TINANGGAL SA TRABAHO DAHIL PINAPASOK ANG ISANG “PULUBI” SA OPISINA — PERO NAMUTLA ANG MANAGER NANG MALAMANG ANG PULUBING ITINABOY NIYA AY ANG MAY-ARI NG BUONG KUMPANYA
Si Lara ay isang Receptionist sa malaking Silver Tower Corporation. Bago pa lang siya sa trabaho, pero kilala siya sa pagiging mabait at matulungin.
Isang hapon, bumuhos ang napakalakas na ulan. May bagyo.
Sa labas ng glass door ng building, nakita ni Lara ang isang matandang lalaki. Gusgusin ang damit, may bitbit na sako ng mga bote at dyaryo, at nanginginig sa ginaw. Basang-basa ito at ubo nang ubo.
Naawa si Lara. Binuksan niya ang pinto.
“Tay, pasok po muna kayo,” tawag ni Lara. “Dito po muna kayo sa gilid ng lobby para hindi kayo lamigin.”
“Naku iha, nakakahiya,” garalgal na sabi ng matanda. “Madudumihan ang sahig niyo. Basurero lang ako.”
“Okay lang po ‘yan, Tay. Tao naman po kayo,” ngiti ni Lara. Kumuha siya ng towel at isang tasa ng mainit na kape galing sa pantry at ibinigay sa matanda.
Habang iniinom ng matanda ang kape, biglang dumating ang Manager na si Sir Gary. Kilala si Sir Gary na masungit at matapobre.
Nakita niya ang putik sa sahig. Nakita niya ang matanda.
“WHAT IS THIS?!” sigaw ni Gary. Umalingawngaw ang boses niya sa lobby.
“Lara! Bakit may basura sa loob ng opisina ko?!” bulyaw ni Gary habang tinuturo ang matanda. “Ginawa mo bang tambayan ng squatter ang kumpanya?!”
“Sir, naawa po ako,” paliwanag ni Lara. “May bagyo po. Nanginginig na siya sa ginaw. Pinainom ko lang po ng kape.”
“Wala akong pakialam!” sigaw ni Gary. Hinampas niya ang tasa ng kape mula sa kamay ng matanda. Tumapon ito sa sahig.
“Umalis ka dito, tanda! Ang baho mo!” taboy ni Gary.
Humarap siya kay Lara. “At ikaw, Lara… You are FIRED! Mag-impake ka na. Ayoko ng empleyadong walang class at pinapapasok ang kung sino-sino. Get out!”
Umiyak si Lara. “Sir, maawa po kayo. Kailangan ko po ng trabaho…”
“No! Leave! Security! Kaladkarin niyo silang dalawa palabas!”
Hinawakan ng guard si Lara. Aakbayan sana ng guard ang matanda para paalisin, pero…
Biglang tumayo nang tuwid ang matanda.
Ang kaninang nanginginig na basurero ay biglang nagkaroon ng aura na nakakatakot. Ang tingin niya ay naging matalim.
“Gary,” banggit ng matanda sa pangalan ng manager.
Natigilan si Gary. “Paano mo nalaman ang pangalan ko?”
May dinukot na radio ang matanda sa bulsa ng kanyang gusgusin na pantalon.
“Code Red. Papasukin niyo na ang Executive Team,” utos ng matanda sa radio.
Sa loob ng ilang segundo, bumukas ang elevator at ang main door.
Nagsilabasan ang mga Board of Directors, ang VP, at ang General Manager ng kumpanya. Tumatakbo sila papunta sa lobby, mukhang taranta.
Lumapit sila sa “basurero”.
Sabay-sabay silang YUMUKO nang malalim.
“Good afternoon, Chairman,” bati ng General Manager. “Pasensya na po kayo, Sir! Hindi namin alam na ngayon kayo magsasagawa ng Undercover Inspection.”
Nanigas si Gary. Parang binuhusan ng yelo. Ang “basurero” na tinawag niyang mabaho… ay ang Chairman at may-ari ng buong Silver Tower?!
“C-Chairman?” bulong ni Gary, nanginginig ang tuhod.
Tinanggal ng matanda ang kanyang sumbrero at peluka. Siya si Don Antonio Silverio.
“Gary,” malamig na sabi ni Don Antonio. “Nagpanggap akong basurero para makita kung paano niyo tratuhin ang mga simpleng tao. Ang akala ko, propesyonal ang mga manager ko. Pero nakita ko… na bulok ang ugali mo.”
“S-Sir… sorry po! Hindi ko po sinasadya!” lumuhod si Gary. “Akala ko po kasi…”
“Akala mo mahirap ako kaya pwede mo akong apakan?” putol ni Don Antonio. “Tinapon mo ang kape na bigay ng mabuting empleyado mo. Tinanggal mo siya dahil may puso siya.”
Humarap si Don Antonio sa mga guards.
“Escort him out. Gary, you are fired. At sisiguraduhin kong wala nang kumpanya ang tatanggap sa’yo dahil sa ugali mo.”
Habang kinakaladkad si Gary palabas, lumapit si Don Antonio kay Lara na tulala at mugto ang mata.
“Lara,” ngiti ng Don. “Huwag kang umiyak.”
“Po? Sir… sorry po…”
“Bakit ka nag-so-sorry? Ikaw lang ang tao sa building na ito na nagmalasakit sa akin noong akala niyo ay wala akong kwenta,” sabi ng Chairman.
“Lara, you are re-hired. Pero hindi na bilang Receptionist.”
“Po?”
“Kailangan ko ng Executive Assistant na may malasakit sa kapwa at hindi nasisilaw sa posisyon. Simula bukas, sa opisina ko sa penthouse ka na magtatrabaho. Triple ang sweldo mo.”
Nagpalakpakan ang mga tao sa lobby.
Sa araw na iyon, natutunan ng lahat na ang tunay na sukatan ng pagkatao ay hindi ang suot na damit, kundi kung paano mo tratuhin ang mga taong walang maibabalik sa’yo. Si Gary ay nawalan ng lahat dahil sa kayabangan, habang si Lara ay itinaas dahil sa simpleng kabutihan.
