TINAGO NG ASAWA KO ANG KATAWAN NG TATAY NIYA SA AKIN — NANG MAKITA KO ANG PEKLAT SA LIKOD NITO, NAPALUHOD AKO SA KATOTOHANAN KUNG SINO ANG NAGDUGTONG SA BUHAY KO
Si Liza ay limang taon nang kasal kay Marco. Mabait si Marco, responsableng asawa, at mapagmahal. Kasama nila sa bahay ang ama ni Marco na si Don Fernando.
Si Don Fernando ay na-stroke at paralyzed (hindi makagalaw) mula leeg pababa. Hindi ito nakakapagsalita.
Pero may isang kakaibang patakaran si Marco sa bahay.
“Liza,” mahigpit na bilin ni Marco. “Huwag na huwag mong paliliguan o bibihisan si Papa. Ako lang o ang male nurse ang gagawa niyan. Ayokong mahirapan ka.”
“Marco, asawa mo ako,” sagot ni Liza. “Kaya ko naman eh. Minsan pagod ka sa trabaho.”
“Hindi!” sigaw ni Marco. “Basta huwag. Igalang mo ang desisyon ko.”
Nagtaka si Liza. Bakit ganoon na lang ang takot ni Marco? Inisip niya na baka nahihiya lang si Marco para sa ama nito.
Kilala kase si Don Fernando bilang isang masungit na biyenan noong malakas pa ito. Lagi nitong sinusungitan si Liza.
“Wala kang kwentang manugang!”
“Huwag kang lalapit sa akin!”
Kaya inisip ni Liza na baka ayaw lang talaga ng matanda sa kanya.
Isang gabi, bumagyo nang malakas. Baha sa labas. Hindi makauwi si Marco galing trabaho. Ang private nurse naman ay nilagnat at hindi nakapasok.
Nasa kwarto si Don Fernando. Naamoy ni Liza na dumumi ang matanda.
“Diyos ko,” bulong ni Liza. “Hindi ko pwedeng hayaan si Papa na nakababad sa dumi. Magkakasakit siya.”
Kahit natatakot sa bilin ng asawa, nagpasya si Liza. Kumuha siya ng palanggana, mainit na tubig, at bimpo.
Pumasok siya sa kwarto. Nakadilat si Don Fernando. Ang mga mata nito ay parang nagmamakaawa at takot nang makita si Liza.
“Pa, sorry po,” malambing na sabi ni Liza. “Wala po si Marco. Ako po muna ang maglilinis sa inyo. Huwag po kayong mag-alala, dahan-dahan lang ako.”
Nagsimulang maglinis si Liza. Inalis niya ang pajama. Pinalitan niya ang diaper.
Sunod niyang tatanggalin ang pang-itaas na damit (pajama top) ng matanda para punasan ang likod nito.
Hirap na hirap si Don Fernando na parang ayaw niyang ipatanggal ang damit, pero wala siyang lakas.
Dahan-dahang tinanggal ni Liza ang butones.
Hinubad niya ang damit.
Inihilig niya si Don Fernando para punasan ang likod.
Nanlaki ang mata ni Liza. Nabitawan niya ang bimpo. Napahawak siya sa bibig niya para pigilan ang tili.
Sa likod ni Don Fernando… ay may isang napakalaking PEKLAT.
Hindi ito ordinaryong peklat. Ito ay Surgical Scar sa bandang tagiliran, sa may kidney area.
At sa tabi ng peklat, may isang lumang tattoo. Isang petsa.
“Oct 12, 2019”
Nanginig ang tuhod ni Liza. Alam na alam niya ang petsang iyon.
Iyon ang araw ng kanyang Kidney Transplant.
Tatlong taon na ang nakakaraan, nagkaroon ng kidney failure si Liza. Nasa bingit siya ng kamatayan. Kailangan niya ng donor agad. Sabi ni Marco noon, may nahanap silang anonymous donor na nagmagandang-loob.
Pero ang peklat sa likod ng biyenan niya… ito ay marka ng pagtatanggal ng kidney (nephrectomy).
Tinitigan ni Liza si Don Fernando. Tumutulo ang luha ng matanda.
“Pa…” iyak ni Liza. “Kayo? Kayo ang donor ko?”
Biglang bumukas ang pinto.
Basang-basa sa ulan, pumasok si Marco. Hingal na hingal.
“Liza! Sabi ko huwag mong—”
Natigilan si Marco nang makita niyang nakahubad ang ama at nakaluhod si Liza sa sahig habang umiiyak.
“Marco,” humarap si Liza sa asawa, hawak ang kamay ng matanda. “Bakit? Bakit niyo inilihim sa akin? Ang akala ko galit sa akin si Papa! Ang akala ko ayaw niya sa akin!”
Lumapit si Marco at niyakap si Liza. Napaiyak na rin ang lalaki.
“Dahil ‘yun ang gusto niya, Liza,” paliwanag ni Marco. “Noong nalaman ni Papa na kailangan mo ng kidney, siya agad ang nag-volunteer. Sabi niya, ‘Marco, mahal mo si Liza. Kung mawawala siya, mawawalan ka ng buhay. Kunin mo ang bato ko.’“
“Pero may kondisyon siya,” patuloy ni Marco. “Ayaw niyang malaman mo. Ayaw niyang magkaroon ka ng utang na loob sa kanya. Ayaw niyang isipin mo na kailangan mo siyang pagsilbihan habambuhay dahil sa ginawa niya. Kaya nagpanggap siyang masungit. Kaya ayaw niyang magpa-alaga sa’yo… dahil ayaw niyang makita mo ang peklat na magpapaalala sa’yo ng sakripisyo niya.”
Napahagulgol si Liza.
Niyakap niya si Don Fernando nang mahigpit. Ang biyenan na inakala niyang kontrabida sa buhay niya… ay siya palang nagdugtong ng buhay niya. Ang kasungitan nito ay maskara lang para protektahan ang damdamin ni Liza.
“Papa… maraming salamat po,” bulong ni Liza sa tenga ng matanda. “Hayaan niyo po, simula ngayon, ako ang magiging mga kamay at paa ninyo. Hindi dahil sa utang na loob… kundi dahil mahal na mahal ko kayo.”
Sa gabing iyon, nawala ang pader sa pagitan nila. Ang pagbabawal ni Marco ay hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa isang dakilang pag-ibig ng isang ama na handang ibigay ang bahagi ng sarili niya nang walang hinihintay na kapalit.
