Ang pamilya ni Mark ay galit na galit kay Vanessa dahil sa pagsisinungaling nito at sa pangit na ugali sa sariling kapatid.

“Ate! Sorry na! Huwag mo kaming iwan!” habol ni Vanessa habang naglalakad si Clara palabas.

Huminto si Clara at lumingon.

“Sinabi mo na layuan kita, Vanessa. Tinutupad ko lang. Simula ngayon, wala ka nang ate. Good luck sa perfect life mo.”

Sumakay si Clara sa kanyang luxury car at umalis.

Ang kasal ay natapos sa gulo. Napilitan ang pamilya ni Mark na magbayad, at dahil sa kahihiyan at nadiskubreng ugali ni Vanessa, nag-file ng Annulment si Mark pagkalipas lang ng isang buwan.

Ang mga magulang naman ni Clara ay nagsisi, pero huli na. Pinutol na ni Clara ang lahat ng sustento. Napatunayan nila na ang taong itinuring nilang “nakakahiya” ay siya palang tanging nagbibigay ng dangal sa kanila.